Ding Dong Dante Novels & Stories

Hinawakan niya ang aking panga, inangat ito para pilitin akong tumingin sa kaniyang mga nag-aapoy na mata. "You already signaled him, Rosita," aniya, ang boses ay kasing-lamig ng bakal. "Inilagay mo na ang panyo sa fountain. Inaasahan ka niya. Sa tingin mo ba ay hahayaan ka niyang mabuhay kapag nalaman niyang hindi ka sumulpot? Dante is a snake. And once a snake smells fear, it strikes."

Oo tama, meron sila non, kaya siguro nag aya isang to. “Mga apo.” Sabay kami napatingin sa matanda na biglang lumapit samin. Sobrang dumi na ng damit nya, at naka tsinelas lang sya at shorts. “Ako si Dante, matagal na ko dito mga apo.” Umupo sya sa di kalayuan samin, “Dati drayber ako ng jeep, taga Clemente ako.” Ang layo non dito, paano sya napunta dito na sya lang? “Nung isang gabi na natutulog ako, hinoldap ako, kinuha yung pera ko at jeep mga apo.” Napansin ko na sira ang isang mata nya, ano kaya nangyari don sa mata nya? “Pinukpok ako ng bato, kaya ito nangyari sakin.” Parang narinig nya kung anong nasa utak ko, kaya sya sumagot non. “Kung maari sana, at busilak ang loob nyo, pwede ba

Basang basa siya ng malamig na pawis at dinig na dinig niya ang sarili niyang mabilis at kinakabahang paghinga. ​Isang malakas na pwersa ang biglang humablot sa itim na sako na nakabalot sa kanyang ulo. Napapikit nang mariin si Dante dahil nasilaw siya sa tindi ng puting ilaw na direktang nakatutok sa kanyang mga mata. Nang dahan dahan siyang dumilat nakita niya ang apat na malalaking lalaking nakasuot ng itim na tactical gear at may hawak na matataas na kalibreng baril. Sila ang mga mersenaryong sumalakay sa kanyang lungga sa Tondo.

Bago pa man makahuma si Elena, isang malaking kamay ang tumakip sa kanyang bibig, habang ang isa pang braso ay pumulupot sa kanyang baywang, hinihila siya sa matigas at mainit na dibdib nito. "Shh... quiet, little girl. Unless you want them to start shooting," isang pamilyar na baritono ang bumulong sa kanyang tainga. Dante. Hindi niya nakikita ang mukha nito dahil sa tactical mask, pero ang amoy nito—ang amoy ng panganib, mamahaling tabako, at ang alaala ng gabing iyon—ay sapat na para manghina ang kanyang mga tuhod.

“Sige na Dante, sundin mo na lang ang sinasabi ni Daddy. Ako na ang bahala sa kanya.” “Sige,sir. Aalis naa ako,” paalam ni Dante at lumabas na rin ng kwarto. “Gising na pala itong apo ko,” malapad ang ngiti sabi ni Don Calixto ng makita nakatingin sa kanya si Cm. “ Kanina pa ba gising itong apo ko?” Tanong ni Don Calixto na nakatingin sa kay Cm.

Katulad ni Peter ay kumalat din sa sahig ang dugo niya habang ang baril niya ay tumilapon din sa kung saan. Tameme at gulat na gulat akong napaatras. Mayamaya ay umalingawngaw na naman sa buong simbahan ang tawa ni Dante. “As expected from losers like them. Good job, Danius! You're a little too early for your hit,” pumalakpak pa si Dante habang ang tingin ay nasa bandang kisame na ng simbahan. Danius? Sinong Danius?

Huminga siya nang malalim at pinindot ang button para buksan ang main door. Pumasok si Dante nang may kakaibang grasya. Ang kaniyang suot na charcoal gray suit ay walang gusot, at ang kaniyang mga mata ay tila nagsusuri sa bawat detalye ng silid. May dala siyang isang bote ng mamahaling alak, gaya ng sinabi niya sa intercom. "A pleasant evening, everyone," sabi ni Dante, ang kaniyang ngiti ay hindi umaabot sa kaniyang mga mata. "Javier, you look tired. The island life hasn't been kind to your posture, I see."

"Ibinenta mo ba ang singsing ko?" Si Dante, na hinihingal na sa sakit ng ulo, ay tumangging sumagot. Inabot ng isang oras ang biyahe hanggang sa huminto sila sa isang tago at eleganteng teahouse. Isang waiter ang lumapit ng may respeto. "Mr. Yuzon." "Anong private room ang kinaroroonan ni Mr. De Laurentis?" Nanigas ang mukha ng waiter. Tiningnan niya si Dante nang may pag-aalinlangan. Naglabas si Dante ng makapal na pera mula sa kanyang pitaka, pero umiling ang waiter dahil sa takot.

Ngunit bago pa niya maituloy ang kanyang gagawin, isang malakas na alarm ang tumunog sa buong Citadel. Isang pagsabog ang yumanig sa main gate ng kuta. Ang mga ilaw ay nagsimulang mag-flicker hanggang sa tuluyan nang magdilim. Mula sa intercom, isang boses ang umalingawngaw—isang boses na dapat ay baon na sa limot. "Dante... lumabas ka rito. May utang ka pang buhay sa akin." Napatigil si Dante. Nanlaki ang kanyang mga mata. "Impossible... he's dead!"

sagot niya, lumalim ang boses. “At doon ako natatakot… pero doon din ako lalaban.” Sandaling natahimik ang loob ng sasakyan, ngunit hindi katahimikan ng kapayapaan. Kundi katahimikan bago sumabog ang unos. “Simula ngayon, Lorie,” wika ni Dante habang lumiliko sa isang madilim na kanto, “wala ka nang pwedeng pagkatiwalaan sa loob ng mansyon. Hindi si Necy. Hindi si Jason. Lalo na hindi si Amor.”