Ding Dong Dante Novels & Stories

Hindi ko alam kung anong itsura ng mukha ko ng mga oras na iyon, hindi maalis sa utak ko yung mga narinig ko kaya alam kong sobrang nakakunot ang noo ko. Tila naman naalala ni OM Dan na andun ako. “Don, this is J, a friend. J, this is Don. Anak ko.” Bumaba naman sa pagkakakarga niya si Don at lumapit sakin hanag nakangiti. “Are you nanay? “ Medyo nahihiyang tanong niya sakin habang papalapit. Magsasalita sana ko kaso naunahan ako ni OM Dan.

Dinig ang malakas na sigaw ni Dante sa buong warehouse habang ang iba naman ay tila naistatwa nalang sa kinatatayuan nila. “Zaitan—and my name rhyme with Satan, tapos magmamakaawa ka sakin?” nakangisi pang sabi nito at pinasadahan ng matalim na tingin ang lahat, bawat tatamaan ng tingin niya ay kusang napapaluhod at napapayuko. Then, i realize… Mukhang hindi na ako makakatakas pa kay Zaitan Raiv Gulliermo.

Mukhang naiiritang turan ni Dante. "Hindi ako ang torpe at manhid kaya huwag ako ang sisihin mo." Aroganteng tugon ni Dylan dito. "Tsk, ang hirap ninyong kausap." Nagmadali nang tumalikod si Dante. Hindi makapaniwalang sinundan ng tingin ni Dylan ang kaibigan. Siya pa talaga ang nasabihang mahirap umitindi? Napamura si Dylan ngunit hindi na marinig pa ni Dante dahil nakalayo na. Tumayo na lang siya at kailangan na niyang umuwi. Excited siyang matikman ang nilutong meryenda ng asawa at maalagaan ang anak nila.

"Hindi ako kumakain ng matamis, Signora." "Ay, ang arte. Sige na, isa lang. Kung hindi mo ito titikman, sasabihin ko kay Kalix na binabastos mo ang luto ko. At alam mo naman kung gaano siya ka-possessive ngayon, 'di ba?" pananakot ko sabay kindat. Napilitan si Dante. Kinuha niya ang donut at kumagat nang maliit. Nakita ko ang pagbabago sa mga mata niya. Ang matigas niyang ekspresyon ay bahagyang lumambot.

Nakita niya ang pamumula ng niyebe sa paligid nito. "Paola..." ang bulong niya ay tila isang dasal sa isang diyos na matagal na siyang kinalimutan. Mula sa likuran niya, narinig niya ang mabibigat na yabag sa niyebe. Hindi ito ang mabilis na takbo ng isang sundalo, kundi ang kalmado at mapang-asar na lakad ng isang nanalo. "Tumayo ka, Kristoff. Huwag kang mamatay na parang aso sa putikan," ang boses ni Dante ay puno ng poot at aliw.

Para bang nagpipigil. Magkatinginan silang dalawa. Walang salita, pero ang mga mata nila nag-uusap. Si Dante, puno ng pagpipigil. Si Celestine, puno ng tukso at pananabik. Sandaling katahimikan. Hanggang— DING DONG! Tumunog ang doorbell. Nag-ayos agad si Celestine, at si Dante naman mabilis na tumungo sa cabinet, nagbihis.

Siya ay hindi makapaniwala. Sa kabila nito, binigay niya ang lahat ng kanyang lakas para mahawakan si Dante sa kwelyo. Ang kanyang pagkilos ay sanhi ng pagbukas ng butones ng shirt ni Dante at makikita dito ang isang tattoo na isang salita sa kanyang dibdib. 'Dragon.'

ani Rome, ang boses niya mababa pero puno ng galit. Muling tumawa si Dante, malinaw na natutuwa siya sa reaksyon ni Rome. “Alright, Benjamin. I’ll respect your territory for now. Enjoy your evening... while it lasts.” At sa sinabi niyang iyon, tumalikod siya at naglakad palayo, ang yabang niya kitang-kita sa bawat hakbang. Bumitaw ako ng malalim na hininga, nanginginig pa rin ang kamay kong nakakapit kay Rome. “Rome… sino siya? At ano ‘yung pinagsasabi niya?”

Sunod-sunod ang mabibigat nitong pag-hinga at impit na umuungol. Tila bigla niyang nakalimutan ang pananakit ng kaniyang buong katawan dahil kaagad siyang tumayo at tumakbo upang daluhan si Mang Dante. Subalit bago pa man siya tuluyang makalapit ay bigla siyang natigilan nang makita si Clyde na papalapit sa naghihingalong si Mang Dante. Tumayo ito sa tapat ng kaawa-awang matanda. Ilang sandali pa, gamit ang bitbit na espada ay walang awa nitong ginilitan si Mang Dante at tuluyan na itong nalagutan ng hininga.

Habang nakayuko at nasa gitna nilang dalawa, palihim kong dinukot ang maliit na dart na nasa bulsa ko at palihim ring tinurok sa bawat binti nila saka muling sinilid iyon sa bulsa ko at sinuntok sila ng sabay sa kanya–kaniyang tiyan. Tumilapon ang dalawa at parehong hindi na nakatayo at bahagyang nangisay na nakahiga sa lupa. "Inutil!" Sigaw ni Dante. Akala niya ay simpleng nangisay lang ang dalawang tauhan dahil lang sa suntok ko. Napangisi ako. "Ano pang inaantay niyo? Sumugod kayo!" Muling sigaw niya sa mga tauhan na agad ring sumunod.