Country With Snow Novels & Stories

Naghintay siya ng magiging desisyon. “Uhm...” Tila nag-iisip pa ang aking nanay. “On Canada.” Kumontra muli ako. “Ayokong lumuwas ng bansa, mom.” Nilapat ko ang pisngi ko sa lamesa dahil tinatamad talaga ako. “Mommy Thea is right! Let’s go to Canada! May snow doon!” Nagdiwang na naman. Hinarap ko si Blue Man. Sinamaan ko siya ng tingin. “Mid-December to Mid-March lang ang snow sa Canada, bata.”

Parang mga bilyonaryo ang sumasakay sa ganito. Habang bumibiyahe ay halos hindi ako maalis sa pagkakadikit sa bintana. Napakaganda ng South Korea. Parehong gilid ng kalsada ay natatakpan ng makapal na snow. Ang mga puno ay parang mga eksena sa Christmas movie. May mga café na may maiinit na ilaw. May maliliit na bakery na puno ng tinapay. May mga convenience store na super cute tignan.

Pagkatapos magdala ng isang bakas ng lamig, agad natunaw ang snow. Sa una, ilang snowflakes lang ang paminsan-minsan na pumapatay, pero makalipas ang sampung minuto, bumagsak na ang mga snowflake mula sa kalangitan ng gabi. Bihira lang talaga na magkaroon ng snow sa isang souther city tulad ng Aurous Hill. Parang isang bata si Claire habang sumasayaw siya nang masaya sa snow.

‘Di kagaya rito, nakakapresko ng utak kahit saan ka tumingin, berde pa rin ang makikita. Like today, sobrang berde ng paligid, dahil nga March ngayon, ayon sa nalaman ko kay Kai na during the months of March, April, and May, the days get longer and the weather gets warmer all over the country. The melting snow creates natural waterfalls everywhere, and together with the blooming flowers – and people – they make spring in Norway quite remarkable.

tanong niya bigla. "No. We don't have snow in our country. So, I've never tried that before," pagtatapat ko while eating. "Then, get ready because we're going to ski after this for our honeymoon trip," wika niya na nakangiti sa akin. "Okay," maikli kong sagot, pero sa totoo lang ay kinilig ako dun. Thereafter, nasa helicopter kaming dalawa and from above, I can see few people skiing to the place.

Hindi naman malala ang pagbagsak ng mga snow pero masyadong mahina ang katawan nila sa lamig dahil nasanay sila sa mainit na klima ng panahon. Paglabas nila ng hotel ay may sikat pa rin ng araw at mabagal lang ang pagbagsak ng mga snow. Tuwang tuwa naman si Kayla. Matapos ang ilang taon na nasa hospital lang siya, ngayon naman ay nagagawa niya nang makapasyal sa kahit anong bansang gustuhin nila kasama ang anak nila. Tulak tulak ni Owen ang stroller ng anak nila habang nagmamasid lang sa paligid. “Ang ganda love, nakakarelax, malamig pero ang refreshing.” Nakangiting sambit ni Kayla.

Habang nasa byahe kami, hindi ko talaga maiwasang titigan ang paligid mula sa bintana ng sasakyan. Para akong bata na ngayon lang nakakita ng tunay na snow. Ang ganda talaga ng Korea. Parang nasa pelikula lang ako—puting-puti ang paligid, may mga Christmas lights pa sa gilid ng daan, ramdam mo na talaga na malapit na ang Pasko. Ang bawat liko ng sasakyan ay parang eksena sa isang romantic drama.

tuwing summer, iyon ang kanyang hinihiling. Kapag naman naiinitan siya sa Pilipinas, inaaya niya ito. "kailan mo ako dadalahin sa abroad? gusto kong mag ski doon.. makakita ng totoong snow, gumawa ng snow ball at snowman.."

Malapit lamang sa Sharman Mountain ang lumang pamamahay ng mga Yule. Hindi nagpalitan ng salita ang dalawa sa buong biyahe papunta roon. Nang malapit na silang makarating, tumunog ang malakas na tunog ng helicopter. Ibinaba ni Catherine ang bintana upang tumingin, at sa wakas ay nakahanap si Joel ng mapag-uusapan sa kanyang anak, “Karamihan sa mga mayayamang tao rito sa Canberra ay may private helicopter. Iyon siguro ay pag-aari ng mga Snow.” “Rodney Snow?” Tanong ni Catherine. Ayaw niya talaga sa lalaking iyon. Upang maging kaibigan ni Shaun ang mga taong katulad niya, kinakailangan nila munang maging magkasing-ugali.

Bumaliktad na ata ang mundo. Natapos ko na ring basahin ang dala-dala kong pocket book. Now what am I to do now? May pumatak na nyebe sa aking kamay kaya tumingala ako para tingnan ang langit. It’s snowing. And snowing means today is an auspicious day. “I can’t wait any longer. Nevar, if you won’t appear in the next hour.” I won’t wait anymore. For now, let me just enjoy the snow.