Novel & Cerita Can't Take That Away

Nanatiling nakapako ang tingin ko sa aking pinggan habang ang mga tainga ko ay focus lang sa sasabihin niya. "I will always approach you, so you you'll have to push me away. In that way, I may accept the sad reality that I avoided for how many years..." He tapped my head lightly. "Keep doing a good job"

dagdag nito, “this won’t stay in rooms like this.” Hindi siya umatras. “Then don’t put me in something I can’t handle.” Adrian cleared his throat as he looked away. “Noted.”

Humawak ako sa kamay niya. “At hindi kita bibitawan.” This isn’t about engagement anymore. This is takeover.

O kailanman ay matatanggap. It is that hard up that he can’t detach himself from. Na maging ang pag aagaw buhay noon ni Trixie ay hindi magawang alisin ang sakit sa puso niya.

"You can't leave again, I will not accept it." ©Hanamitchiunnie

) 멀리서 보아도, 너는 아직 그 사람과 끝났다는 걸 받아들이지 못한 것 같아. (There are things I can see from afar, that you still haven’t accepted that the two of you are no longer together.) 멀리서 다가가고 싶지만 다가갈 수 없어, 왜냐하면 네 곁에 있고 싶은 사람이 내가 아니라는 걸 아니까. (From a distance, I want to approach you, but I can’t, because I know I’m not the one you want by your side.)

Naramdaman kong may kung anong kumalabit sa loob ko. Pero pinatay ko agad. Hindi ako maaapektuhan ng kwento niya. Hindi ako maaapektuhan ng dugo na pareho naming dala. “You’re not taking anything from me,” sabi ko. “At hindi ako hihingi,” sagot niya. Saglit kaming nagkatitigan. At doon ko na-realize. Hindi ito simpleng laban. Hindi ito matatapos sa usapan.

What the hell with this man. “We’re here,” dugtong niya. Napabuntong hininga na lang ako. Maybe it’s fine to cut off him in my life, tama naman siguro ang ginawa niya, maybe I can’t do it by myself kaya siya nandito para tulungan akong mag-move on.

Totoo, intensyonal man o hindi ang pagtanggal ng damit, dahil doon nagpakamatay si Tiara. May kasabihan nga, 'Hindi ko siya pinatay, pero dahil sa akin siya namatay.' Hindi niya inaasahang matatanggal ang damit, at hindi rin niya akalaing ganoon kahinaan si Tiara at hindi kayang harapin ang problema. Pero sa huli, dahil pa rin ito sa kanya.

At doon ko naramdaman ang pinaka-delikadong truth sa lahat. Hindi ako takot. Hindi siya takot. Pero pareho kaming… attached. Hindi lang emotionally. Systemically. Lumapit siya sa glass. Hanggang halos magpantay na ang mukha namin sa kabilang side. His voice dropped. “If I destroy this system… you might disappear with it.” Hindi ako agad sumagot. Dahan-dahan kong inilapit ang kamay ko sa glass.