Bittersweet In Tagalog Novels & Stories

sagot nito. "Iniiwasan ko naman pero naiinis ako e," sagot ko. "Bitter!" bulalas niya. "Aba!" Masama ko siyang tiningnan. "Hindi ako bitter no!" "Anong hindi?! Hindi ba bitter ang tawag diyan? Bakit kasi hindi na lang kayo magkaayos ni Xander para naman bumalik iyong dating sigla mo lalo na kapag nakakakita ng sweet couples!"

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

"Don't cry, please. Nasasaktan ako kapag nakikita kitang umiiyak." "Pasensya ka na, love. Nag-assume kasi ako kaya masakit. Kasalanan ko rin naman. Don't worry, lilipas din 'to. Anyway, masaya pa rin ako na hindi pala sa'yo 'yon. Akala ko, may iba kang pagbibigyan eh," nakayukong sambit ni Mereya.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

[ nakaalpas - escape ] Unti-unti nang bumibigat ang talukap ng kanyang mga mata, subalit tila’y nawala ang lahat ng sakit at pagod nang maramdaman ang makinis at malamig nitong pisngi na nakatagpo ang kanya ring pisngi. Bitak-bitak man ang salamin, kitang-kita niya pa rin ang ngisi na nakapaskil sa bibig ng kaibigan.

Sinapak ko ang braso niya na bahagyang ikinatawa niya. Pagkatapos no'n ay binigyan niya ako ng isang eco bag na may lamang chocolates. Grabe, sisirain niya nag ngipin ko? Kumain daw ako ng chocolates para mahawaan ako ng ka-sweetan. Napairap lang ako nang sinabi niya 'yon. "Basta ako kahit anong mangyari, ikaw pa rin." "Hindi tayo sure. Ang bilis maghanap ng bago ang mga lalaki."

"Sorry po. Sorry po." "Naiintindihan ko naman iha, na gusto mo lang mahawakan ang anak ko sa huling pagkakataon. Kahit ako gustong-gusto kong hawakan ang anak ko at 'wag nang ialis sa tabi ko pero wala na at kailangan na natin siyang bitawan."

Kinwento niya ang nangyari kung paano nagsimula. "Right now rowy, i am freaking mad. Imagine?! That was your first kiss and he just take it away just like that? The nerve of him! And my gosh rowy, Ang saklap naman na ang label ng first kiss mo ay 'It was just a mistake'. Ang unang halik mo ay isang pagkakamali! " Nang gagalaiting sabi ng kanyang kaibigan sakanya na naiimagine niyang nanlalaki ang mga mata at butas ng ilong.

"Say it, please..." "Mahal kita..." "Say you would never leave me..." "I won't... I won't leave you... Never." Suminghap ito na parang nakahinga ito ng maluwag dahil sa sinagot niya. Nalaoikit nitong idinikit ang noo sa noo niya. "You promised?" mabining anas nito na bahagyang tinutukso-tukso ang labi niya. "I... I promise..."

Nagkatinginan silang dalawa subalit mabilis na umiwas ng tingin ang dalaga. "Ako, apo ni lolo. Bata pa lang isinilang na akong mayaman. Lahat ng gusto ko nabibili ko pero hindi ko inisip maging perpektong anak ng aking ina at perpektong apo ni Lolo Delio. Dahil, kahit anong gawin ko hindi 'yon maaabot. Kahit gaano man ako kayaman, hindi pa rin magiging perpekto lahat. Ginawa ko lang mga bagay naisin kong gawin para sa sarili ko. Alam ko sa aking sarili na mayroong hangganan ang lahat. Kaya, Mr. Bustoz kung ang perfectionism ang pagpapakita sa'yo ng kahusayan, maaari na kahit sa pag-ibig mapupunta pa rin lahat sa imperfection. Tao lang tayo nagkakamali at may pagkukulang. Di mahalaga ang sasa