Class Zero Novels & Stories

Huminto siya sandali at ngumiti nang mapait ngunit puno ng pag-unawa. “Ngunit ngayon, habang hawak mo ako nang ganito, naiintindihan ko na ang pag-iwan ay hindi ang katapusan. Ito ay naging simula ng mas malalim na pagkilala sa ating sarili. Ang paglayo mo ay nagturo sa akin kung paano tumayo sa sariling mga paa, kung paano pahalagahan ang aking sariling halaga, at kung paano maghintay nang may pananalig. At para sa iyo… ang panahong wala ako ay nagturo sa iyo kung gaano kahalaga ang isang bagay o tao kapag ito ay wala na sa iyong paningin.”

the only thing that mother left me before she died. "Grandpa! Sigurado ka na ba talaga sa sinasabi mo? Ang mga gagong 'yon ay makakapasok sa organisasyon na matagal niyo nang inalagaan at binuo, na gano'n-gano'n lang?" Zero shouted and then stood up as well. The veins in his neck were like ready to explode as well while his face gradually turned red because of rage.

Subalit, nagkamali ng bilang ng zero ang mother-in-law niya, dahilan para malagay siya sa sitwasyong ito. Naniniwala siya na susukuan na ni Fane ang kwintas kung alam niya na 9 billion ang halaga nito. Masyadong malaki ang agwat ng 900 million at 9 billion; malaki ang epekto ng isang zero na yun. Walang sinuman ang gagastos ng ganun kalaking halaga para lang bumili ng isang kwintas.

Pinindot niya iyon at nagsimulang mag-ring ang sunod-sunod na linya. "Code Zero. Target: Miss White. All sectors—activate."

Doon ay naghihintay ang isang itim na van. "Ms. Goat, Master Zero is waiting," bungad ng kaniyang kasamahan. THE HIDDEN HEADQUARTERS Sa loob ng isang abandonadong bodega na puno ng high-tech monitors, humarap si Diana kay Master Zero. Wala na ang mahinang boses; ang kaniyang tindig ay tuwid at ang kaniyang aura ay nakamamatay.

⸻ Kundi alaala. ⸻ Mga alaala na hindi nila pinili. ⸻ Mga katotohanang hindi nila dapat nalaman. ⸻ At sa gitna ng lahat— isang boses. ⸻ Mas matanda. Mas malamig. ⸻ “Welcome, Subject Zero.” ⸻ “At welcome back… Christian Vandelmor.” ⸻ Nanlaki ang mata ni Zia. ⸻ “Back?” ⸻

Zero went towards us. “Thank.... Thank you for today.” Saad ko Kay Zero at ngumiti s'ya. Dwayne looked at Zero fiercely. “Saan kayo galing?” tanong ni Dwayne. “Just somewhere.” Saad ko at tinangkang kaladkarin sya papalayo Kay Zero pero nagtitigan Ang dalawang ito. “Dwayne! Let's go, Zero aalis na kami.” Saad ko at hinablot si Dwayne but he didn't cooperate.

After ng pag-uusap nila ni Zero ay pinaupo muna kami ni Adrian sa maliit na upuan na sakto lang talaga sa dalawang tao. Hinihintay namin na matapos si Zero sa ginagawa niya. Busy itong nagpipindot sa malalaking mga computer sa harap niya. I scanned the place; it was a typical computer geek hideout. Magulo, puno ng mga computer screen ang paligid at maraming kable ng wire kahit saan ka pa lumingon. Ilang minuto pa ang lumipas ay lumapit na si Zero sa kinaroroonan namin ni Adrian at iniabot nito ang isang envelop.

Halos hindi iyon marinig. “Ha?” napalakas ang boses ni Sophie. “Talaga? Gano’n kadali sa kanya?” Tumango si Avianna. “May tseke pa,” dagdag niya. Pilit siyang ngumiti. Pero hindi umabot sa mata niya ang ngiting iyon. “May walong zero.” Saglit na natahimik si Sophie. Walong zero. Napakalaking pera.

I took it and looked at him with a smile. "Hoy, thank you," parang naiiyak na sabi ko. Good thing he knows how to make my mood better. - When dismissal came ay mag-isa na lang ako. Lio went to the sports complex. Varsity kasi siya ng table tennis. Clarisse attended a frat/sorority orientation. Nope, she's not going to join. She just went there because a friend forced her to go, and also, kasi free dinner daw. Si Faith naman ay may gagawin pa daw sa Lib samantalang si Love ay may org dinner. So that leaves me alone in the car. But I was hungry so even if it means I'll be eating alone, it was fine for me. Medyo sanay rin akong mag-isa.