Novel & Cerita Bakit Tulala Ang Isang Tao

"I mean, bakit po ninyo ako binigyan ng bulaklak?" "Bakit nga ba binibigyan ng bulaklak ang isang babae?" My eyes wandered around. Bakit nga ba? Kasi patay na ito? Itinagilid ko ang aking ulo at tumingin sa lalaki. Nagkasalubong ang aking mga kilay. "Hindi po kaya dahil may sakit ako kaya ninyo ako binigyan ng bulaklak?" His lips parted. And then suddenly, tumawa siya nang mahina hanggang sa lumakas ito.

"Umalis talaga siya?" naiinis niyang tanong sa sarili lamang. Prang gusto na talaga isumpa ang sarili dahil nagkagusto sa lalaking manhid at kulang sa aruga ng ina kaya parang walang puso sa isang tulad niyang babae. Pero ilang sandali pa ay nagulat siya nang lumundong ang kinahigaan at may tumabi sa kaniya. Halos pigil hininga siya nang maamoy ang lalaking lalake na amoy ng binata. Maingat pa nitong inangat ang ulo niya at isinandal sa dibdib? Parang biglang na iskandalo ang matino niyang isipan, bakit naman hindi? Katabi lang naman niya sa kama ang binatang matagal na niyang pinapantasya.

"Nothing." "Why are you suddenly quite? Tell me what's in your mind." "Wala. Mga bagay-bagay…" I lied. "Tulad ng?" "Bakit humihikab ang tao at bakit nakakahawa ito? Bakit senyales iyon na inaantok na tayo?" I heard him chuckle. "Seriously?" "Gusto mo pang marinig? Iniisip ko, paano kung lalaki ang may dalaw buwan-buwan at—"

Tila naman natauhan ang dalawa at nahihiyang nagbalik sa kinauupuan. Mabilis na lumapit si Calley sa lalaki subalit naging alerto din siya dahil baka masamang tao ito. Minsan pa naman ay mapanlinlang ang itsura ng tao. "Yes, ako nga. What do you need?" tanong niya sa lalaki saka bahagyang niliitan ang bukas ng pinto.

Tahimik ang paligid, ngunit magulo ang kanyang isipan. Hindi niya maintindihan kung bakit. Napakarami na niyang nakilalang babae. Napakarami na niyang nakasama sa iba't ibang okasyon at negosyo. Ngunit si Talia ay iba. May kakaiba rito na hindi niya maipaliwanag. Marahil ay dahil sa mga matang puno ng lihim. O marahil ay dahil sa paraan nitong itago ang sakit sa likod ng malamig na ekspresyon.

balik tanong sakaniya ni Troy. Ang talas talaga ng dila ng lalaking kaharap niya! Masakit at may laman ang bawat lumalabas sa bibig nito. Iyon din naman ang dahilan kung ba't hindi niya naituloy ang planong pagpapatiwakal noon. Masakit ang mga binibitawan nitong salita pero totoo at may sense. Kung ikaw ang isang klase ng tao na makitid ang pag iisip, mamasamain mo iyon sahalip na tanggapin.

Tulala. Wala sa sarili si Paul nang mabasa kung sino ang tumawag. Parang napako sa isang alaala o scenario na siya lang ang nakakakita. Hindi iyon galit. Hindi rin pagdududa. Kundi isang uri ng sakit na ayaw ipakita.

sabi niya rito. Nanatili ang ekspresyon nito. “Hindi mo ba siya kilala? Kung alam mo naman na palang ganung klaseng tao siya, bakit ka pa tumuloy dito?” tanong nitong muli sa kaniya.

Bakit parang nararamdaman kong ako ang tinutukoy niya? Baka mali ang pagkakakilala ko sa mga taong tulad niya, maybe his different. I've always have this feeling that he's nice and a good person but why is he doing this? Nakakalito naman 'tong lalaking 'to! "Huwag mo nga kaming lokohin! Hindi kami tanga para maniwala sa 'yo at mas lalong hindi kami marupok, sino ka? Si crush?" I asked in a irritated tone.

Tuluyan na nga itong humagulgol sa pagiyak dahilan para mas lalo akong mataranta. "Ti-tita, bakit ang bait niyo pa din samin?" Umiiyak na tanong nito. "Nasaksak na kayo lahat-lahat pero kami pa din po ang iniisip niyo." Mas lalo pa itong humagulgol sa pagiyak.