Novel & Cerita Bakit Tulala Ang Isang Tao

Hindi tuloy ako nakapag-ready. Sino ngayon ang kawawa? Tulala lang siyang pinagmasdan ang sarili. Siya lang naman ang kawawa. Siya lang naman palagi eh. Siya ang umuuwing talunan, siya ang umuuwing luhaan. Bakit ba ang unfair naman ng mundo? Bakit hindi siya pinipili ng mga tao? May mali ba sa kaniya? Pangit ba talaga siya?

“I am the proof of that paranormal nonsense you are laughing, Talulla. Stop doubting my existence, okay? Let’s focus on getting you remember everything.Well, you can freak out first, kung gusto mo lang naman.” “Bakit ko naman gagawin iyon?” “Because that was normal people do,” kibit-balikat niyang sagot sa akin. “So, you are telling me that I am normal?” “Sinabi ko ba iyon?” natatawa niyang komento sa akin.

Maraming tanong sa isip niya na gusto niyang malaman pero hindi niya alam kung sino'ng tatanungin. "T-Talu, are you ok? Kanina pa akong nagsasalita rito and you keep on silent. May nangyari ba?" usisa nito. Naramdaman niya ang kamay nitong humawak sa balikat niya. "I-I'm sorry, Tali if you feel like I'm invading your own decisions. I'm sorry kung—"

Ha ha! Habang naguguluhan ang mga tao sa nangyayari, isang malakas na tawa ang nagmumula sa mala ulap na alikabok. Sinundan ito ng isang pigura ng isang taong may kayabangan ang lakad palabas. Walang iba kundi kasamaan ang makikita sa kaniyang ekspresyon, at may mapagmataas na kilos.

sabi pa nito bago nagpakawala ng isang mahabang buntong hininga. Hindi pa rin siya umimik dahil ipinapasok pa niya sa kanyang ulo ang lahat ng sinasabi nito sa kaniya. Parang isang panaginip pa rin ang lahat. Ilang sandali pa ay tuluyan ng kumalma ang nararamdaman niya kaya nilingon niya na ito sa wakas. “Uhm, pwede ko bang malaman kung anong klaseng tao sila?” tanong niya rito. Hindi niya kilala ang lalaking iyon, wala siyang ideya kung ano ang pagkatao nito.

Nag tatanong ang mata niya na nakatingin sa akin, marahil ay iniisip kung bakit bigla nalang akong nawawala sa sarili at natutulala. "What was that? bakit bigla ka nalang natutulala sa gitna ng daan?" Tanong niya na may nag aalalang mga tingin. "Sorry... May naalala lang ako," sagot ko na medyo napapahiya. hindi ko kasi alam kung bakit bigla bigla nalang ako minsan nakakaalala ng mga bagay bagay, ang mahirap pa roon minsan kahit saan nalang at hindi ko namamalayan.

haist bakit wala man lang text ang lalaking yun gaano ba ka busy kaya hindi man lang siya na gawang i message man lang bulong niya sa kanyang sarili. pasilip-silip siya sa kanyang Cellphone baka sakali may message na ito hangan na katulogan na niya. ang pag hihintay rito.

“Sino yan?” Nagmamadali akong tumalikod pero isang tao na may mala-kapreng katawan ang humarang sa’kin. Para akong nanigas sa kinatatayuan ko lalo na ng makita ang kakaibang ngisi siya.

"Bakit ako? Hindi naman ako kagandahan o katalinuhan. I'm a quiet person and boring to be with. Simple lang at walang kadating-dating. Marami naman diyang iba na mas nakakahigit sa 'kin. Isa pa ay hindi ka ba nag-aalala sa maaaring isipin at sabihin sa 'yo ng ibang tao, sa oras na malaman nilang nagkagusto ka sa isang katulad ko?" Pakiramdam ko ay may kung anong bumara sa 'king lalamunan ng dahil sa tanong na 'yon. Pero muli akong nainis nang bigla siyang natawa dahilan para mapalingon uli ako sa kanya. "Anong nakakatawa?" Ang seryoso kaya ng pagkakatanong ko. Ang lalaking 'to! Napailing naman siya bago sumeryoso ang mukha. ''Bakit ikaw? Sa totoo lang ay hindi ko rin alam. Sinunod ko lang na

Napa takip ako ng bibig at napa laki ang mata dahil sa gulat. Napahilata ang lalaki at hindi ko alam kung sinong sumuntok sa kaniya. Napalingon naman ako sa naka tayong pigura ng lalaki. Taas baba ang balikat nito at parang galit na galit. Wait bakit parang pamilyar ang likuran niya? Parang nag slow mo ang paligid ng tuluyang humarap ang lalaki. Oh my god!