Bell Carol Piano Novels & Stories

nakangiting wika ni Celine at tinuro ang piano na nasa gilid. Ngumisi si sir Camden. "Mukhang may pinag manahan si Caleb," saad niya at nag tawanan silang mag asawa. Tumingin naman sa akin si Caleb at tumango ako kaya pumunta sa piano, at nang mag umpisa siyang tumugtog ay tumahimik ang lahat habang pinapanood siya.

Natatawang sabi ni Evan, “Haha, okay lang. Ilang taon na kitang hindi nakita. namiss kita! By the way, Jordan, anong kanta ang gusto mong pakinggan?” Pagkatapos mag-isip tungkol dito, sinabi ni Jordan, "La Campanella." Sa sandaling sinabi niya iyon, maraming tao ang natuwa, lalo na ang isa sa mga babaeng naroroon na malamang na natutong tumugtog ng piano. Napasigaw siya at napabulalas, "Ang La Campanella ay isa sa nangungunang sampung pinakamahirap na kanta sa mundo na patugtugin sa piano!"

Ang mas nakagugulat, tumutugtog itong nakapikit. Ang mga payat na daliri ay sumasayaw sa bawat keys, bawat nota ay eksakto at walang pagkakamali. Ang melodiya ay umuukilkil sa puso, tila ba hindi ito tumutugtog ng piano kun'di umaawit nang buong puso't kaluluwa. Isa iyong bulag na pagtugtog. Lahat ay namangha sa performance ni Evelyn, hindi makapaniwala sa kanilang nakikita.

Piles of books at kung anu-ano pa na nakalatag sa sahig. What captured my attention was the man and the soft and sweet melody he made that echoed throughout the hall. Canon in D Pachelbel. Hindi ko namamalayan na dinala ako ng paa ko papalapit sa pinto ng condo. Nakatuon ang paningin ko sa lalaki. My heart went into chaos as I looked at him on the instrument. He is tapping the keys of the keyboard gracefully as if his world depends on it. His fingers artfully played the soft melody.

sagot ng panganay na anak ni Matias na si Karla. " Hindi pa tapos ang piano lesson niya?" Takhang tinignan ni Maximo ang relos bago inangat ang tingin sa ikalawang palapag ng mansyon. " Hanggang alas kuwatro lang ang piano lesson niya. Mag a-ala sais na. "

May ilan oras pa ko sa tahimik na lugar na wala siya. Hindi ko muna pinasama si Belle. She has things to do kaya I instructed her na kapag nayari na siya. Tsaka siya sumunod sa company. Pagpasok ko sa loob, napansin ko agad na parang may nagbago. I walk towards the piano. May isang kulay pink na cushion na nakalagay na doon. There is even a small table beside the piano. With a pencil holder at extra notebook and music sheets.

“Pwede naman po siguro yong… instrumental lang. Hindi masyadong maingay.” Mabilis na nagtap si Gavin sa screen ng kotse at mayamaya, tumugtog ang malambing na piano music. Hindi malakas, sapat lang para maging background ng kanilang katahimikan. Habang tumatakbo ang sasakyan, hindi maiwasan ni Elira na mapatingin sa kamay ni Gavin na nakahawak sa manibela. Malinis, maayos, at halatang sanay sa pagmamaneho. Minsan, kapag biglang lumiliko ang kotse, napapadikit siya ng kaunti sa upuan, at sa ilang pagkakataon ay halos magtagpo ang kanilang mga braso.

Sa pamamagitan ng maayos na pakiusap sa mga miyembro ng koro, pinapayagan silang gamitin ang lumang piano ng simbahan tuwing tahimik na hapon—kapag wala nang tao. Lahat ng natutunan ni Irina, bawat piyesang kaya niyang tugtugin, ay mula sa kanyang ina: “To Alice.” “The Mark of the Rain.” “Turkish March.” At iba pang paborito. Laging paalala ng kanyang ina: Huwag mong ipagsasabi ito kanino man. Ating lihim lamang ito. At sinunod iyon ni Irina. Hindi siya kailanman nagsabi kahit kanino.

"Sabi mo hindi ka pa kailanman nakapagpatugtog ng piano." Agad namang tumango si Graciella. Totoo naman na hindi pa siya kailanman nakahawak ng totoong piano. Wala namang ganun sa probinsyang pinanggalingan niya. At kung meron man, mahal naman ang piano lesson at hindi niya afford. "But how did you know the music score?" Natigilan naman si Graciella sa kanyang narinig. Ngayon niya lang napagtanto na ang pinindot niya kanina ay ang five lines music scores at may floating note pa.

Pero kakausapin ko ulit ang kuya mamaya, kung nakuha na niya ang kotse at kung hindi ay saka ko 'yon babanggitin kay Leonariz. Kailangan mo na naman itong makaharap, Ara. Wala akong magagawa. Kahit anong gawin ko na paglayo, noon pa man bigla na lang rin siyang sumusulpot, bigla kaming nagkikita. Hindi intensyonal ang iba, dahil talagang nagkakataon na nasa iisang lugar kami at nagkakatagpo. "Ara, ito iyong sheet music, ang song ay Never Enough by Loren Allred. Minessage ko sa 'yo kagabi ito para sana mapractice mo rin kasi ang alam ko nga may piano ka rin sa bahay."