Novel & Cerita Bakit Tulala Ang Isang Tao

"Bakit hindi ba?" Agad akong lumingon sa kanya. Ano daw? Minsan diko talaga alam takbo ng utak ng lalaking to. Minsan bigla-bigla nalang nagsasalita, hindi ko naman siya kinakausap. Baka nga may lahing baliw tapos nakatakas lang sa mental ganun? "Tsk!"

"Ganyan ba talaga kasama ang tingin mo sa'kin? do you really think na masama akong tao?" Hindi siya pinansin nito at patuloy parin sa pag mamaneho ng sasakyan. Hindi nga naman niya masisisi ito kung ganoon ang iniisip ng lalaking katabi, sino ba naman siya na bigla lang sumulpot sa buhay nila. Hindi nga alam ng mga ito ang pagkaka kilanlan niya.

Patuloy pa rin si Anton. "Ang pinakakaawa-awang tao ay iyong walang alam sa sarili. Isa nang bunton ng dumi ng baka, pero umaasang may magandang bulaklak na tutubo rito. Posible ba iyon?" Hindi siya tumigil.

–Laura Tulala, hindi alam ni Rave kung anong mararamdaman niya sa nabasa. He couldn't remember a thing. Kahit ang mukha ng babae ay hindi rin gaanong malinaw sa kanya. Natutop niya ang noo. Who the hell is Laura?

Lahat ng mga taong nagsasalita ay para lang isang mahabang tono, hindi niya ito maintindihan at wala siyang balak intindihin dahil ang gusto niya ay ang masusunod pa rin. Napuno na ng bulungan ang mga tao na nakakakita sa kaniya, may iba rin na umaakyat para maligtas siya pero sobrang taas ng bakal, hindi sila gaano nakakatalon. "Paano niya nagawang makaakyat don?" natanong ng mga taong gustong tulungan siya. "'Wag kayong lalapit!" Banta niya at inihakbang niya ang mga paa niya. Napasinghap naman ang mga taong nanonood sa kaniya.

Everything was normal… until it wasn’t. Bigla na lang may malakas akong naramdaman sa likod ko, isang tulak. Hindi basta tapik. Hindi aksidente. Isang madiin, intentional na tulak na nagpawala ng aking balanse habang nasa gilid na mismo kami ng tulay. “Hoy!” sigaw ng isa sa kanila habang napaatras ako.

"Bakit ako?" "Feeling ko kasi, wala na akong makikilala na kasing bait mo. Tsaka, ang hirap no'n, noh? Yung magpapakilala ka nanaman sa bagong tao. Ikukwento mo yung talambuhay mo, eh pwede naman dun nalang sa taong kilala ka na simula pa nung una." Napapikit ako. Tumango habang punoproseso ang sinabi niya. Nagulat nalang ako nang tapikin niya ako sa balikat.

Iniisip ba niyang isa akong baliw? Grabe na ang panic na nagtatakbuhan sa kaloob-looban niya. Hindi na niya alam kung paano pa makakalusot. Bakit ba ang tatalino ng mga puti? Madali lang naman siyang nakakalusot sa mga ganitong sitwasyon sa Pilipinas, ah!

sagot niya bago naglakad palayo. Naiwang nakatulala ako. Ano ba talaga ang problema ng lalaking ito?! Napapansin kong minsan, parang may gusto siyang sabihin, pero pinipigilan niya ang sarili niya. Ang hirap niyang intindihin! Akala mo palaging may dalaw!

Tanging simpleng ingay lang ang kaya niyang gawin dahil na rin sa nakabusal na tela sa kaniyang bibig, pilit ‘man niyang subukan na kumawala sa mga tali ay hindi niya magawa. “H’wag mo ng subukan na kumawala dahil mas lalo ka lang masasaktan,” saad ng isang lalaki sa gilid niya, hindi niya makita ang mukha nito dahil na rin pati mata ay tinakpan ng mga ito.