Comforting Words Novels & Stories

napatigil siya at napabuntong hininga. “Pakiramdam ko nawalan ng sigla yong buhay ko. Nawalan ako ng lakas ng loob para lumaban, nakakawalang ganang mabuhay.” “I’m here. I’ll always be here…” I comforted her. I knew she’s exhausted so I grabbed her shoulder so she can lean her head on my shoulder. “I don’t know what to say to lessen the pain that you’re feeling right now…” I rubbed her shoulder.

Dahan-dahan na niyakap ako ni Anthony saka ikinulong sa bisig niya. " I know it's not easy, but you're not alone. I'm here for you, always. You're stronger than you think, and together we'll find the light to guide you through this" ani nito saka pinatakan ng halik ang tuktok ng ulo ko. Hinayaan ko na lamang na nasa ganoong posisyon kami. Kumportable naman akong sumandal sa kaniya. "Thank you for understanding and being my rock. Your comforting presence gives me hope that I can heal and move forward from the shadows of my past" pasasalamat ko rito.

Magrereklamo pa sana ako pero muli rin akong natigilan nang maramdaman na ngayon ay… umiiyak na siya. Napalunok ako at hindi alam ang gagawin. Nanatili lamang akong nakatayo sa puwesto ko at hinayaan siyang umiyak. Kailangan ko ba siyang i-comfort? Paano ba magcomfort? Ni hindi ko nga alam kung bakit siya umiiyak. “I miss you…” Muling bulong niya kaya’t malakas akong bumuntong hininga. Itutulak ko na sana siya palayo nang magsalita siyang muli. “I miss you so much, l-love.”

There is something about him that makes me feel comfortable and makes me forget all of my problems. Matapos marinig ang mga sinabi niya kanina na hindi ko inasahan na sasabihin niya pakiramdam ko tuloy na buhay ang mom ko sa katauhan niya. His every words is like a pain killers that kills all the pain I have. His warm touch that makes me feel alive is really refreshing.

Malambing niyang sinabi. Ang sakit balikan lahat ng mga nangyari sa buhay ko. Ang hirap. Lalo na kung babalikan ko kung paano namatay ang pinsan ko na naging kaibigan ko na rin. He repeatedly kissed my forehead as he slowly draw circles on my back. I slowly calm myself from crying. He unclasped himself and held my shoulder. He bent a little so our eyes could meet. He smiled. "Everything's going to be okay." His words gave me comfort. My heart started to pound harder as I stare at his gentle eyes.

An empty smile, I think. Kinagat ko ang labi ko at iniwas sa kanya ang tingin. I don't know how to comfort people. May mga kaibigan ako pero hindi ko pa naman kasi sila nakikita na ganito ka-down. Hindi ko tuloy alam kung paano siya ico-comfort ngayon. "You know, you can tell me what's bothering you. Hindi ako madaldal," I hesitantly said, still trying to decipher if what have I said was the right thing to say or not.

“Don’t cry na po, Tita Pretty." Siya dapat ang umaalo rito. Siya dapat ang pumapawi ng takot nito at mga luha, pero kakatwang siya ang binigyan nito ng kalinga. His company was comforting. His tiny voice soothing to the aching heart. His touch was somewhat healing. Pakiramdam niya ay may butas sa puso niya ang napunan. Butas na iisa lang ang makakapawi. It was the comfort of a lost child.

I cried my heart out on his hard broad chest. "hush, i'm here Kim....hush now babe" he brought his calloused hand at my back. He kept on caressing my back as he was hushing me from crying. Mas isiniksik ko ang mukha ko sa dibdib niya at doon umiyak ako ng umiyak hanggang sa maubos at kusa nang tumigil sa pagtakas ang mga luha ko. I don't know but in his arms, With Calvin's arms i felt safe. His warmth gives me comfort kaya naman kahit papano gumaan ang pakiramdam ko sa ilang minutong nakapaloob ako sa matipuno niyang mga braso.

Ang yakap niya ay parang isang malaking kumot na nagbibigay ng ginhawa. “Ang comforting kapag niyayakap kita,” sabi niya ng tahimik. “Alam kong mahirap ang lahat ng ito, pero nandito ako para sa iyo. Kung kailangan mo ng space o yakap, nandito lang ako.” Ramdam ko ang tibok ng puso niya sa likod ko, at ang pagkakaakbay niya ay tila nagbibigay sa akin ng bagong lakas. Parang ang mga worries ko ay nawawala sa kanyang yakap.

“Congratulations! You are two weeks pregnant!” Anim na salita ngunit sobrang laki ng epekto. Hindi ko akalaing itong anim na salita ang magpapabago ng buhay ko. Totoo ngang words are powerful. Words can influence us, inspire us, or just easily bring us to tears. Itong mga salitang ito ang nagpa-inspire sa akin at binigyan ako ng lakas para mabuhay ulit. Sobra ang impact nito sa aking buhay.