Romans & histoires Bill Of Rights In Tagalog

Napaluhod na sambit nya habang umiiyak "Pero ako? I don't love you anymore... MAGHIWALAY NA TAYO! At wag na wag mo na akong susundan pa! GOODBYE JAYSON!" Pasigaw na sambit na sagot ko dahil hindi ko na talaga kaya ang makita ang mukha nyang ganito. Kaya tumalikod na ako. "H-hon, P-please? Huwag mo naman 'to gawin saakin, PLEASE! HON.!!!"

Tawag nito sa akin " Oh? si Lola ? " " Ate bakit hindi ka naka uwi kagabi ? alam mo bang nag aalala kami sayo lalo na si lola, sabi nga niya kapag hindi ka talaga umuwi ipapablotter ka na niya sa mga pulis" Madaldal na sabi ng Kapatid ko

Trust can't live in the same space as secrets and lies. Balang araw, may makakaalam din ng sekreto mo. Peke akong umubo bago tumingin kay Rian. "A-Ah, Tita Yerana. Pumasok po muna tayo," Alanganin siyang ngumiti.

“Kung piliin niyang tumalikod, masakit pero hindi ibig sabihin na mawawala na ang halaga mo at ng batang dinadala mo.” Napapikit si Mae, at tuluyang pumatak ang luha mula sa gilid ng mata niya, tahimik na dumudulas pababa sa pisngi niya. Ramdam niya ang bigat ng posibilidad na iyon, parang unti-unting dinudurog ang natitirang lakas na pinanghahawakan niya. Pero sa gitna ng sakit, may maliit na bahagi sa kanya ang pilit kumakapit sa sinabi ng Lola niya na kahit anong mangyari, may halaga pa rin siya.

Na lalong nagpabilis ng pintig ng kaniyang puso. Ano ang ibig sabihin ng Tita niya? Na maari siyang magkagusto sa estrangherong may mala-asul ang mata? "No Tita, mark my word!" Tinitigan siya nito ng matagal bago muling ipinagpatuloy ang pag-alis. Nagpapatawa ba ito. Tawa lang niya, ngunit bakit pakiramdam niya tila mabuway ang kaniyang pagkakasabi.

excited kong tanong. "Hmmm in Calle Crisologo and Bangui Windmills tapos bukas ay uuwi na tayo," sabi niya habang inaayos ang pagkain. Ini-on ko na ang TV at saka sinimulan na ang pagkain, sinusubuan niya naman ako kaya pagnguya na lang ang gagawin ko.

Dahil sa pagkabigla ay hindi na nakapalag ang dalaga ay hinayaan na lang na mapahiga siya dito. Mabilis na pinatong ng lalake ang tuhod niya sa ibabaw ng sofa sa tapat ng nakabukang hita ng dalaga, “tell me, Danica… Did you know what sponsor means sa isang katulad mo na artista na kailangan na kailangan ng tulong?” Mahina ang boses nito na para siyang inaakit. “You offering yourself as their prostitute, now tell me, are you going to accept my sponsorship and willing to be my prostitute hm?”

LORIE LOVE “Johannie, akala ko ba nandito na silang laha–” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil bigla na lang may lumitaw na letter W at mat ilaw ito. Hanggang sa nagsunod-sunod na ito. At nabuo ang salitang “WILL YOU MARRY ME AGAIN, LORIE?”

"Sabihin mo 'yan sa sarili mo." I let out a harsh breath. "Whatever." Aalis na sana ako nang hawakan ni Adhaya ang kamay ko. "What?" I asked. "Bakit mo kasama si Dixon kahapon?" I gulped and look away. Ugh! Kasalanan talaga 'to ni Dixon! "Uy, sumagot ka," pilit niya. I cleared my throat before answering her. "According to Philippine Constitution 1987 Article 3 section 12 paragraph 1, I have the right to remain silent," I remarked before I turned my back on them and walked away.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.