Defying Novels & Stories

Incoherent words are coming from each of them. Ang tunog ng paglamon ng apoy sa mga pananim na humalo sa hiyawan at sigawan ang prominenteng ingay na namayani sa paligid. It was defeaning. Nakakasakit ng kalooban ang namamalas sa ngayon. It was too heartbreaking. Her eyes are directed to that one man na sa unang pagkakataon ay kakikitaan ng pagsuko at pagkatalo habang nakatitig sa itaas, to the flying embers ascending to the night skies and falling back to the ground.

he commanded and pull me. Agad akong nagmatigas, nako hindi ako nagtitiwala rito ha! Baka mamaya saktan niya ako dahil i cussed him and baka gahasain niya ako with his friends! That was never be my fantasized, a gang bang!? No thanks! “Hep, gago! Bata pa ako at marami pa akong pangarap sa buhay ko! And a gang bang wasnʼt my dream since i birth!” i defend myself.

Sinungaling ako kung sasabihin kong hindi ako apektado ng ganung emosyon ngunit mas nangingibabaw sakin ang pagpapanggap dahil sinanay ko ang sarili ko sa ganung bagay, actually sanay naman talaga ako noon dahil sa trato ni Daddy sakin but when I let him in, the barrier I built around me suddenly collapsed and my body, heart and soul accepted Neon without hesitations which was a mistake. "Stop blaming me Neon." Napapailing na saad ko. "Ayan lang ba talaga ang kaya mong gawen? Gano ba kataas yang pride mo at hindi mo maamin sa sarili mong ikaw ang may kasalanan kaya wala ka sa buhay niya sa apat na taon na yon."

“Good. Let it destroy me. Ano pa bang natitira? Wala nang halaga ang mga bagay na mayroong ako. Kasama ng fiancée ko, nailibing na rin ang kinabukasan ko. The only thing that keeps me alive… is the thought of watching Amariz crawl.” He poured another glass, liquid splashing violently. He raised it in a mocking toast. “To her,” bulong niya, puno ng poot. “To Amariz Solene. The woman who doesn’t know she’s living on a borrowed time.” Naningkit ang mata ni Damien. “And if she fights back?” Alaric chuckled darkly, the sound chilling. “Then she’ll learn what it means to fight a man who has nothing left to lose.”

Hindi siya makapaniwala. Nasa bingit na siya ng kamatayan—isang maling galaw, isang pagbitaw lamag, pero naroon pa rin ang katigasan ng loob. Ang titig na walang hinihinging awa. Ang tinig na hindi marunong magpasakop. She’s still stubborn. Still defiant. At sa kabila ng sakit, sa kabila ng dugo sa kanyang kamay, may kung anong humigpit sa hawak ni Lysander, hindi dahil sa utos, kundi dahil ayaw na niyang bitawan. This defiant girl. Kinakabog niya ang mundo ng malamig na General.

“Of defiance.” Naramdaman kong kumulo ang dugo ko. “Defiance? I’m just doing my work.” “Hindi,” malamig niyang sagot. “Pinili mong iwasan ako. Pinili mong maging malamig. Pinili mong magkunwari na wala akong kapangyarihan sa’yo.” Tumayo ako. “You’re crossing a line.” “Hindi pa,” sagot niya, kalmado pa rin. “But you are.”

Hanggang nahiyang na ako, at mapapailing na lamang ang mga kuya, sabay sabing, “Malubha na 'yan, kapatid. Ang iyong pagiging martyr!” Martyr, ano nga ba ito? Tulad ba ito ng isang inang sa kabila ng hirap at pagbabawal ay pilit sumusulyap sa nahiwalay at pinagkait na anak? O tulad ng mamamayang naging alipin sa batas, nakikita lamang ang kasaganahan at binaliwala ang paghihirap? Dumapo ang tingin ko sa babaeng biglang napatayo mula sa pagkabagot na pagkaupo. Lumiwanag ang mukha niya. “Ma'am Liz!”

Napakamot sa batok si Cleo kasabay ng malalim na buntong-hininga. "Ayaw mo no'n? Mas lalong magiging malalim ang pagkakaibigan natin dahil dadalhin mo ang anak ko," wika pa ni Danica. She paused and shrugged her shoulders. "Mas magiging katanggap-tanggap para sa akin na sa iyo manggagaling ang egg cell kaysa ibang babae dahil ikaw ang best friend ko." Nagbuntong-hininga siya. "Please, Cleo, at least pag-isipan mo man lang."

Kayang-kaya talaga akong traydorin ng katawan ko. Marahan niyang kinagat ang pangibaba kong labi bago niya ibinaba ang halik niya sa aking panga paibaba sa aking leeg. Ang kanyang kamay ay nananatili sa aking batok, habang ang isa'y naroroon sa aking pagkababae at dahan-dahan iyong hinahaplos. "S-spike. . . S-stop. . ." I begged but I moaned.

“Trilyones ang nawawala sa atin. Isa itong malaking trahedya.” Ang tinig ni Leon ay parang martilyo sa dingding ng aming konsensya. Hindi ito karaniwang pagpupulong, ito ay pananakot, isang babala, at isang tahasang hamon. “Hindi ko inakalang tatagal ang ating gera. Matibay ang kalaban. Ngunit hindi tayo magpapalupig.” “Kailangan natin ng mas mabilis na estratehiya. Mas matatalas na isip. Mas tapat na puso.”