Cliffs Novels & Stories

tumalikod na si Cliff at naglakad papalayo ng biglang nagsalita ito. "Nagpaluto ako kay mommy ng spare ribs." medyu may kalakasan na anas nito. "Uy teka teka sama ako! Eto naman hindi mabiro." dali daling tunayo si Cloud at akmang tatakbo na ito ng matigil at tumingin sa akin. Napangiting tumango ako sa kaniya kaya halos liparin na niya ang distansiya nila ni Cliff. "CLIFF WAIT FOR ME!"

Kabanata 123 Kumuha si Clifford ng kung anu-anong papel nang hindi inaayos at mabilis na tumakbo palayo. “Sir, kunin ko na yung luggage.” At parang mas mabilis pa sa kuneho ang pagtakbo ni Clifford, dahilan para halos mabilaukan sa galit si Hades. Paglingon niya, nakita niyang nakatayo si Hanson sa gilid. “Ikaw ang sumagot.”

Si Cliffrose mula sa kanyang upuan sa likod. Mula sa paraan ng pakikipag-usap ni David tungkol sa kanya, lahat ay nag-akala na si Cliff ay nakakatakot at nakakatakot. Ngunit ang lalaking naglalakad ngayon patungo kay Alex ay hindi nakakatakot. Siya ay mataba at nasa katanghaliang-gulang, at ang lahat ng mga bisita sa kasal ay ipinapalagay na hindi siya ang tinawag ni David. Hinanap nila ang totoong Cliff, ngunit walang ibang lumapit.

So cute. “B-Bakit naman?” Lumapit ako lalo at hinapit siya sa baywang bago ko itinuro ang mga ulap. “Can you see those clouds?” tanong ko sa kaniya. “O-Oo naman.” “Those clouds are on the horizon. It looks beautiful when watching it,” I said. “But there’s an omen saying that clouds on the horizon… means that something bad is about to happen.” And yet, there is.

Clifford hovered nearby, his presence unmistakable. As the interview progressed, Katrina couldn't help but sense the undercurrent of tension between Clifford and Yohan. She wasn't quite sure, but it seemed to her that they were engaged in a silent battle of wills, their gazes locked in a piercing stare. Clifford's expression remained stern, while Yohan's eyes sparkled with a quiet amusement, as if he was enjoying the subtle sparring match.

"Damn it Ruther!" I stomp my foot in annoyance, only to curse myself. Napangiwi ako dahil nakalimutan kong mahapdi nga pala si pearly! Pero buwisit naman kasi! Punong-puno ng red marks ang kawatan ko. Simula sa leeg, pababa sa dibdib, hanggang sa tiyan, at pababa pa. Hindi ko malaman kung saan nagsimula at kung saan magtatapos ang mga marka. I can't help myself to blush, those red marks are visible. And still... it was Ruther fucking Ford's fault!

Pinandilatan siya ng mga ito ng may mapang asar na mga mata. Sa kanilang mga mata, sinuman sa Golden Sands na nagalit sa kanilang amo ay naghahanap ng kamatayan. Hindi mahalaga kung gaano kalakas ang tao. Nagbuhat si Cliff ng brick at nagsuot ng puting safety helmet at lumabas. "Naiintindihan ba ninyo kung saan kayo nakatayo ngayon?" Sabi niya. "Alam mo ba kung kaninong lupain ito?"

Ngumiti si Clifford at mahinahon ang tono nang sumagot, “Huwag kang mag-alala, Miss Del Fierro. Katulad ng sinabi mo, magkaibigan tayong lahat.” Bahagyang napabuntong-hininga si Lizzy, naibsan ang bigat sa dibdib niya. Pinalitan niya agad ang paksa ng usapan. “Nagtatrabaho ka ba sa Haida?” tanong niya. “Oo,” sagot ni Clifford na may bahagyang yuko. “Pero balak kong lumipat dito sa Berun sa mga darating na araw. Mas gusto ko talaga ang lugar na ito.”

maganda sana ang tanawin, pero nasa maling lugar naman. I tried to climb up to the roof to see the beauty of this city. And I see a wonderful view. I can't believe I can see the beauty of this bloody city Masarap ang hangin na dumadampi sa mukha ko. I can hear the whistling wind travelling around this city. I suddenly remember my brother. I hope we're looking at the same sky I said as tears fell down through my cheeks I wipe my tears and trying to go down but suddenly I saw someone walking with a blood on its hands.

sa mga kalsada. Nagising na lamang ako sa isang hindi makilalang lugar. Nang matiyak na nawala ng talaga ang nakakapang tao, inalam ni Clara kung ano ang laman nito. At sa pagbukas niya dito, para bang nilipad ng hangin gumaan bigla ang kanyang pakiramdam. Nawala ang lahat ng bigat sa kanyang nararamdaman. Isang silid iyon na walang bintana. Ang tanging nagdadala ng hangin roon ay isang maliit na butas na mayroon pang mga rehas na bakal. Palipad lipad ang mga ito sa paligid at lalo na't patungo ang ilan sa senyora. Hindi naman magkamayaw ang donya sa pagpapaalis sa mga ito na tumutuka sa kanya at dito ay napatigil na siya sa pamamalo kay Clara.Sa mundong ito, ang tunay namang kapangyarihan