Di Ko Maintindihan Novels & Stories

At ang kanan ko naman ay medyo lumalabo. At ang hindi ko maintindihan, bakit bigla na lang may lumalaro sa isipan ko. Hindi malinaw pero alam kong meron. Hindi ko siya mailabas o maisip nang malinaw. Basta parang malagim na pangyayari.

Mas nakakapang hinayang ang bagay na iyon kesa sa paghintay kahit na walang kasiguraduhan. "I can't fucking understand them! Dapat sila yung hindi sumusuko dahil s-sila yung magulang d-diba?! But fuck it! Hindi nila mag gets y-yung pino point out k-ko! I d-don't want to be rude and be a headache at them kaya... k-kaya hindi ko alam kung papayag na lang ba ako sa g-gusto nilang mangyari..."

Ngunit dahan-dahan ko siyang tinitigan. “Pero hindi ko rin babawiin ang sampal na 'yon.” Napailing siya sa matinding pagkadismaya. “You’re unbelievable.” “Maybe.” “Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan mong maging ganito katigas.” Napangiti ako nang mapait. “Siguro dahil hindi mo naman talaga ako naiintindihan. kailanman.” Napatahimik siya.

“Ikaw ang hindi ko maintindihan, ano bang klaseng problema 'yan at ilang linggo kang hindi umuuwi sa asawa mo?!” Nag-iwas ito ng tingin, “It's nothing.” “Nothing? Pero halos hindi ka na umuuwi sa 'tin? How come it is nothing?” “I will tell you soon but not now. Sana maintindihan mo—” “How can I understand?! Ni hindi ko nga alam kung ano 'yan!” asik niya. “I will tell you soon but please stay away from any man. Kung ayaw mong makapatay ako ng tao,” mariing banta nito.

The New Guy "Hindi ko maintindihan kung anong nangyayari sa akin." Hindi ko alam kung makailang ulit ko na nasabi ang mga katagang ito. Siguro ang alam ko nalang ngayon ay ang paulit-ulit na sabihin ang mga ito. I am feeling helpless. Wala akong magawa nang bumuhos ang mga pangyayaring hindi ko maipaliwanag dahil sa buong buhay ko ay hindi ko halos maisip na posibleng mangyari ito sa akin.

Tama man ako o mali sa mga naiisip ko, wala pa rin akong maintindihan kung bakit nangyayari ang lahat nang ito. Wala . . .

He marked me, and I can't delete that. Ngunit kahit na ganoon, may mga bagay parin akong hindi maintindihan. May bagay parin akong, alam kong walang kasagutan. Sa tuwing iniisip ko kung paano nangyari iyon, walang pumapasok sa isip kong kasagutan.

Bagkus ay natawa na lamang ako, dahil nagawa niya akong buhatin nang walang kahirap-hirap. There’s no need for him to do this since we don’t even know each other. Hindi ko siya maintindihan, at hinding-hindi ko yata kayang intindihin ang pinagsasabi ng aking isipan. Kasi bakit ko naman ‘to lalayuan kung alam ko naman sa sarili kung sino ang dapat na layuan, hindi ba?

naguguluhang turan ko dahil pati ako ay Hindi ko maintindihan ang sarili "Hey what happened?" "Hindi ko na alam kung bakit ayaw ko ng siyang makita Kung bakit tuwing nakikita ko siya gustong gusto ko siyang saktan " saad ko rito saka napa buntong hininga "Ha?! Seryoso ka ba?Hindi mo na ba mahal?" "Syempre mahal ko hindi pa din nag babago ang nararamdaman ko sakanya pero kasi ang hirap iexplain" usal ko rito

Ate". pabulong kong sagot dito Kainis! Kagatin ko kaya ang taong ito. Masama ang ugali. Makita nito mamaya, isusumbong ko ito kay Ate. "Magkaiba iyun. Ibang iba at hindi mo maintindihan." narinig kong sagot nito sa akin "A-ano po ba ang hindi ko po maintindihan? Tsaka, ano po ang itatawag ko sa inyo gayung hindi ko po alam ang pangalan niyo." mahina kong wika.