Before Sunset Novels & Stories

Dito kasi maganda ang sunset at sunrise. “Do we need flashlights?” Tamang-tama napili ko kasing oras ay hapon dahil gusto kong masaksihan ang sunset. “Oo, kasi gagabihin talaga tayo.” Hindi ko mapigilang hindi mapangiti sa naiisip kong mangyayari bukas. Marami pa kaming binili na kailangan namin para sa hiking at nang matapos na kami ay naisipan niyang tumingin na nang dress.

Special Chapter I have been loved the The Evenfall. Pero habang papalapit kami ng papalapit sa tuktok ng bundok ay mas pinanabikan ko ang Sunrise na parating. Hawak kamay naming nilakad ang tuktok. Habang labis ang pagtataka ng mga kasama namin na nasa likuran lang namin. I smiled as we reach the top. It's almost 5:30 in the morning. Saktong papasilip pa lang ang haring araw.

Sumimangot naman siya. "I just drank one drop, thank you" sarastikong sabi niya, tinawanan ko lang siya. "Stop sulking, Dave. look, lumulubog na ang araw" excited na sabi ko sa kan'ya nang mapansin ito. Tumayo siya at tumabi sa akin, we watched the sunset together, took a picture of it and has a selfie with the rays of orange sky. Pagkatapos naming panoorin ang sunset ay sinimulan na naming impisin ang aming mga gamit dahil padilim na. Nang matapos ay hawak kamay kaming naglakad pabalik.

Narinig ko ang pagtawa niya kaya napatingin ako sa kanya, "Can't you see? I have this arm sling so I can't." Parang gusto ko bumawi. “Kawawa ka naman,” sabi ko sa kanya. She gave me an expressionless face, “Talaga ba, Jaybi?” TJ's POV After that, we decided to go back and watch the sunset next to one another. We're here again, kanya-kanya kaming pwesto sa panonood ng sunset. . . . until everything become so dark. I looked at my phone, it's already 7:30. Zack and I are here, doing star-gazing.

Ang kulay ng mantika ay agad na nagbago, naging matingkad na orange na parang sunset. "Ingat sa usok, medyo matapang ‘to," babala ni Sebastian habang tinatakpan ang kanyang ilong gamit ang braso. Nagpatuloy ang pagluluto hanggang alas-tres ng madaling araw. Pagod na ang lahat pero kailangang tapusin ang paglilipat sa mga bote habang mainit-init pa. Pumasok kami sa loob para sa final stage.

Of course, because of that dream that I don't understand why I got hurt. Naghintay ako ro'n ng ilang minuto bago nakita ang unti-unting pagsilip ng araw. My eyes twinkled while looking at the sunrise. It's so beautiful. The sunrise symbolize the new day, yet the sunset symbolize the end of the day. They are beautiful, but I don't like them.

Sa dako paroon, natanaw din ni Daphne ang dagat—welcoming the magnificence of the setting sun. Daphne felt she was on the edge of reality and dreams. She had seen sunsets in differents parts of the world, but nothing could ever compare to the beauty of the sunset right in front of her. “The colors… they’re so pretty,” muling sambit ng dalaga. “Afterglow.” “What?” “The color the sunset leaves behind is called afterglow,” ani Jett, tinabihan na si Daphne. Bumaling si Daphne sa binata, unti-unting nawala ang ngiti. Their eyes met instantly and her heart suddenly began to run a mile a minute. Jett was so close, and she cannot think of anything else but just his presence.

*** Sobrang bigat ng nararamdaman ko na hindi ko na namalayan na nasa gilid na ako ng kalsada at naglalakad sa kung saan man ako mapadpad ng aking mga paa. The sun was already setting, naupo ako sa isang bangko malapit sa pantalan. The ocean was visible from where I sat, the water stretching endlessly toward the horizon. The clinic had been nearby, which is the only reason I had ended up here, walking in no particular direction, lost in a maze of my own thoughts. I stared at the sunset. Every time I watched the sun dip below the horizon, I thought of Papa. There was a strange beauty in it... the way the sun was saying goodbye, the way it illuminated the world one last time before fading into

OBSERVATION DECK. Bumungad ang malawak na tanawin—ang kabuuan ng bulkan taal, ang ginintuang liwanag ng dapithapon. Unti-unting lumulubog ang pulang araw, pinapainit ang malamig na hangin at pinapakinang ang mga ngiting napapasilay. “Wow… ang ganda ng sunset,” manghang-mangha si Wendy habang sunod-sunod ang kuha ng camera.

"Do you get my point?" Umiling agad ako. Ni hindi ko nga alam kung ano ba ang solar analemma na 'yan. Nagbaba ako ng tingin sa picture na ibinigay niya at pinakatitigan iyon. Hugis infinite talaga. Paano nangyari ito? Parang hindi ko naman nakikita na maging ganto ang araw. Tsaka bakit may sunset kung may araw? Nakakapagtaka rin dahil maraming araw ang naririto. Hindi ko pa nakikitang dumami ng ganito ang araw. Tingin ko mahigit isang-daan ito. Ibig sabihin, pag kinuhanan ko ng litrato ang araw... kinabukasan ba dadami ang araw? Huh?