Novel & Cerita Bakit Tulala Ang Isang Tao

Masakit iyon, lalo na kung hindi makakaligtas si Lala. Kahit anong tumbling niya, hindi na maibabalik ang panahong kasama niya ito kapag nalulungkot siya. Wala ng magpapatawa sa kanya, at mag aadvise ng mga bagay bagay tungkol sa buhay. Titig na titig siya sa pinto at umaasang lalabas na ang mga tao doon. Hindi niya malimi ang kanyang damdamin, dahil nararamdaman niya ang kirot at sakit.

“Ikakasal na ang person kaya huwag ng pagpantasyahan.” “Ano? Magtititigan na lang ba tayo buong araw, Thala?” pagputol niya sa mga iniisip ko. Nauna na siyang maglakad pababa. Wala na sa mood at kaunting kalabit ay sasabog na.

“Bakit may dugo sa 'yo, Luna?” Halos panawan ako ng ulirat sa frustration. Bakit ko kailangang ipagtanggol ang sarili ko sa isang bagay na hindi ko ginawa? “Hindi ko alam! Nag-panic ako, kaya ko hinawakan! Gusto ko siyang iligtas!” Pero sa halip na paniwalaan nila ako, lalo pang lumakas ang bulungan ng mga tao. “Sinabi ko na eh, hindi ‘yan dapat pinagkakatiwalaan!”

"T-Tama na 'yan, sino ba kayo?!" Sa kabila ng panlalambot ng tuhod at panghihina sa gulat ay nagawa niya pa 'yung itanong. "Ano ba? Kapag hindi kayo tumigil, baka mapatay niyo na ang lalakeng 'yan!"

Hindi maman kasi ganoon kadaling iwasan ang taong nakasanayan mo. “Haila, Haila, Haila,” tawag nila rito ng isang lalaki. Kung tutuusin, kaklase namin ito sa isang subject. Nataranta kami ng makitang hinihingal ito na para bang may nangyaring masama.

Pero ito? Nakakasulasok. Sumakit ang ilong niya, nanikip ang lalamunan, at ramdam niya ang banta ng paparating na allergic reaction. Dahan-dahan siyang umatras, pinakalma ang sarili sa mahinang pagbuga ng hininga. Ang babaeng ito ay isa nang sakit ng ulo. Ngayon, literal na pinapahirapan pa siya. “Bakit mo tinatakpan ang ilong mo?!”

Para kasing gusto na siya nitong sakalin. Mabuti na lang talaga at wala itong kakayahan na makapagbato ng patalim sa pamamagitan ng pagtitig. Kung nagkataon kasi, siguradong kanina pa siya bumulagta. Hindi lang dahil sa nagkasugat-sugat ang kanyang katawan kundi dahil naghihingalo na siya. "Ang lalaking iyon ba ang iniisip mo?" Buwisit nitong tanong.

“Bakit?” Muli siyang napalunok, hindi niya alam kung bakit parang mainit ang ulo nito ngunit wala naman siyang kasalanan kaya muli siyang humugot ng malalim na hininga at tumingin dito. “Kailangan pa bang may dahilan para umuwi ako?” balik niyang tanong dito.

maalala ko nalang ang lahat ngayon? Ang hirap kasi magbitaw ng salita at kumilos nang malaya kapag wala kang kaalam alam tungkol sa tao...kapag wala kang matandaan na kahit ano tungkol sainyo... at hindi ako sigurado kung totoo ba ang nararamdaman at ipinapakita ko. Ano bang ikinakatakot ko? "Hmm..." umungol siya bago umusod at kumamot sa ulo. Unti-unti namang bumalik ang mapayapang tulog niyang mukha.

"Ugali mo ba talaga ang mang-gulat?" "Nope, sadyang magugulatin ka lang talaga," anitong naglakad palapit sa kaniya. Hindi niya alam ang gagawin nang halos magdikit na ang mga katawan nila. Ano ba'ng ginagawa ng lalaking ito? Aniya sa isip. Nakahinga siya ng maluwag nang bahagya itong lumayo tangan ang baso sa isang kamay.