Romans & histoires Class Zero

Lumapit ako nang isang hakbang, at nang hindi siya umatras, nagpatuloy ako. “Ang tunay na pabigat ay ang mabuhay nang wala ka. Ang tunay na kawalan ay ang makamit ko ang lahat ng yaman at kapangyarihan ngunit wala ka naman sa tabi ko. Ginawa ko ang lahat—hinarap ko ang aking pamilya, hinarap ko ang mga tao, at sinabi ko ang lahat ng katotohanan—dahil naniniwala ako sa atin. At kung ang dahilan kung bakit ka umatras ay dahil sa takot at kawalan ng tiwala sa iyong sarili, handa akong maghintay habambuhay upang ipakita sa iyo na ikaw ang pinakamagandang regalong natanggap ko.”

the only thing that mother left me before she died. "Grandpa! Sigurado ka na ba talaga sa sinasabi mo? Ang mga gagong 'yon ay makakapasok sa organisasyon na matagal niyo nang inalagaan at binuo, na gano'n-gano'n lang?" Zero shouted and then stood up as well. The veins in his neck were like ready to explode as well while his face gradually turned red because of rage.

Nagulat s’ya kanina ng tumawag ito sa kanya kaya kahit nasa gitna ng conference meeting ay nagmamadaling pinuntahan niya ito. Tumayo ito na kinasalubong ng mga kilay n’ya, tumayo rin s’ya at akmang tutulungan ang pinsan ng paalisin nito ang kamay n’ya palayo sa balikat nito. His cousin smiled at him and shook his head that made his frown deepenedd. "I will just go to the restroom, don't mind me, I'm not disabled." Zero said and snorted before leaving him on the bar counter alone.

Pinindot niya iyon at nagsimulang mag-ring ang sunod-sunod na linya. "Code Zero. Target: Miss White. All sectors—activate."

⸻ Kundi alaala. ⸻ Mga alaala na hindi nila pinili. ⸻ Mga katotohanang hindi nila dapat nalaman. ⸻ At sa gitna ng lahat— isang boses. ⸻ Mas matanda. Mas malamig. ⸻ “Welcome, Subject Zero.” ⸻ “At welcome back… Christian Vandelmor.” ⸻ Nanlaki ang mata ni Zia. ⸻ “Back?” ⸻

Zero went towards us. “Thank.... Thank you for today.” Saad ko Kay Zero at ngumiti s'ya. Dwayne looked at Zero fiercely. “Saan kayo galing?” tanong ni Dwayne. “Just somewhere.” Saad ko at tinangkang kaladkarin sya papalayo Kay Zero pero nagtitigan Ang dalawang ito. “Dwayne! Let's go, Zero aalis na kami.” Saad ko at hinablot si Dwayne but he didn't cooperate.

After ng pag-uusap nila ni Zero ay pinaupo muna kami ni Adrian sa maliit na upuan na sakto lang talaga sa dalawang tao. Hinihintay namin na matapos si Zero sa ginagawa niya. Busy itong nagpipindot sa malalaking mga computer sa harap niya. I scanned the place; it was a typical computer geek hideout. Magulo, puno ng mga computer screen ang paligid at maraming kable ng wire kahit saan ka pa lumingon. Ilang minuto pa ang lumipas ay lumapit na si Zero sa kinaroroonan namin ni Adrian at iniabot nito ang isang envelop.

Halos hindi iyon marinig. “Ha?” napalakas ang boses ni Sophie. “Talaga? Gano’n kadali sa kanya?” Tumango si Avianna. “May tseke pa,” dagdag niya. Pilit siyang ngumiti. Pero hindi umabot sa mata niya ang ngiting iyon. “May walong zero.” Saglit na natahimik si Sophie. Walong zero. Napakalaking pera.

Doon ay naghihintay ang isang itim na van. "Ms. Goat, Master Zero is waiting," bungad ng kaniyang kasamahan. THE HIDDEN HEADQUARTERS Sa loob ng isang abandonadong bodega na puno ng high-tech monitors, humarap si Diana kay Master Zero. Wala na ang mahinang boses; ang kaniyang tindig ay tuwid at ang kaniyang aura ay nakamamatay.

“Bakit?” “Dahil may utang sa akin ang pamilya mo.” “Ano?” Tumingin siya kay Elias. “Ang batang itinago nila.” Napatingin siya sa akin. “Hindi siya Subject 05.” Tumigil ang lahat. “Kung gayon, sino siya?” Ngumiti si Celestine. “Ang tunay na Subject Zero.” Biglang umilaw ang monitor. SUBJECT 00 — IDENTITY RESTORED.