Dito Lang Kami Sa Dilim Novels & Stories

Agad na dinala ni Alfred ang mga tao sa garahe matapos matanggap ang utos. Matapos ang ilang gabing pagkaagnas, lalong lumakas ang baho ng aking bangkay, na naging dahilan ng pagkabulok ng buong garahe. Lahat ay nagtakip ng kanilang ilong, at ang ilan ay sumuka pa. “Ano ba ‘yang amoy na ‘yan? Umaalingasaw. Diyos ko.” “Sinong tumae dito?”

Pero wala na. Hindi ako nagkakamali. Alam kong may nagmamasid sa amin mula sa dilim

utos nito sa dalawang lalaking kasambahay. Mabilis na kumilos ang mga ito at pinagbibitbit ang mga gamit niya. "Where is Dimples?" tanong niya habang hinahaplos ang kanyang tiyan. "Naroon pa po yata sa kwarto niya at hindi pa tapos mag-ayos." Nakangiwing sagot ni Lilit na sinasabayan ng iling.

Walang ibang tao ngayon sa parteng iyon nang may marinig kaming tila may nag-aaway, medyo tago at kasalukuyang may nagaganap na klase ngayon kaya halos kami lang ang tao. Nagkatinginan kami ni Damien at agad lumapit sa may pinangyayarihan. “Teka chill lang kayo.” Nasiko ko siya nang mahina dahil sa nasambit niya. Tinapunan naman niya ako ng tingin at ngumisi.

huminto siya para sabihin yan Agad din naman siyang nagpatuloy sa pagkanta. "Bago tayo magkayakap sa dilim." nakapikit niyang kanta, pati sa pag pikit gwapo parin hays "Heto na ang pinaka-hihintay natin Heto na tayo magkayakap sa dilim O kay sarap ng mga nakaw na sandali Habang tayo'y magkayakap sa dilim." "Halika na at sumiping na sa kama Lasapin natin sarap ng pagsasama

matigas niyang utos. Napalunok na lang ako at umiling. Mabuti nga't tinigil niya, muntik na kong bumigay. Nakalabas kami sa Manila, madilim ang kalsada na dinadaan namin ngayon, ngunit hindi masyado dahil may buwan naman na nagsisilbi kaunting liwanag sa dilim na kapaligiran.

sagot ko sa kanya sa mahinang boses. "Why don't we just dance? Sa tingin ko ay mas mapapansin tayo kapag manatili tayo rito sa dilim. Hindi nanako magtataka kung mayamaya lamang ay lapitan tayo ng mga security ni Tito Carlo at kaladkarin papunta sa isang sulok para i-torture."

Eliara’s POV Madilim. Hindi ‘yung tipong wala lang ilaw — pero ‘yung dilim na parang may humawak sa paligid at sinakal ang liwanag. Ang dilim na may buhay. Ang dilim na may nagmamasid. “Alessandro…” bulong ko, halos hindi lumalabas ang boses ko. Humigpit ang hawak niya sa kamay ko. “Stay close. Huwag kang bibitaw.”

Huminga siya ng malalim at napailing-iling. Pagpatak naman ng dilim, sumabay muna siya sa mga kasamahan na maghapunan. Nakibalita siya sa kung anong nangyari kay Owen. Ang sabi naman ng iba na maayos na raw ang lagay ito, kailangan nga lang nito magpahinga muna sa hospital. Nakahinga siya ng maluwag sa narinig. Oh thank, God.