Daisy Bell Lyrics Novels & Stories

Dahang nag lakad si Audhrey sa aisle, nagmistulang invisible at hindi alintana ang mga tao sa kanan at kaliwa niya, diretso lang ang mga mapupungay niyang mata Kay Darcy na nasa dulo sa harapan, malawak Ang ngiting nag aantay. I need you like water Like breath, like rain... I need you like mercy From heaven's gate... There's a freedom in your arms That carries me through I need you (dada, dada, da), ooh Ooh... Darcy's gaze lingered on the approaching Audhrey. As they stared at each other, a flashback of their journey till they reached this moment came to mind. The message of the song suited to their feelings. You're the hope that moves me

“Cherry! Bayaw! Buksan niyo 'to!” Kinakalampag na nila ang pinto. Parang anumang oras ay gigibain na nila. Muling bumangon ang tensyon sa katawan ko. Hindi na libog, kundi kaba. Napapikit ako. Humugot ng hangin. Si Cherry naman, imbes bumitiw sa akin. Lalong napayakap. “Hon, buksan mo na kaya ‘tong pinto,” rinig naming sabi ni Daisy. “Baka kung anong nangyari kina Kuya.”

"Bilisan mo, kuya. Hindi ko na alam kung anong gagawin sa kanya. She won’t stop drinking. She’s crying, singing. Nabaliw na yata ‘to.” Bukod sa boses ng kapatid ko na patuloy na sinasaway si Daisy. I could hear other voices in the background—may lalaki at babae. Pinapakalma rin nila si Daisy. Ang iba ay nakikisabay sa pagkanta na wala na sa tono. “Stay there. I’m on my way,” sabi ko, at agad nang pinatay ang tawag.

"Bakit sa pinsan ko pa? Parang hindi ko kayang mawala siya, besh!" "Gurl, tama na at pinagtitinginan na tayo ng ibang tao dito." Saway ni Daisy sa kaibigan nang lumakas na ang iyak nito. Mukha tuloy itong batang inagawan ng lollipop. "Tulungan mo ako, besh, ka-kailangan kong mabawi si Rex!"

Sarap talagang inaasar tong tao na toh! "O siya, kung saan man yan... GORA BELLS ITEY! PUNTA TAYO SA SOMEWHERE! Where are we going? To SOMEWHERE! Where are we going? To SOMEWHERE! Where are we going? To SOMEWHERE!", panggagaya ko sa kanta nung batang babaeng lakwatsera na hindi nagugulo ang buhok niya kahit ilang tumbling ang gawin niya at palaging may kasamang unggoy sa adventures niya a.k.a, si Dora lang po. Aiden just heaved a sigh because of what I'm doing. Hihi, sorry na lang siya excited ako e.

‘Ano kaya ang kailangan nito sa kanya na hindi nito masabi sa’kin? “Sinubukan mo bang tawagan kahit isang beses?” “Makailang beses kong sinubukan tawagan gamit ang sarili kong number, sadly, hindi na ngayon ma-contact.” A momentary silence enveloped us, thanks to Daisy. She tried to uplift our spirits by changing the conversation. “Tama na nga tayo diyan. Bakit hindi na lang tayo mag-selfie na tatlo? May mai-post man lang ako sa f******k!” aniya.

mahinahong boses ni Daddy ang narinig ko. Pero hindi ko pa rin magawang tumugon. " Lolo, lola, where's Mom and Dad?" tanong ni Daisy. Parang nahimasmasan ako nang marinig ang malambing na boses ni Daisy. "Uwi na po, ako ..." tipid kong sabi.

"Ako na po ang bahala, manang." "Nana! Lumabas ka diyan sa silid mo! Labas! Hanggat hindi ka lumalabas, hindi ako titigil sa pagbabasag ng gamit dito! Ipinahiya mo na naman ako sa mga kaibigan ko. Kahit kailan pabida ka na talaga sa buhay ko." sumigaw si Daisy mula sa ibaba, ang kanyang boses ay malakas at puno ng galit, halos maririnig mula sa bawat sulok ng mansyon. Ang galit ni Daisy ay tila hindi na kayang pigilin, at ang patuloy na pagbagsak ng mga gamit ay dagdag na nagpapalakas sa kanyang poot.

Myrna cries out loud and keeps shrugging her head and waiting for Daisy telling her that it's only a prank. "Myrna. I love you. Goodbye." And with that, Daisy runs outside. She saw all of those people she was with just for a while. She gave them a smile while her tears kept falling from her eyes. She looked at them one by one. She doesn't want to forget the faces of people she was with this pandemic.

Lalo siyang nakaramdam ng kaba, dahil iniisip niya na baka ito na ang katapusan niya. ‘Pero.. P-paano kung ang mga tauhan ito ni Daddy? Hindi kaya natunton na nila ako?’ Mabilis na kinawag ni Daisy, ang kanyang mga kamay, habang ginagalaw ang kanyang bibig. Umaasa siya, na matanggal ang panyo na nasa bibig niya. Upang maka-sigaw siya. Labis naman ang tuwa na nararamdaman ni Daisy, nang bumaba ng konti ang panyo, na nasa kanyang bibig, kaya agad siyang lumingon sa pinto.