Novel & Cerita Bewildered

Napalibutan ako ng pakiramdam ng déjà vu, kasama ang lumalaking damdamin ng pagkabalisa. Pagkatapos ay, walang paunawa, napasugod ang aking katawan sa isang seizure. Mahina kong naririnig ang isang tao na kumakatok sa pinto, ang kanilang boses ay puno ng pag-aalala. Parang si Wilbert iyon, ngunit hindi ako makasagot. Hinigpitan ako ng seizure, ginawang walang magawa, at ang aking katawan ay nagpapakita ng kaguluhan ng aking isip.

Kabanata 10 HINDI MASABI ni Sheeva kung magpapasalamat ba siya’t naputol ang isa na namang masamang panaginip o maiinis dahil sa sunud-sunod na mararahang katok sa pinto ng kaniyang silid. Umungol siya subalit hindi siya napagbigyan ng kaniyang lalamunan sa paraan na gusto niya. Lubog pa kasi ang kaniyang boses dahil kagigising lamang ng kaniyang diwa kung kaya’t hindi siya makaingit ng bongga at suwayin ang mga alaga niyang fennec fox sa pagkalatok sa pinto. She frustratingly stirred in her messy bed. Bahagya niyang iminulat ang isang mata atsaka sinilip ang battery operated na compact digital alarm clock sa night table sa gilid ng kaniyang kama.

I was like a zombie: barely alive, walking, talking, interacting with people. I am in the state of information overload almost losing my sanity. I don't know what to do with that kind of information I just heard. Hindi ko alam paano manimbang. It's very new to me.

Chapter 29 AWARE Pagkatapos kong ayusin ang gamit nito. Maingat akong tumabi sa anak ko, mahimbing pa rin ang tulog nilang mag-ama. Nang iwan ko sila kanina, ay gising pa ang anak ko. Huma hagikhik, pikit na ang mata ni Rezoir nang iwan ko sila kanina. Kaya alam kung tulog na o marahil gising ang diwa, pero hinihila na ng ka antokan.

Nakaawang ang bibig niya at mapupungay ang mga matang nakatingin sa akin. "I can't do this," he whispered. I didn't say anything as he made our distance even closer. I can't... do this. Dahan-dahan kong binuksan ang mga mata. An agonizing pain in my head come upon me. Masakit sa ulo, nakakahilo. What happened? Where on earth I am?

Ano bang ginawa ko sa past self ko at parang sobrang parusa naman yata ang inaabot ko? “Hindi naman kailangan maging ganyan palagi, Phoenix. Piliin mong magpatawad at umunawa.” Bwisit. Ano bang alam mo? Nararamdaman mo ba ang pakiramdam na para bang isa kang basura na tinatapak-tapakan lang ng tao? Isang maruming damit na nararapat lang sirain? Naramdaman mo na bang ihagis na parang isang bagay na wala nang halaga at maaari nang wasakin at itapon? Naramdaman mo na ba ang ganito?

Napaka-baboy! Gusto niyang pagsisigawan ito, pero paano kung patayin nga siya nito? "M-maawa ka, please..." Hindi na niya alam ang gagawin niya ng maramdaman na lalo pa nitong idiniin ang bigat sa katawan niya. Nahihirapan siyang huminga! Baka tuluyan na siyang mamatay sa takot rito. Pinilit niyang gumalaw ng maramdaman ang pagkalalaki na nakadikit sa pang upo niya.

The situation was surreal, terrifying, and yet… strangely exhilarating. Gosh, someone answer me, normal pa ba 'to?

Dahil sa mga oras na iyon parang gusto na talaga niyang sumabog! Hindi! What the hell that voices means for, am I hearing wrong? No! it's not, nagkakamali ba ako? Tila siya naguguluhan at hindi pa magawang iproseso ng kanyang utak. I need to be sure on it! Sunod-sunod na bulong ng kanyang isip habang pilit iwinawaksi ang nararamdaman. While holding both hands on both of his ears, and at the same time in mixed emotions, jealous, confusion, fear and shock.

KABANATA 36: Abducted NALA Hindi ko alam kung ano ba’ng dapat ‘kong gawin o maramdaman. Halo-halo na ang emosiyon ko ngayon at wala akong ideya kung pa’no ko ba ‘to iha-handle. Nasasaktan ako, kinakabahan, naiiyak, naiinis, at nagagalit. Gulong-gulo na ‘ko. Maraming tanong ang bumabagabag sa utak ko at hindi ko alam kung saan ako kukuha ng sagot.