Buwan Ng Wika Meaning Novels & Stories

Iyon kasi ang sabi ng iba, na kapag daw walang mga bituin sa kalangitan ay may posibilidad na umulan. Pero kahit walang mga bituin ay nandiyan naman ang buwan. Kahit nag-iisa lang ay nanatili ito. Buti pa itong buwan, laging nandiyan sa pagsapit ng gabi. Nagbibigay ng liwanag sa madilim na gabi. Habang pinagmamasdan ang buwan ay naramdaman ko na lang na may mga butil ng luhang kumawala sa aking mga mata. Agad na pinunasan ko ito pero agos pa rin nang agos ang mga luha ko. Heto na naman ako, naiisip ko na naman na nag-iisa lang ako.

Lumi POV Kahapon lang ay maganda na ang sikat ng araw, pero ngayon, makulimlim. Kulay abo ang langit, at parang may bagyo na naman. Talaga ngang panahon na ng mga bagyo kapag ganitong buwan.

sagot neto sa baybaylan " tahan na iho huwag munang aalalahanin ang iyong napanaginipan balang araw ay magiging masaya din ang ating Mundo at ang iyong Angkan kasama na ni Bathala wika neto sa Paslit teka at kukuha ako ng maiinom mo "wika pa neto agad siyang Pumunta sa lamesa at kinuha ang baso na yari sa kawayan at nag lagay na ng tubig Pagkatapos ay nag punta na muli sa paslit at nag salita

Mainit na luha ang bumasa sa damit ni Bona. Samantalang si Bona, nakababa lang ang mga kamay, nakatingala sa maliwanag na buwan sa itaas ng lawa. Dumampi ang malamig na hangin, at ang tubig sa lawa ay kumislap sa liwanag. Ang buwan sa tubig ay tila bangkang naglalayag sa katahimikan. Pero ang puso ni Bona, mas kalmado pa kaysa sa lawa.

wika ng reyna. "Ngayon lamang ito nangyari sa tanan ng buhay ko,anong ibig-sabihin nito"wika naman ng hari. Habang tumatagal ay mas tumitindi pa ang pag-ilaw ng buo nilang katawan dahilan para mapatakip kami lahat sa mata. Hanggang sa unti-unting nawala ang matalas na linawag. Kasabay nito ang unti-unting pagbaba sa lupa ng Prinsepe at si Luna na walang malay.

“Alam mo? Gustong-gusto ko talagang pagmasdan ang buwan.” “Bakit?” “Dahil ang buwan ay sumisimbolo ng pag-asa.” Kumunot ang aking noo at binaling ko sa kaniya ang aking tingin. “Hindi ba ang bukang liwayway ang sumisimbolo sa pag-asa.” Sandali siyang tumingin sa akin bago muling ibaling ang tingin sa kalangitan. “Oo, tama ka. Pero para sa akin, ang buwan ang simbolo ng pag-asa.”

magalang na wika ng bartender bago ito umalis. Gabi na nang maisipan ni Mia na lumabas upang maglakad- lakad sana sa may dalampasigan. Maliwanag kasi ang paligid dahil malaki ang buwan ngayon kaya tanaw na tanaw niya ang kalawakan ng dagat. Naisip niya na dapat ay libangin ang sarili dahil iyan ang kanyang purpose kung bakit siya napunta sa lugar na yon.

Bukod sa liwanag na nagmumula sa buwan, nagbigay rin ng liwanag sa madilim na kapaligiran ang mga pailaw na nakasabit sa mga puno, poste, at sa mga bandiritas. Sa isang tabi, matatagpuan sina Calista, Hera, at Althaia na masayang nagkukwentuhan habang pinagsasaluhan ang mga nakahandang pagkain sa kanilang mesa. Sa gitna ng kanilang pagkukwentuhan, napadako ang mga mata ni Calista sa kanilang Inang Reyna na nakaupo sa malaki at mataas na silya na inihanda nila para rito. Nakangiti nitong pinagmamasdan ang kanyang regalo na koronang gawa sa iba't ibang klase ng mga bulaklak na pinitas niya pa sa hardin ng kanilang paaralan.

Isa siyang buwan na tila tinitingala lang kapag perpekto na ang pagkabuo ngunit kapag hindi pa ay susulyapan lang at hahayaan na. "Do you think the stars besides the moon is also noticed?" tanong ni Marian kay Jaile. "Hmmm? Maybe yes or.....no?" hindi sigurado ang tanong nito. "Why?" she asked. "Kasi when you look at the moon tanging ang buwan lang ang bibigyang pansin ng mata mo kung sino ang gusto mong makita siya lang ang makikita mo. But when you take a look on it's surrounding makikita mo ang mga stars malapit sa kanya. Kaya naka depende parin iyon sa mga tao na tumitingin sa kaniya." tugon ng binata.

LENA’s POV Mula sa lanai nakatanaw ako sa malawak na hardin, ang malamig na simoy ng hangin ay dumadampi sa aking balat, habang ang mga bituin sa kalangitan ay kumikislap na parang mga diyamante sa dilim. Ang buwan, na hindi sakto ang hugis, ay nagbigay ng isang mahiwagang liwanag sa mga halaman at mga puno. Dalawang linggo na rin simula nang tumira ako sa lugar na ito, at bagaman nag-aadjust pa ako, marami pa akong kailangang matutunan.