Dalawa Lang Novels & Stories

Tila naglalakbay sa kung saan ang aking diwa. "LUNA" Isang boses. Isang boses ng lalaking tinatawag ang aking pangalan ang nagpabalik sa akin sa katinuan. "LUNA"

Nasa dulo na ng dila ni Zion ang mga salitang ilang gabi na niyang kinatatakutan. Mahal kita. I love you. Dalawang salita lang sa Tagalog. Three words in English. Pero bakit parang mas mabigat pa iyon kaysa kahit anong kontratang pinirmahan niya? Bakit parang mas nakakatakot pa kaysa humarap sa board, sa investors, o sa anumang kaaway?

biglang sabi nilang dalawa Dali dali silang tumayo at nag ayos ayos "Ehh kuya saan ba kaya pupunta?" Tanong ko sa kanilang dalawa "Sa birthday" mabilis na sabi mi Kuya Cleo Dali akong napa upo sa pag kakahiga dahil sa sinabi niya "Talaga sama ako kuya" masayang sabi ko Nag katitigan naman silang dalawa "no, dito kalang" simpleng sagot ni kiya Cleon "Wag kang mag alala ipag babalot kita" sabay kindat sakin ni kuya Cleo

Napalunok ako. "By the way, ako si Lila, galing Masbate. ‘Yun naman si Dalia—galing Samar." Itinuro niya ang isa pang babae na abala sa pag-aayos ng mesa. "Halos tatlong taon na kami dito. Mabait naman ang mayordoma, kaya ‘wag kang masyadong kabahan…" Lumapit siya sa akin at bahagyang bumulong, "Sa amo ka lang matakot."

dalaga "Friend pa lang! pero malay nyo sagutin na din ako mamaya ni Leslie. Di ba Les!?" sagot ni Clarence na kinindatan pa ang dalaga na nagpabalik sa huwisyo ni Leslie. Napatingin si Dave sa kaibigan na napakunot ang noo na wala naman nakapansin dahil kay Clarence at Leslie nakatuon ang pansin ng mga kasama. Hindi naman sumagot si Leslie sa sinabi ni Clarence tumungo lang sya at umiwas ng tingin kay Dave.

"Oo nga no, I like that idea, pero wala ako nun. Bili na lang tayo sa Divisoria, mamaya?" "Yun nga plano ko eh." "Sige. After nating mag-breakfast." Turan naman ni Amandang kumakain na, "Dalian mo naman dyan, lalamig na itong kape mo. Sarap pa naman nito girl, from Bukidnon farm, pasalubong ng kasamahan ko sa opisina."

Gumapang ako paakyat sa kama at nilokot ang sarili kong katawan. Masaya ako na malamang narito lang ako sa Davao. Ngunit hindi sila nagsasalita ng Bisaya, sa halip ang naririnig ko ay Japanese language, kaya hindi ko naintindihan ang ibang mga salitang sinabi nila sa pamamagitan ng drugged-induced haze. Dapat pala ay mas nagsanay ako noon sa isang klase sa "Japanese Language" sa halip na "English". Karamihan sa mga taong nandito ay mga bisaya, ngunit di ko lang akalain na kaya din nilang magsalita ng "Nihongo"

Hindi na niya napigilan ang sarili at gumanti ng yakap kay Warren, ang tatay niya. "Tay…" Umagos ang luhang kanina pa nais kumawala sa kanyang mga mata. Pagod na siya, pagod na siyang magalit. Ang alam lang niya ay na-miss niya ang dalawang taong nagpalaki at nag-aruga sa kanya. ————— "Heto, magmeryenda muna kayo." Inilapag ni Dalia sa lamesa ang tatlong baso at isang 1.5 na soft drink. Sa tabi nito ay naroroon ang tinapay at palaman na peanut butter.

Mukhang habang tumatagal, lalong nagiging pabaya at rebelde. ”G-ganon ba?” ”Oo, kaya lengua ang iluluto natin ngayon, para umuwi siya. ”Wow! Dila nga!” kapit ko ang malapad na pirasong karne na mainit-init pa mula sa pressure cooker. ”Dito pala gawa ang lengua?!” ”Kaya nga tinawag na ’lengua’, eh!” inis na bulong ni Mercy. ”Spanish `yun, ibig sabihin, ’dila’!”

Anito sa dalaga na ikinatango lang nang dalaga. "Thank you" "My pleasure tot" natatawang wika nito na ikinakunot nang noo nang dalaga "Anong tot?" takang tanong nito na ikinatawa naman nang huli. "Tot...payatot duh"