Distress Tagalog Novels & Stories

Ngumiti ako atsaka umiling. "Kailangan ko pang pumunta sa palengke e. Papalitan ko si Jelai doon dahil kailangan niya din mag-aral." "Oh, alright. Study well! And we know tito will get well soon!" "Don't worry, we'll visit you next time, matapos lang tong finals na to and we'll help you to get money," ngumiti ako atsaka nagpasalamat. Niyakap ko silang apat. Natawa naman sila pero naiiyak na ako. Siguro ay naghalo halo na. Iyong stress sa school, sa trabaho, yung problema sa pera... I just really don't know what to do anymore.

Walk out lang na parang wala lang siyang ginawang mental damage sa'kin. Bakit ako nag-laway parang tuta? Pero kahit ganon... Thank you, stranger. Kung hindi dahil sa'yo, siguro nakahandusay na ako sa sahig. At ayun na nga. Hindi ko na siya maalis sa isip ko. Was that... love at first sight? Siguro hindi. Or maybe. Pero gusto ko siyang makita ulit. Paano kung hindi ko na siya makita?

Bahagyang nag-init ang pisngi ni Paris, awtomatiko siyang umatras rito upang bawiin ang distansyang sinakop nito. “Pero hindi ba dapat ay maayos mo akong sinabihan ng tungkol dito? I wasn’t ready. Nabibigla ako at masyado kang nagiging mabilis, Theon. Nakakalimutan mo atang dalagang Pilipina ako.” “Oh love, hindi lang ikaw ang nabibigla rito. I hope you know what you’re doing,” makahulugang wika nito. She pursed her lips. “I don’t want to upset your Lola, Theon. Kung siguro ay mas naging mapang-unawa ka lamang ay hindi naman siguro ito mangyayari,” patama niya sa ginawa nito kay Jenna Mae.

Isa, dalawa, hanggang sa tuluyan na akong napahagulgol. “Anong… anong pinasok ko?” mahina kong bulong sa dilim, halos hindi ko na marinig ang sarili kong tinig. “Bakit dito pa… sa lalaking ‘yon? Sa taong walang puso… sa halimaw…”

Marahil hindi kami maapektuhan ng sobra pero ang mga taong umaasa sa kumpanya ang lubhang maapektuhan. At kung mag-iisip pa ako ng ibang paraan, baka mahirapan at matagalan ako. Lalo na at pupunta rito sa Manila sila Dad. Pag naabutan niya ang gulo ay paniguradong lulubha ang sakit niya at samu't saring masasakit na salita ang aabutin ko sa kanila nila Mommy. I can just accept Mr. De Vera’s offer but would I be able to stomach it?

“May koneksyon po sila sa loob ng… Black Dragon.” Sandaling tumigil ang mundo ko. Dahan-dahan kong kinuyom ang kamao ko. “Kung gano’n,” malamig kong wika, “hindi na ito negosyo.” Tumingin ako sa emergency room kung nasaan ang ama ko. “Ito na ang digmaan.”

--- At mas tahimik kaysa sa ballroom. --- Eksakto sa kailangan ko. --- Napahawak ako sa tiyan ko. --- At agad akong nakaramdam ng guilt. --- "I'm sorry, baby." --- Mahina kong bulong. --- Hindi ko dapat hinahayaan ang sarili kong ma-stress. --- Hindi ko dapat hinahayaan ang sarili kong masaktan nang ganito. --- Pero nahihirapan ako. ---

SIENNA POV Mabilis na isinuot ko ang pares ng damit na nakapatong sa bedside table. Walang katao-tao sa buong condo na ipinagpapasalamat ko. Dahil hindi ko alam kung paano haharapin ang estrangherong lalaki dahil sa nangyari sa aming dalawa kagabi. Ngayon nagsimulang mag-sink in sa aking sistema ang matinding hiya dahil sa pinaggagawa ko.

Don't Mess With The Billionaire Chapter 18 PUEBLO de Supervivencia. Iyon ang malalaking letra na nakasulat sa halo blacklit LED signage na malahigante sa laki na nasa bungad ng divergent village na kanilang napasukan. Buong akala ni April ay normal o vintage village lamang ang tutuntunin nila but she's totally wrong.

Jessa's POV HINDI siya susuko. Hanggat kaya niya pang luamban, lalaban siya kahit pa magmukha siyang desperada kahit pa mangdaya siya. Kahit pa... magpakababa siya. Pipikit na lang siya at lulunukin ang lahat. Hindi naman masamang lumaban di ba? Hindi naman masamang magdamot kung pag-aari mo naman ang ipagdadamot mo.