Burning Candles 소설 & 이야기

Ang mga scented candles sa paligid ay dahan-dahang namamatay, habang ang buwan mula sa bintana ay nagbibigay ng maaliwalas na ilaw sa ibabaw ng kama. Nakahiga sina Kent at Celine sa gitna ng malaking mattress, nakabalot ang mga binti sa ilalim ng white duvet. Nakatagilid si Celine habang ang kanyang ulo ay nakalapag sa tapat ng malapad at bare na dibdib ni Kent. Ang kanyang isang braso ay maingat na nakapatong sa baywang ng lalaki, habang ang kanyang mga daliri ay nakasiklop sa mga daliri ni Kent sa ibabaw ng kumot.

Dinala siya nito sa isa pang bahagi ng baybayin kung saan mas may maraming ilaw galing sa maraming kandila. Nang makalapit na sila ay saka niya nabasa kung ano ang mga salitang binubuo ng mga scented candles na nasa loob ng basong may disenyo na nasa buhanginan. Naitakip niya ang isang kamay sa bibig nang mabasa nang tuluyan ang sinasabi ng mga kandila. WILL YOU MARRY ME?

Parang wax, yung scented candle na may low-melt point. Dahan-dahang pinahid niya yung mainit na patak sa dibdib ko. Sobrang init na parang sinunog pero hindi masakit—yung klase ng heat na nagpapalaglag ng hininga ko. “Ahhh… Renzo!”

Puno ng rosebuds ang buong kama at amoy-coffee scented candles. May isang mesa na may lighted candles and red wine sa ibabaw. May isang maliit na bote na puno ng tila gummy bears. Napangiti si Victoria. Her Ate Victorina knows what candies she loved to eat. Ngunit hindi na niya namalayan kung ano pa ang nangyari.

“Naaalala mo pa ba ang araw na iyon? Ang apoy ay nagliliyab at sobrang daming tao. Lahat sila ay nanonood sa labas. Siguro ang apoy ay sobrang laki o kaya naman hindi ako kanais nais. Maraming tao ang nadoon, gayunpaman ikaw lang ang siyang sumugod papasok. Sobrang hangal mo...” Ang mga kandila ay nagsindi at kaagad, ang apoy sa posporo ay namatay. Kinuha niya ang mga insenso mula sa altar at sinindihan ang mga ito gamit ang apoy sa kandila. Tapos mabagal na tinusok ang mga ito sa loob ng incense burner. Ang mga galaw ay mabagal. Tinaas niya ang kanyang ulo at tumingin sa litrato ng namatay sa harapan niya.

Patay ang mga ilaw sa kwarto at puro scented candles lang ang nagbibigay ng madilaw na liwanag, na nagbibigay ng napakaromantikong vibe sa paligid. Nakita niya si Aless na nakatayo sa tabi ng mga kandila, dahan-dahang pinapaikot ang wine glass sa kanyang mahahabang daliri. Mukha itong bida sa isang lumang pelikula, napakaguwapo at misteryoso. Nawala ang kaba ni Elara at napalitan ito ng pananabi, mahirap hindi mabighani sa ganitong eksena.

Habang naghihintay, sinuggest ko kay Czedric na gumawa naman ng natural candles gamit ang beeswax na nakita namin sa isang puno kahapon. Naging abala kami sa paghahanap ng tamang materyales. Nakakita kami ng sanga ng puno na puwedeng gawing wick, habang ang beeswax naman ay niluto ni Czedric sa maliit na kawali. “If I wasn’t stuck in the mountains with you, I’d probably never do this,” sabi niya habang hinahalo ang beeswax. Tumawa ako at sumagot, “Well, consider this a life skill. Someday, you’ll thank me for this.”

Katulad ng gusto kong maging kalabasan ay gano'n ang aking nadatnan. Ipinaghila ko ng upuan ang aking sarili. Napako ang aking paningin sa birthday cake kalaunan. May mini candle na nakatusok na sa ibabaw. Inabot ko ang lighter at sinindihan ang kandila. Hindi gaanong malakas ang ihip ng hangin kung kaya't pahapyaw hapyaw lamang na namamatay ang apoy. Ang aliw pagmasdan dahil nasayaw sa ritmo ng hangin ang apoy ng kandila. Ipinikit ko ang aking mga mata at inilapit ang aking sarili sa cake.

malambing niyang bulong at inayos ang pagkakaupo ko. Kinuha niya ang remote at ginawang dim ang ilaw at agad niyang sinindihan ang scented candle na nasa gitna ng lamesa. Kinuha rin niya ang wine sa gilid at maingat niyang sinalinan ang kupita naming dalawa bago siya bumalik sa sarili niyang upuan.

The candles, a reflection of her enduring hope, stood tall and unwavering, refusing to be extinguished by the passage of time. Every year, on this very day, Summer would stand in this sacred space, her gaze fixed on the horizon. Her heart whispered silent prayers, imploring the universe to return to her what had been taken away. Each year, as the candles flickered and danced, she clung to the belief that somewhere, somehow, her beloved Cameron would find his way back to her. There was a quiet strength in her mourning, a resilience born from the depths of a mother's love. Her sorrow had not withered her spirit; rather, it had ignited a fire within her to keep searching, to keep hoping against