Dead Silence Novels & Stories

Nina’s Point of View The air in the room was heavy—too heavy for dawn. Nina’s body ached, every muscle sore from the night before. Her skin felt cold despite the blanket still clinging to her shoulders. When she looked up, Hades stood by the window, staring out into the pale light bleeding through the glass. He didn’t move. He didn’t speak. He didn’t need to. Every part of the room screamed his—the order, the silence, the power.

Ang gusto niya lamang ay mailabas ang namumuong init sa loob niya. Sa huli, natuloy kung ano ang dapat mangyari. They had sex. At sa unang pagkakataon, iyon din ang unang pagkakataon ni Silas na makatulog nang mahimbing. After all, he was sleep-deprived due to constant nightmares. Palagi niyang napapanaginipan ang masamang nakaraan niya, and even those persons he killed.

Bumigat nang husto ng dibdib ko at naikuyom ko ang kamay ko. Sa loob ng silid na 'yon ay ang mga batang nakagapos sa dingding, ang iba ay nakabitin, at ang malala, ang iba ay nakaratay sa isang parang lamesa at lahat sila ay nakahubad at puno ng sugat ang katawan. Ang ilan ay buhay pa, ngunit ang karamihan sa kanila ay patay na. At lahat ng walang buhay ay wala ng ulo. ###

"Sorry, Boss! Hindi ko na nagawang tumawag, lowbat ang phone ko. May kailangan kayong malaman." "What is it?" tanong ni Kalix, nananatiling alerto. Tumingin sa akin si Rico, pagkatapos ay kay Kalix. "Nightshade is dead," sabi ni Rico. Napatulala ako. "Ano? Paano? Nasa kulungan siya, 'di ba?"

Tatlo ang nasa barracks, natutulog. Ang isa—ang pinuno ng shift—ay nasa control panel, alerto. "Target marked," bulong ko sa earpiece. Cherie: "On your go, J." Ako: "Execute. Silent kill." Sumenyas ako ng countdown. Three... Two... One...

Dark. Silent. Parang biglang nawala lahat ng ingay ng mundo. When Cassandra opened her eyes, wala na ang halimaw, wala na ang apoy, wala na rin ang yumanig na lupa. Ang bumungad lang sa kanya ay isang endless na kalawakan na kulay abo, parang limbo na walang hangganan. Wala siyang maramdamang hangin, wala ring amoy ng usok o abo. Para siyang nakalutang sa isang lugar na hindi kabilang sa buhay, pero hindi rin kabilang sa death.

CHAPTER 20 HALOS isubsob na niya ang mukha sa likod ni Didrey. Sa sobrang bilis kasi ng pagpapatakbo nito ay parang hinahabol na nila si Kamatayan. Gustuhin man niyang ipahinto ang motor dito ngunit hindi niya magawa. Natatakot kasi siyang baka mahulog siya sa motor sa kaunting kilos kaya mahigpit dhn ang pagkakahawak niya sa beywang nito.

Nakatitig sila sa may dulo ng eskinita na para bang nakakita sila ng kamatayan. Doon ko siya nakita. A deep baritone voice like death echoed through the empty alleyway, “Go on, pull that trigger.” Hindi ko man lang naramdaman o narinig ang pagdating niya. Ni Walang tunog ng makina, o ingay ng kanyang mamahaling sapatos. Nakasandal lang siya sa gilid ng kanyang mamahaling Limited Edition Rolls Royce na tila ba kanina pa siya naghihintay roon.

Nabitawan ko ang cellphone dahilan para mahulog iyon sa mesa. Sumikip ang aking dibdib. I couldn't feel my body as I catched my breath. Haruto is shouting on the line but I couldn't hear him clearly anymore. Unti-unting nawalan ng hangin ang aking katawan dahilan para ako'y mawalan ng ulirat. I was afraid of death before, then I realized it was more scary to live without anyone by your side or someone you can hold on during hard times. While I am living, I was also dying. I will die alone and no one will probably know.

Walang kahit anong tanda na buhay siya… o hindi. Sa loob ng siyam na buwan, iisa lang ang paulit-ulit na sagot na natanggap ko: Silent. Dead. Unreachable. At dito ko natutunan ang pinaka-brutal na katotohanan: Mas nakakatakot pala ang katahimikan kaysa sa sagot na ayaw mong marinig. LYRA’S POV Nang umalis ako sa bahay nila Caleb, Tinanggal ko ang SIM card ko sa mismong terminal, at pinalitan ko iyon