Dark Fall Ch 69 Novels & Stories

tanong ni Tasha sa loob ng utak niya. Naputol ang iniisip niya at napapikit nang maramdaman niya ang labi ng lalaki na humahalik sa pisngi niya. Hanggang sa hindi na nga siguro ito natiis. Hinawakan nito ang baba niya at pinabaling ang mukha niya rito na sumalubong sa kanya ang malambot na mga labi nito at mamasa-masa. Hanggang sa ang nga labi nito ay dahan-dahang gumalaw na sinabayan niya naman. Naging magaspang at mapusok ang mga labi nito, nakipag-espadahan siya ng dila at sipsipan. Mukhang wala pa sana itong balak na humiwalay kong hindi lang niya tinulak ang bibdib nito dahil hindi na siya makahinga sa ginagawa ng lalaki. Kung makahalik kasi sa kanya akala mo pitong taon siyang hindi na

tumigil ako at huminga muna ng malalim hindi na ako makahinga kakaiyak. "Kaya pinangarap ko lang magkaanak kahit isa para hindi naman ako tumandang mag isa tumatak na kasi sa kokote ko na huwag maniwala sa masaya at buong pamilya. Dahil sa pamilya pa lang namin nakikita ko na ang realidad. Please TG forgive me for my dark past that I ashamed."

“Aw!” Humalo ang impit niyang tili sa tunog ng ulan. Kasabay niyon ay dumulas ang paa niya sa madulas na cliff bago tuluyang bumagsak. Bahagyang tumama ang gilid ng noo niya sa matigas na bato. Napapikit siya sa matinding kirot. Nang hawakan niya ang gilid ng ulo, nakita niya ang manipis na bahid ng dugo sa daliri niya.

Tears formed around my eyes while I'm trying to gather all my courage to kill him but I couldn't. Sa huli ay bigla kong nabitawan ang baril kaya nahulog ito ng tuluyan sa sahig. I pushed him hardly but he did not even move. "Kill yourself!" Because I can't kill you. "Light's off," he murmured and the whole room went dark. Napasinghap ako nang hinigit niya ako palapit sa kanya. At ang sunod kong naramdaman ay ang malambot na bagay na dumampi sa mga labi ko.

He reached for her — only a few meters away — And that was Lilith’s moment. She slammed a button on the wall. The floor beneath Aurora cracked— splitting into two. “AURORA!” Xavier roared. Aurora tried to move— but the ground dropped beneath her feet. She fell into darkness. The last thing she heard was Xavier’s scream and Lilith’s whisper: “Welcome home, Ate.”

Isang text ang sumunod: “Ang nangyari kanina ay simula pa lang ng laro, Sebastian. Akala mo ba ligtas na siya? Ang buhay ng tatay niya ay nakasalalay sa isang hila ko lang. Magkita tayo sa lumang simbahan ng Saint Laurent bukas ng gabi. Mag-isa ka lang. Kapag may nakita akong pulis o kahit isang anino ng Alpha Team, maghanda ka na ng kabaong para sa matanda.”

Ano na lang ang magiging buhay ko kung sakali, hindi ba? Ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata, hanggang sa narinig ko naman na parang may tumamang bakal sa likod. Kasunod naman no’n ang mahinang tunog ng putok ng baril na paniguradong si Francesco ang may kagagawan. “They’re tough enough. Didn’t know that these guys would challenge me a bit, huh?”

Tumingin siya kay Dax at sa iba pa at nagsalita, “Hindi mo na kailangang manghula pa. Binigyan kita ng Dark Day Pill. Ang lason na ito, kapag natupok, ay mananatili sa iyong katawan sa loob ng isang taon bago magkabisa. Gayunpaman, hindi ako makapaghintay nang ganoon katagal, kaya binigyan ko ng limang tabletas ang bawat isa sa inyo. “Pagkalipas ng isa pang kalahating buwan, ang lason sa inyong mga katawan ay sisipa, at sa panahong iyon, lahat kayo ay mabubulok at mamamatay. Ito ay magiging kasing kahila-hilakbot na maaari mong isipin. Isipin kapag bumalik si Darryl mamaya upang makita kung paano ka namatay sa isang kakila-kilabot na kamatayan. Gaano siya magiging wasak? Ha-ha!”

“No!” Sa gulat at pag-aalala niya marahil ay agad niyang binuksan ang lampshade sa bedside table, samantalang ako naman ay hinila ang comforter upang takpan ang kahubaran ko. Agad siyang lumapit sa akin. “D-Diane, are you okay? I’m sorry, I forgot that you’re afraid of the dark.”

he said. Umani ito nang isang hindi makapaniwalang tingin mula sa dalagang tuluyang umikot upang harapin si Dark. Nakataas ang isa nitong kilay habang ang mga mata nitong tila ninakawan ng liwanag ay wala pa ring kulay. "Oh~how unfortunate," Exelle's monotonous voice ranged through his ears.