Contractual Obligation の小説・ストーリー

Each parties should obey this oblige or the contract will get terminated. In this entire contract that part is the only one I am not sure of.

Lumingon ako sa nakangisi ngayong engineer na akala niya yata ay nanalo na siya. “And you,” sabi ko dahilan upang mawala ang ngiti sa kanyang mga labi. “This project is contracted by my company. Kung gusto ng amo mo na palitan ang mga tao ko dito ay breach of contract na yan. Nakalagay sa kontrata namin na hindi sila makikialam sa mga tauhan ko. If they want to replace any of them ay they will have to pay. And by pay means, we will stop working and lahat ng naibigay na sa amin na pera will be nonrefundable. Plus, they can’t continue the same design with other constructors so you will have to change everything here.” Tinalikuran ko na sila ngunit ng nasa pintuan na ako ay tumigil ako. “Ms. Uy

Clara already knew what it is. A contract. "Read the terms." Damon sipped his coffee. "Mutually agreed." "Uh hah..." "Mutual respect for boundaries. Fulfillment of responsibilities," Clara added. "Financial—" "My money is your money," Damon cut her off. Clara's lips parted. Nagulat sa agreement. "You can use my cards. Privileges and connections." "Exchange of what?" "Well, I don't usually compel sexual relations... but I am a healthy man, Clara. I have a wife. So... sex is part of the obligation."

Parang biglang naging masikip ang hangin sa paligid. “Huwag ka namang magbiro,” pilit niyang tinawanan ito. “We both know kung ano lang ‘to.” Isang kasunduan. Isang obligasyon. Isang relasyon na nabuo hindi dahil sa pag-ibig kundi sa sitwasyon. Tumayo si Trevor at lumapit sa kanya. Napaatras siya nang bahagya hanggang sa maramdaman ang sandalan ng sofa sa likod niya.

Pero masakit. “Enough, auntie,” sabi ni Adrian, mas mahigpit na ang boses. “You don’t get to interrogate my wife.” Wife. Biglang may kirot sa dibdib ko. Hindi dahil sweet, kundi dahil paalala ito ng kontrata. Hindi totoo. Wala akong karapatang tawagin siyang asawa. At lalong wala siyang obligasyong ipagtanggol ako. Pero ginawa niya. Harap-harapan.

Binuksan na niya ang laptop at nagsimulang magpaliwanag. “Kapag gumagawa ng kontrata, kailangan malinaw agad ang scope of work.” Tumango ako. Agad kong isinulat ang mga sinasabi niya. “Dapat nakalagay kung ano ang responsibilities ng bawat side.” “Okay.” “Kasama rin ang timeline ah.” “Okay.” “Pati budget.” “Sige, ino-note ko ‘yan.” “Hindi rin puwedeng mawala ang terms and conditions,” sabi pa niya.

“It’s from my great grandmother, the family’s heirloom.” I smiled. “Hindi ba pwedeng iba na lang ang ibigay mo sa akin?” I look at the ring, tamang-tama ang sukat sa daliri ko. “Remember, no one must know about our contract, even my parents. They ask me if you will not wear that.” Ani Jay. “I just have some clarification then.” Tumango siya sa akin signaling to talk. “I have a year with you, it means one year din tayong magkasama?”

“We marry legally. Walang pressure, walang obligasyon na higit pa sa papel. You’ll have your own space, your own freedom. I’ll support you until you can stand on your own. Kapalit lang, is your name beside mine—sa legal documents.” Parang huminto ang oras. Isang kontrata. Isang kasunduan. Isang kasal—na walang pagmamahalan. Pero sa kabila ng lahat, ito ang unang beses na may taong humarap sa akin at sinabing: tulungan natin ang isa’t isa. Tumingin ako sa mga papel. Nandoon ang pangalan ko, at katabi nito ang blankong linya para sa pirma.

Agad na huminahon ang boses ng aking ina at hinagis sa akin ang isang folder. Pagbukas ko ay bumungad sa akin ang isang kontrata. At first, gulong-gulo ako at hindi ito maintindihan ngunit nang mabasa ang pangalan ng isang lalaki na halos bukang bibig ko araw-araw ay napakurap ako ng ilang beses. “Yes, you are getting married to the most wealthiest man in the Philippines!” May sarkastikong sambit ng aking ina.

Doon ko naramdaman ‘yung bigat na gusto kong ilabas, pero hindi ko alam kung paano sisimulan. "Amara," sabi ni Killian habang humihigpit ang hawak niya sa kamay ko, "Naalala mo ba 'yung unang beses na pinirmahan natin 'yung kontrata?" Napangiti ako ng bahagya. "Siyempre. Parang kahapon lang. Business arrangement lang daw ‘yun, pero tingnan mo naman tayo ngayon."