Consequences In Tagalog Novels & Stories

Pilit na nagpupumiglas si Kuya at pilit ko rin s'yang niyayapos para hindi s'ya makuha nung mga lalaki. "ARHG!" isang malakas na sigaw ang pinakawalan nu’ng lalaki at sa isang iglap lang ay nawala na silang lahat kasama ang katawan ni Kuya Devrash. Namalayan ko na lang na nag-iisa na lang ako sa loob ng kotse. Napalingon ako sa paligid, sobrang dilim at nakakatakot. Mas lalo akong napaiyak at napahawak sa kamay kong ngayon ay may tumutulo ng dugo. "Mommy! Daddy! Kuya!"

iritable kong tanong. Humalukipkip siyang muli saka pinagtaasan ako ng kilay. "For causing damages." sambit niya. "Para lang sa mga isip-bata ang ganitong kasunduan, pero dito lang kita mapapapayag sa gusto kong mangyari." aniya na ikinalito ko naman.

Buong oras ay nakikinig ito habang nagsasalita s'ya. "Kaya naman pala. Bakit hindi ka na lang magpakilala sa kanya at magpakita sa mag-ina mo? Alam mo magtatago ka man sa bagong anyo at katauhan ay lalabas pa rin ang katotohanan at hindi mawawala ang pagbabanta sa buhay mo. Ganun din naman ang mangyayari kung ipaalam mo na ikaw si Kael, ang nag-iisang manugang na lalaki na paborito nilang apihin. Ang pinagkaiba lang ay buo at klaro ang isipan mo sa mga gusto mo gawin, madaling maging masaya kung alam mo na wala kang tinatago at hinaharap mo ang bawat problema na darating. Anumang pagbabanta ay malalagpasan mo lalo na ngayon na malawak na ang koneksyon mo at may kakayanan ka na protektahan an

sa wakas ay nasabi ko na rin ang aking punto. "Then let's get married," simpleng sagot niya. "What? Hindi pwedeng basta na lang tayong magpakasal at magsama. Of course magtataka sila. Worst ang sariling pamilya pa natin ang hindi papayag. We barely know each other. Ngayon lang tayo nagkaharap kung kailan malaki na ang anak natin," paliwanag ko. "Ngayon alam mo na kung ano ang consequences ng pagtakas mo na hindi man lang ipinaalam sa ‘kin na may anak pala tayo?"

At nagsisimula na yung countdown na black and white. "M-May tao po ba dito?" tawag ko sa kung sino man, naglakad ako sa madilim na exit. Alam ko panaginip lang 'to pero alam mo yung feeling na parang may mangyayari sayo once na nanaginip ka? Na puwedeng makaapekto sa reality mo. Grabe natatakot na ako, gusto ko ng gumising, baka mamaya bigla na lang may magpasabog dito tapos sumigaw ng "Nandito na ang mga hapon! Sinusugod na tayo ng mga hapon!"

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

(Proverbs 18:24 NIV) Natigilan ako sa pagbabasa nang biglang tumunog ang cellphone ko. Zaito: Puwede ka bang lumabas? May pupuntahan tayo. (و ˃̵ᴗ˂̵)و Napatingin ako sa oras na nasa cellphone ko. It's already 10:15 p.m. Saan naman kaya kami pupunta? Gabing-gabi na, ah. Mila: Sure.（˶′◡‵˶） Agad akong nagbihis at nagmadaling lumabas ng bahay. Pagkalabas ko ng gate, agad niya akong pinasakay sa kanyang kotse na siyang nagmamaneho.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Sabi ko. Humigpit ang yakap niya. "You learned your lesson, I'm your Mom, you can tell me everything sweetheart. Palagi akong nandito upang suportahan ka. Sometimes you make crazy things for love, but I want you to think of the consequences. Think if it's the best for you. If it's really worth it, because darling that's love. No ifs, no buts & no inhibitions." Humarap siya sa akin.

Hindi ko na rin matutupad ang pangako na hindi ko na ipapamahak ang sarili ko dahil nandito ako ngayon sa Cambodia at nagpapalakas na para bang may gera ako na kailangan paghandaan. “When you ransacked my car that night, it also meant that you had already dug your own grave, Nala,” seryosong sabi niya. Wala akong nakikitang kahit na anong emosiyon ngayon sa mga mata niya. “Always remember that in every action that you take, there are consequences in exchange.” Pagkatapos niyang sabihin ‘yon ay siya namang pagdating ng waiter na dala-dala na ang order namin. Hindi ko magawang ngumiti pabalik sa waiter dahil sa naging usapan namin ni Hugo.