Before Sunrise Sequel Novels & Stories

Ito ang gabing tuluyan nang nagbago ang takbo ng kanilang kuwento—isang lihim na nakatago sa pagitan ng apat na sulok ng kwartong iyon, malayo sa mga camera at malayo sa mundong pilit silang pinaghihiwalay. Habang dahan-dahang pumipikit ang mga mata ni Sebastian dahil sa pagod at alak, naramdaman ni Savannah ang bigat ng braso nito sa kanyang bewang. Tumingin siya sa kisame, iniisip kung paano niya haharapin ang umaga pagkatapos ng gabing ito. Alam niyang sa pagbangon niya bukas, hindi na lang basta "pekeng partner" ang tingin niya kay Sebastian De Cartier. At iyon ang pinakamalaking pagkakamaling maaari niyang magawa.

Dumating ang umaga. Dahil maganda ang panahon, ang ilang sikat ng araw ay nakalusot sa mga kurtina na gumising kay Sabrina. Nang bumangon siya, napagtanto ni Sabrina na walang na siyang katabi sa kama. Inisip niya na malamang na nagising na si Sebastian, dahil napaka-punctual na tao nito. Gayunpaman, hindi pa siya makatayo. Nagpasya siyang manatili sa kama nang mas matagal, dahil pagod pa rin siya sa kagabi.

Kaya sa oras na manghinala ako sa mga taong sumusunod sa ‘kin, I just have to look at their collars. Bumalik sa dati ang buhay ko. Ginawa ko ang lahat para magmukhang normal ang araw ko kahit na alam kong imposibleng mangyari ‘yon ngayon. Lance is still guarding me despite Rainier’s men. Their earpieces are now connected to each other.

Scarlett’s POV If our wedding felt like a dream, our honeymoon was the gentle sunrise after the most beautiful night. Sebastian surprised me, of course. The morning after the reception, I woke up in his arms—hair still smelling faintly of gardenias, his hand tangled in mine. I was half-asleep, but he was already grinning, mischievous and glowing. “Pack light,” he whispered in my ear, “and wear something you can run in.”

It's the time of the day na makikita ni Brea ang magandang paglubog ng araw. "We stay for awhile, I want to see the sunset." aniya pa sa binata, without answering his question. narinig n'ya ang munting tawa ni Edward sa tabi n'ya. "Alright, let's sit down here." turo nito sa buhangin at walang tanong-tanong ay umupo naman si Brea habang ang atensyon ay nasa dulo na kung saan nagkikita ang langit at dulo ng dagat. The sun is so orange, it's like a little reminder that even if the day started as not so good, the ending is still as beautiful as the sunset who's about to take off in where the sky meets the sea.

Humaharurot siyang umuwi ng Azure Bay. Quarter-to-three na ng madaling araw nang makauwi siya. Saktong nagpapadede si Celestine nang magtagpo ang mga mata nila. Naging estatwa ang paligid. "Nahanap na siya. Sinundo na ni Adrian," maikling ulat ni Sebastian. "Matulog ka na," sagot lang ni Celestine nang hindi tumitingin, habang nakatitig sa baby. Manhid na ang puso niya.

Hindi ko po kayo maisa-isang reply-an pero lagi po akong nagbabasa ng comments and super thankful po ako sa inyong lahat 😇 Pasensya na rin sa late updates at maiikling updates, magulo pa kasi ang sched ko sa trabaho kaya di ma-fix iyong update time ko eheh. Anyway, hindi ko ni-expect na malalagyan ko ng maraming sequel ang Hiram na Asawa kaya lang hindi pa ako ready na bitiwan ang pamilya ni Sebastian ahaha. So ayun, isusunod ko ang mga apo niya. Jusko, baka panot na dito si Sebastian ahaha chariz! Thank you so much po and stay healthy! May God bless you all! 😇🌻 Note: Ang susunod na kabanata ay para na sa kwento ni Thaddeus Matthew Inferno Hoffman.

A name that was somehow calling me back. … And then, umaga na. The curtains were half-open, letting in the sharp sunlight that made the entire suite look too honest. Daphne was still asleep beside me, her breathing soft and steady, while I sat at the edge of the bed, already in a shirt and slacks. My phone kept buzzing on the bedside table — three missed calls, one unread message. From Santos. I opened it quietly. “Results are in. Sending file through secured link. Call me once you read it.”

Not this time! I woke up looking at the white ceiling. Kumunot ang noo ko nang mapagtantong may swero ako at may mga aparato rin sa tabi ko. "Sun" Nakita ko si Storm sa gilid ko at tila ba hinihintay ang paggising ko. He seemed so worried. Nakagat ko ang labi ko. Ilang oras kaya akong tulog? How did I get here? Nakarating ba kaagad siya bago pa man ako mawalan ng malay? Sumakit lang ng sobra ang ulo ko at nahilo ako, dumilim ang paningin ko and after that, wala na akong maalala.

Until he pushed his cock inside of me, we moaned and felt each other’s pleasure the whole night… ** Ang sikat ng araw ay tumama sa mukha ko na gumising sa akin. As I gently opened my eyes, it was already morning. When I felt the soreness between my legs, that’s when I realized what happened last night. "Fuck shit!" Mabilis akong naupo sa kama at saka napahawak sa ulo ko bago ko nilibot ang paningin ko sa kwarto. The bedroom looked manly with its black and white theme. Sakto namang bumukas ang pinto sa kaliwang bahagi at lumabas si Sebastian. He was topless, and was oozing hot.