Novel & Cerita Convenience In Tagalog

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."

dugtong ko pa. “Then you should have slowed down! Orange means slow down.” “Talaga? Ang alam ko kasi, dito sa Pilipinas, ‘go faster’ ang ibig sabihin ng orange.” Enrique tried to relax himself by massaging his temple. “Can you just do me a favor and turn left when you reach the next circle. Nagugutom ako, may barbecue house do’n,” he said calmly and tired. “On it,” I obliged. *************

Pagtataka ko ang matanda ay may papel na inilabas galing sa dala nitong bag. "Pinapirma ko pa nga ‘yan oh—at alam mo ba, ginamit pa niyang kolateral ang bahay n’yo. Hindi mo ba alam? Ipinagbili niya na sa akin ‘tong lupa’t bahay para pambayad sa utang. May papel akong hawak. Legal ito, hija." Namutla ang mga mata ko at hindi makapaniwala sa mga sinabi nito

--- --- --- --- "May bahagi pa ng kasunduan na hindi natin natapos." --- Nanlamig ako. --- --- --- Akala ko tapos na. --- --- --- Akala ko malaya na kami. --- --- --- Pero ang liham ng ama ko... --- --- --- Ay hindi pala isang pagtatapos. --- --- --- Isa pala itong paanyaya. --- --- --- Papunta sa lugar kung saan nagsimula ang lahat. --- --- --- At sa pagkakataong ito... ---

Sabagay, kapag hindi niya ako prinotektahan ay malalagay din sa panganib ang baby niya na nasa tiyan ko. Yes. Masasabi kong marriage of convenience ang pagpapakasal namin dahil pareho naming kailangan ang isa't isa. Kailangan ko siya para mailigtas ang buhay ng anak ko at merong kilalaning ama samantalang siya naman ay kailangan niya ako dahil sa lupang nais niyang bilhin. Although mas kailangan ko siya dahil kahit hindi ako ang pakasalan niya ay makukuha pa rin naman niya ang lupa. Kailangan din kasi nina Daddy ng pera kaya nga ibinibenta nila ang lupa nilang iyon na nakatiwang-wang lamang.

Sinamaan naman niya ako ng tingin, kalaunan ay ngumisi. "Namiss mo kagwapuhan ko 'noh?" sabi niya at ang lawak ng ngiti. "Ang tanong? Gwapo ka ba?" sabi ko na nagpawalang ngiti niya. "What the?!! Hindi mo ba makita 'tong kagwapuhan ko? Eh halos habulin ako ng mga babae pag nakikita ako," pagmamayabang niya. "Pwes, ibahin mo 'ko! Tsaka ikaw na may sabi na ‘halos,’ hindi ka pa hinabol. HALOS pa lang, it means malapit pa lang! Muntikan pa lang! Got it?" mataray kong sabi.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Tahimik naming sinimulan ang pagkain. He poured a wine on my glass. "Cheers," aniya. Itinaas ko naman ang akin para makipag cheers sakanya. Tapos na kaming kumain nang maramdaman ako ang tawag ng kalikasan. "Sa'n ang cr nila dito?" tanong ko sakanya. "Why?" "Anong why? Ano bang ginagawa sa cr?" kunot noo kong tanong. "Pee or poo–"

Bakit ba kasi ang bilis niyang makaiwas at makahanap agad ng malulusutan niya? “Ang daya mo naman eh, isa na lang. Sige na isang beses na lang.” Nakikiusap kong saad ng makalabas na kaming dalawa. “Sa una pa nga lang hindi mo na ako mahabol sa pangalawa pa kaya?” “Babawi ako, gagalingan ko na.” “One is enough, sa ibang laro naman tayo.” Para akong batang nagdadabog habang naglalakad. “Humaba nguso mo niyan sige ka.”

sabi nito. "P-Paano ka nakapasok dito? Paano mo ako nahanap?" sunod-sunod niyang tanong "I'm his cousin kaya alam ko naman kung saan siya nakatira sa ngayon. Natatakot ka bang mahuli niya tayo? Sa ngayon I'm sure hindi siya agad-agad na makakauwi"