Dead Silence Novels & Stories

The Silence After the World Ended The first thing Zia noticed when she woke up was not the light. It was the silence. Not the silence of peace. But the silence of absence. The kind that didn’t press against her ears—but inside her chest. ⸻ She slowly opened her eyes. The ceiling of the penthouse was the same. Clean. Expensive. Perfect. Nothing had changed. And yet— everything had. ⸻ She turned slightly. The other side of the bed was empty.

Tahimik ang silid. Ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng mga makina regular, paulit-ulit, parang orasan na walang pakialam kung may gising na kaluluwa sa loob ng kwartong iyon. Nakahiga si Amara sa kama, nakatitig sa kisame, pilit inuunawa ang bigat sa dibdib niya isang bigat na hindi galing sa sakit ng katawan, kundi sa katotohanang hindi niya alam kung sino siya sa mundong ito.

connected sila sa paraang hindi ko kailanman inasahan. Napaatras ako sa dilim, sinisiguradong hindi mahahagip ng paningin nila. Ang dibdib ko ay parang pinupukpok ng martilyo. I pulled out my phone and switched it to silent, my hands slightly trembling as I watched Mr. Chua lean in to whisper something that made my mother laugh, isang tawa na ngayon ko lang narinig sa buong buhay ko. “This is impossible,” bulong ko sa sarili ko.

Walang tunog sa silid. Si Rio ay hindi sumigaw. Hindi rin siya umiyak. Para bang may pumutok sa loob niya na hindi maririnig ng iba. Ang dibdib niya ay humigpit, ang paningin ay lumabo, at sa unang pagkakataon, naramdaman niyang may bahagi ng sarili niya ang tuluyang namatay.

The moment they'll meet their death. I chuckled I looked around my room it's too silent, too dark. Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko. Hanggang kailan ko mararamdaman 'to?. Pilit kong tinakpan ang mga tenga ko. I want those voices to shut up. Voices that keep whispering words that make me sunk more into a deep hole where I can't find any escape.

“Senator Silas doesn’t like ghosts, Eris. At mas lalong hindi ko gusto ang mga asset na nakakalimot sa kanilang lugar.” Ang boses ni Madame Viveca ay parang kalansing ng bubog sa sahig ng The White Room. Dito, walang kulay. Lahat ay puti—mula sa pader, sa sahig, hanggang sa silyang bakal kung saan ako nakatali. Walang bintana, walang hangin, tanging ang nakakasilaw na liwanag ng mga LED lights na tila gustong tunawin ang aking retina.

"Dahil sa nangyaring iyon, ipinagkasundo ang dalawa ng kanilang pamilya. Ngunit, nagbagong muli ang pasya nang dalaga at napagtantong si Sebastian talaga ang tinitibok ng kanyang puso. Nang malaman ni Sandro ito, napuno siya ng galit sa kanyang kakambal, bukod sa may pagtingin din siya sa dalaga ay namuo na ang inggit at poot sa kanyang puso dahil sa lagi silang pinagkukumpara ng kanyang ama." "Pagkatapos po? Ano pong nangyari?" Tanong ng matanda. "Namatay si Criselda sa kamay mismo ng lalaking minahal niya. At sa gabi ring iyon, namatay si Sebastian." "P-Pinatay siya ni Sebastian?" Tanong ko.

Hinila niya ito papasok, at magkasabay silang sumiksik sa pinakamadilim na bahagi ng kweba. Tatlo silang nagtabi-tabi, pinaghahatian ang init ng katawan ng isa’t isa. Walang nagsasalita. Wala ni isang kaluskos. Lumipas ang oras nang parang walang katapusan—isang araw ng purong katahimikan at kaba. Nang magdilim na, wala pa ring gumagalaw sa kanila. Sa pagitan ng malamig na hangin at manipis na init ng kanilang mga katawan, dahan-dahang nakatulog si Dahlia.

Dahil matapos itong magsalita ay hindi na naulit muli at lumalim na ulit ang paghinga nito. Seconds. Minutes. And hours had passed. Nakatulala lang siya at hindi pa rin gumagalaw habang yakap siya ni Xavier. Hanggang sa hindi na namalayan ni Avi kung ano ang mga sumunod na nangyari dahil sa awa ng Diyos ay nakatulog na rin siya. ==≠==≠==≠==

Their love shattered and welcome its own death. The End Faith (Deathly Fate Series 2) All Rights Reserve 2020 Written by: C.G.M CESISTA Two of Three