Novel & Cerita Band

คันสรเอ่ยถามเมื่อเห็นสภาพของปาหนัน เสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวแตกแดง น้ำหูน้ำตาไหล ยังสะอื้นไม่หยุด ดวงตาบวมแดงจนช้ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก “มีปัญหานิดหน่อยครับ ผมขออุปกรณ์ปฐมพยาบาลด้วย” กันต์รีบบอก คันสรลากขาเป๋ๆ เดินไปหยิบให้ในทันที ก่อนจะเลี่ยงออกมา ปล่อยให้ ทั้งสองได้อยู่ด้วยกัน

​เดือนหน้า เดี๋ยวเราจะพาวี่ไปทำบุญนะ ร้อยวันของงานพวกท่าน เราจะไปช่วย อยากโทรใจจะขาด แต่ว่าสัญญาณเน็ตแบบนี้ไม่น่ารอดแหละ รอเราเข้าเมืองแป๊บ เดี๋ยวจะโทรไปคุยจุกๆ หนักๆ ​จ้ะ (พร้อมส่งสติ๊กเกอร์หัวใจ) ​ ​ทางนั้นส่งสติ๊กเกอร์กลับมาเป็นรูปหัวใจเช่นกัน เพื่อนรักติดต ่อมาในตอนแรก คนที่พะวงคิดกับเรื่องหนักอก เกือบแล้วที่จะพิมพ์ข้อความขอคำปรึกษาไป แต่เรื่องแบบนี้เธอจะพูดมากไปมันก็คงจะไม่ดี เธอมีทางเลือกอะไรอีกเล่า นอกจากจำนนต่อเขา

ใครที่กล้ามากระตุ้นหนวดเสืออย่างเขา “ได้ตัวบงการแล้วโทรบอกฉันด่วน” เมสันวางโทรศัพท์ลงข้างเบาะที่นั่ง ณ โรงงาน

ภูดิทพูดอ้อนต่อ “ลูกค้าแกบ้าหรือเปล่า เกี่ยวอะไรกัน” “ก็แกดังนี่ อีกอย่างเขารู้ว่าฉันน่ะ เป็นเพื่อนแก” “ไปซื้อกาแฟก่อนไป ขอคิดก่อน” กรวิกาหาทางพูดบ่ายเบี่ยง

หญิงสาวพูดพลางแบมืออย่างจนปัญญา “เป็นอาการข้างเคียงที่คุณไปสูดอากาศในกันเดนมา อีกสักพักคุณจะหายเป็นปกติ” ชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆ

'ฝ้าย' เสียงโทรศัพท์โทรเข้าเบอร์บอลแฟนของฉัน เบอร์ที่โทรเข้ามาไม่ใช่ใครเป็นเพื่อนสนิทของเรานั้นเอง "ฮัลโหลฝ้าย ว่าไง"

“บ้าตรงไหนคะ ก็น้องดาบอกว่าไม่เจ็บแล้ว” “ไม่ใช่ไม่เจ็บค่ะ แต่มันน้อยลงแล้ว มัน... มันตึง มัน... เอ่อ... ของน้องดามันบวมไปหมด”

มันถามหาถุงยางแน่ ๆ “ของอะไรคะ ไม่เห็น” ฉันตอบไม่มองหน้าเขา แต่แกะผ้าพันแผลที่ข้อมือ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป Line [ฉัน: Send Picture] [Dr. Nine: ใกล้หายแล้ว... ตัวแสบ]

SPECIAL PART ครืด~ ครืด~ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายข้างสั่นสะเทือนขึ้น โดยที่หน้าจอยังปรากฏเบอร์เดิมที่โทรหาก่อนหน้านี้ แล้วสามสาย