Band Mga Nobela at Kwento

แต่แบบน้องเขามีรังสีแปลกประหลาดที่เวลามองตาแล้วกลับใจเต้นแรงน่ะ “ค...คะ” ฉันขยับตัวถอยหลังครึ่งก้าวตอนที่เห็นเขา น้องแอมป์อยู่ในชุดนักเรียนไม่ถูกระเบียบนักแขนซ้ายหนีบกระเป๋านักเรียนเอาไว้มือหนึ่งก็ถือหนังสือจากโรงเรียนสอนพิเศษข้างๆ กัน

ก๊อก ๆ ๆ “ขออนุญาตค่ะ บอสคะ คุณแซมทางไกลมาจากอินเดียค่ะ อยากปรึกษาเรื่องวัสดุที่ขาดตลาดของทางนั้น” “โอนสายมาเลย ผมขอคุยโทรศัพท์สักครู่นะครับคุณแอล” “ตามสบายเลยค่ะ” หญิงสาวนั่งเพลิน ๆ อยู่สักพักก็หยิบนิตยสารมาอ่านรอ เพราะดูท่าแล้วการสนทนาของเขากับทางจากอ ินเดียคงไม่จบลงง่าย ๆ แต่เธอก็ไม่อยากถอดใจกลับไปตอนนี้เหมือนกัน วันนี้เธอตั้งใจแล้วว่าจะชวนเขาไปกินข้าวเย็นด้วยกัน และเธอต้องทำให้ได้

กัดกรามแน่นเมื่อนึกถึงความวุ่นวายที่กาสิโนที่สเปน และตัวต้นเรื่องคงเป็นปีแอร์ ลูกเลี้ยงของพ่อเขาอีกเช่นเคย เท้าใหญ่ก้าวยาวๆ ตรงไปหยิบโทรศัพท์สำรองในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งของตนออกมา เพราะโทรศัพท์ที่ใช้ประจำอยู่บนรถ เพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้หยิบมันลงมาด้วย ตื ๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! “ไอ้เทวา” “ว่าไงไอ้เทือก ไอ้ขาบมันโทรมาบอกกูแล้ว”

สีหน้าของชายหนุ่มสงบนิ่งดั่งผืนน้ำราบเรียบ ดูก็รู้ว่าเขากำลังโกรธจัด ฆ้องส่งสัญญาณถูกทุบทำลายไปเสียแล้ว การติดต่อสื่อสารระหว่างค่ายกับสนามรบจะล่าช้า มือเกาทัณฑ์แห่งหลี่จึงน้าวคันศรขึ้นเล็งสูง ยิงออกไปรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด ศรของเขาพุ่งไปได้ไกลกว่านักเกาทัณฑ์ธร

" บ่นๆ เครียดๆ ไปก็เท่านั้นว่ะแก...โชคดีที่คุณลุงคุณป้าท่านเอ็นดูเรารับเราเป็นลูกหลานไม่งั้นป่านนี้เราจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ ข้าวของสำคัญก็ยังใช้ได้อยู่ก็ยังไม่แย่ทีเดียวหรอกว่ะ" มินตราปลอบใจเพื่อนรัก พลางหยิบกระเป๋าสะพายคู่กายขึ้นมา กอด ในนั้นมีประเป๋าเงินที่มีบัตรต่าง ๆ หนังสือการ์ตูนเล่มโปรดอีกสองเล่มโทรศัพท์สมาร์ทโฟนสายชาร์จและเพาเวอร์แบงค์โซล่าเซลล์ที่เธอใช้ประจำสองสาวมองหน้ากันอย่างรู้สึกถึงใจกันและกันพลางประสานเสียงถอดถอนหายใจ ดวงตาคู่งามเหม่อมองผืนน้ำใสสีเขียวผิวน้ำสะท้อนแสงอาทิตย์อัศดง เป็นประกายระยิบระยับ

​

ข้าวหอมตอบด้วยรอยยิ้ม เธอก้าวข้ามโคลนตมเข้าสู่วิมานเงินตราอย่างสมบูรณ์ เช้าวันต่อมา ไอ้อ๊อดลืมตาตื่นขึ้นพร้อมความเจ็บระบมที่ทวารหนักจนแทบขยับตัวไม่ได้ มันพยายามปลอบใจตัวเองว่าเป็นเพียงฝันร้าย ทว่าเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์กลับดังระงมไม่หยุดหย่อนมันหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยมือท ี่สั่นเทา ข้อความนับร้อยถล่มเข้ามา

ลาก่อน ********************

พรวด. อะไรบางอย่างที่กดแทงลงมาอย่างเร็วทั้งที่เมื่อครู่ยังคาอยู่บนดอกไม้ทำให้ชบาต้องกรีดร้องออกมาสุดเสียง ความเจ็บปวดวิ่งร้าวตั้งแต่ดอกไม้กลีบบางไปจนถึงปลายเท้า ตลอดจากปลายเท้ากระจายวาบไปทั่วทุกอณูเนื้อผิว ความเจ็บปวดซ่านลึกเสียจนทำให้เสียงร้องต่อๆ มาถูกกลืนหายเข้าไป ในลำคอ

ตลอดไป ///////////////////////////////////////////////////////