Capture The Moment Quotes นิยาย & เรื่องราว

Walang magmamahal sa iyo kung hindi ka maganda. Sa aking 24 na taon na nabuhay ako sa mundong to, ang mga salitang iyon ang tanging bagay na narinig ko mula sa aking Ina na mas pinahahalagahan ang mukha kaysa sa anumang bagay. Ang mundong ito ay malupit, bakit kailangang manganak ng mga babae o omega para lang sa mga lalaki?

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

anito naman na ikinangiti ni Arthuro. Iyon naman ang tama. Mas mahalaga na mas ma-cherish ang moment na ito kaysa magkaroon ng picture taking kasi mas mararamdaman mo ang ganda at maamoy mo ang paligid ng walang aksaya sa oras o walang kahit anong delay. “Hali ka na!” hinila na niya ng tuluyan si Anastashia patungo sa kung nasaan ang kabayo niya.

Takot na baka talaga ngang iniwan niya na ako. Pero lahat ng pangamba ko ay nawala ng pag lingon ko sa bedside table malapit sa kamang kinahihigaan ko ay nakita ko ang isang sticky note nakadikit ito sa basong may laman na tubig at puno ng yelo at isang tableta ng advil. "Life is like a mirror, it will smile at you if you smile at it." Good Morning! -AlatirisGirl ♥️ Hindi ko alam pero napangiti ako sa simpleng bagay na to kahit na alam ko naman na sa g****e niya lang nakuha Ang quote na to.

Si Missamy. She was happily run toward to me. Picturan ko daw siya. Heto ba ang ginagawa ng mga masasayang tao? Ang magsayang ng oras sa mga bagay na walang katuturan? She said na kailangang i-treasure ang every moment. Live at the moment then. Treasure it. Now, it just memory to think of. To return on hopeless moment, na magtatanong ka kung babalik pa nga ba?

In-open ko ang front camera ng phone at ginaya ko ang sinabi niya bago i-capture ang photo, pero bago iyon ay nanatili pa ng ilang segundo ang mata niyang lito sa akin dahil sa biglaan kong pag-akbay. "Sa camera ang tingin, huwag sa akin." Kumurap ang magandang pares ng mata niya at nahihiyang humarap sa phone at matamis na ngumiti. "Smile!" I said and in just a second, a one memorable moment captured... Our first photo together. *****

Bahagya ko siyang nilingon at nagtama ang ilong namin pareho. Seryoso lang siyang nakatingin sa magandang tanawin at mukhang malalim ang iniisip. Tumatama sa mukha namin pareho ang sikat ng araw— Golden hour. Sayang lang at hindi ko dala ang cam dito. Tinatamad akong bumaba at ayoko rin namang sirain ang moment namin. "What’s on your mind?" he suddenly asked. "F* ba ’yan?" I chuckled.

singhal ko. "Siyempre, maalam ata 'to," mayabang na sambit niya. "Oo na, ikaw na talaga," irap na sambit ko. "Send ko na lang 'to sa g***l mo," Lazarus said. "Sige." I said. Maganda ang shot namin dahil camera talaga ang ginamit namin hindi 'yung camera sa cellphone. We took so many pictures here that could make it more memorable for both our friends and us.

Ang mga naghahabol sa ‘min kanina ay nasa harapan na namin. “When i say go, run as fast as you can, huwag kang lilingon, huwag kang papahuli” bulong niya sa akin. My heart thundered, “ha? Anong gagawin mo?” pabalik kong tanong sa kanya. Hinawakan ko siya nang mahigpit and prayed na sana mali ang iniisip ko. “Go!” sigaw niya sa akin. Nilayo ako ang sarili ko sa kanya at tumalikod as I saw him punch one of the guys.