Brighter Days Ahead Novels & Stories

Walking distance lang ito sa amin, kaya minabuti ko na lang na sulitin ang araw na ito. This day is a litle bit tiring, but it is quite bit amazing dahil masaya ako ngayon. May mga panahon na badtrip ako but there are some days that I wish na sana hindi matapos ang araw, Kaya siguro may sunset para may hangganan, para siguro makapagpahinga ka so that, when you wake up in the next morning you have the courage to face the reality, kaya siguro may sunset to end your bad days and let youself rest.

Maririnig mula rito ang paghampas ng alon sa malalaking bato pero napakapayapa pa rin pakinggan dahil sa mga huni ng ibon. Napangiti ako habang pinapanood ang sunset. I love sunsets. Para bang sinasabi nito na tuloy lang ang buhay dahil tuloy-tuloy sa pag-ikot ang mundo. That whatever you did this day will bring another joy for tomorrow. Of course it will bring darkness first, but there’s a moon to serve as light. Hihintayin mo na lang ang kinabukasan para itama ang kung anumang maling nagawa ng kahapon.

Ihiniga ko ang aking ulo sa malambot na pwesto upang kahit papaano ay makapag pahinga ako bago sumapit ang liwanag. Masyadong nakakapagod ang araw na ito. Sana bukas, ay mas maging maayos ang lahat. At sana, wala nang iba pang nakakabaliw na pangyayari dahil hindi ko alam kung hanggang saan pa ako maka katagal bago tuluyang mawala sa tamang pag iisip.

Ngumiti siya, “Bente ka pa lang. Hindi ka pa matanda. Dapat masaya ka.” Pinanood ko ang unti-unting pagpatay ng liwanag, pero muling binigyan niya ako ng isa pa, mas maliwanag. “Tingnan mo, laging may liwanag sa mundo. Kung mawawala, sindihan lang ulit. Ria, bawat araw, magiging mas matamis.” Hinawakan ko ang sparkler at inikot ito sa hangin. Tama siya—bente anyos pa rin ako ngayon, dapat ay masaya.

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

Sinubukan kong tawagan ang phone niya pero naka-off ito. I don't know what happened but I know tomorrow will be better, yan ang laging sinasabi ni tatay sa akin. Kung hindi man maging maayos bukas, baka sa susunod na bukas. Eventually there will come a day that everything will be alright. Hindi habang panahon puro na lang pasakit. Darating din ang araw na magiging maayos ang lahat. Hindi man ngayon pero darating ang tamang oras para doon.

Continue your life with new chapter. Kahit paano ay gumaan na ang pakiramdam niya. Nagkaroon siya ng keyword sa gabing iyon na magsisilbing motivation niya sa bagong yugto ng buhay niya. Brighter side. Ang nasabing kataga ay parehong binaggit nina Mia at Narita. Marahil ay tama ang mga ito. Nangyari na ang nangyari at hindi na niya mababago pa iyon.

dagdag niya. “Ano yun?” tanong ni Bren. “Hindi tayo mawawala sa isa’t isa,” sabi niya. “Kahit anong mangyari.” Ngumiti si Bren. “Hindi mangyayari yun,” sagot niya. — Dumating ang araw ng pag-alis. Tahimik ang umaga. Mas tahimik kaysa dati. Nakaimpake ang bag ni Bren.

Both boys had bright smiles on their faces. I gently touched the photograph. “I promise I'll give you a better life.” My voice was barely a whisper. A tear slipped down my cheek. This time, it wasn't because of sadness. For the first time, I truly believed things could get better. My phone suddenly vibrated. Another message from Adrian appeared. I've already spoken with my team in France. They'll begin preparing your accommodation tomorrow. I'll send you the details once everything is finalized. I stared at the message.

May mga gano'n palang bagay kahit simple lang napapasaya ka. What a beautiful way to start my day. I'm looking forward to more days like this.