Dark Fall Ch 69 Novels & Stories

Napalunok si Julliana nang makita ang bahid ng dugo na muling kumalat sa damit nito, at bago pa man niya ito tuluyang masalo, bumagsak ang katawan ni Dark sa kanyang mga bisig. “Dark!” Mabilis siyang inalalayan ng dalawang tauhan, ngunit hindi binitawan ni Julliana ang kamay nito. Bumilis ang kanyang paghinga habang tinitingnan ang maputlang mukha ng lalaki, at ang takot na kanina pa niya pilit itinatago ay tuluyang lumitaw sa kanyang mga mata. “Doctor! Tawagin ninyo ang doctor!” sigaw ni Julliana, halos manginig ang boses habang pilit niyang hinahawakan ang pisngi ni Dark. “Dark, please… gumising ka.”

Dahan dahan niyang hinigop at pinino ang Dark Wellspring. Sa Celestial Abode, nakaupo si James sa isang lotus position sa lupa. Sa sandaling iyon, naglabas siya ng itim na aura na nakakatakot na katulad ng Demonic Energy. Ito ay tumagal ng napakatagal na panahon. Pagkatapos ng mahabang panahon ng pagpipino at kontrol, ang pag unawa ni James sa Dark Path ay lalong lumalim at ang kanyang Dark Path ay umabot sa tugatog ng Ninth Heaven Grand Emperor Rank. Samantala, ganap din niyang pinino ang Dark Wellspring. Matapos pinuhin ang Dark Wellspring, gumalaw ang kanyang isip at ang Dark Wellspring ay tumigil sa paglabas ng Dark Power. Wala nang Dark Power na dumaloy sa kanyang katawan. Iniwas niya a

He always pushed me away and treat me like air, invisible. I was brought out of my thought when I heard an ear piercing scream. "Hi girlsssss!" It was Reizel, mine and Larriel's friend. Siya ang pinakamaingay sa aming tatlo. But don't you dare mess up with her. She can be a monster and be your worst enemy. And speaking of enemy.

"Okay then, I'll dance" Shit! Pag lumuhod nga halos di ko maigalaw ang paa ko, yan pa kayang pagsayaw sayaw niya. Kinuha niya ang remote at nagpatogtog ng sexy music, no lyrics but just a tone. The sorrounding started to get dark as the curtain stopping the sunlight to come in. Talagang parang gabi na, her house has an advance technology na pinalagay niya for easy access.

Salamat 💖 Kung gusto mo, susunod na agad natin ang CHAPTER 63: “That Name Was Supposed to Die With Her” para tuloy-tuloy ang hidden identity reveal + emotional collapse arc.

Pagbukas namin ng p***o papunta sa rooftop, agad kong narinig ang pamilyar na hikbi ni Dalhia. Malamig ang hangin sa rooftop, pero mas nanlamig ang pakiramdam ko nang makita ko ang dalawa. Nasa harap ni Damon si Dalhia, pilit inaabot ang mga notebook niya na hawak nito. “Damon, akin na ’yan!” mariing sabi ni Dalhia. Nanginginig ang boses niya sa inis habang pilit inaabot ang mga notebook. Ngumisi si Damon at bahagyang itinaas ang mga iyon para lalo siyang hindi maabot.

Halatang lango pa sa alak at naalimpungatan lang ang hudas. Tinaasan niya ito ng kilay saka mariing tinitigan. "Fuck you, asshole!" Kung nakamamatay lang titig at salitang sinabi niya kay Xavier malamang ay hindi na ito sisikatan ng araw. Hinila niya na ang kamay ni Xander at walang lingong likod na lumabas sa pesteng Dark Room at tuluyang nilisan ang Club-V. Sumasakit ang dibdib niya sa pagpipigil ng luha. Pero hindi niya na kaya. Tila mauupos siya at mawawalan ng hininga dahil sa sakit na nararamdaman niya.

Mas lalo naman na nanlaki ang mga mata niya nang rumehistro sa kan'ya ang maaari na dahilan na iyon. "Mama!" Sigaw ni Kiro na patakbo naman na lumapit sa kan’yang ina nang mapansin ang presensya ng babae. Ayaw man niya na narito ang ina niya, pero ito na rin ang pagkakataon niya para sabihin sa ina na mali ang mga iniisip nito patungkol sa kaibigan niya. "I told you that you’re wrong because Dreik has a father. Mama, this is Dreik’s father, and this is her mother." Sabay turo ni Kiro kina Arden at Reiko na nanatili naman na na-estatwa na lamang din at nakatingin sa kan’ya.

Dahil sa may isang rumaragasang sasakyan ang malakas na pumito sa aking pagtawid. I cover my eyes, nahulog din ang dala kong black envelope, and I can't stop to scream. Sobrang takot ko sa mga oras na iyon. "Be sure to check out the way bago ka tuloyang tumawid!" My heart still pounding fast. Iminulat ko ang mga mata ko. "I'm still alive. Oh, God. Thank you." I whispered. Akala ko ay katapusan ko na sa mundo.

Alam niyang ano man oras ay bubuhos na ang ulan. Mula sa harap ng computer ay tumayo siya at tumanaw sa labas. Ngayon na tuluyan na siyang pinatahimik ng bangungot na nagtulak sa kanya para magtrabaho sa gabi. Mas gumaan na ang kalooban niya sa ulan. Ngayon lang niya naisip na kapag umuulan, naitatago niya sa likod ng malakas na tunog nito ang tunog ng kanyang pag-iyak. Magagawa niyang maitago sa ilalim ng ulan ang kanyang mga luha. Now, midnight rain gives her comfort instead.