Dito Lang Kami Sa Dilim Mga Nobela at Kwento

aniya saka lumapit sa'kin at hinawakan ang mukha ko. Umalis na ang mga tanod at sinabing huwag mag papagabi roon. Kaya tumango kami bilang pag sang ayon. Nakaka takot rin talagang mag paabot ng dilim rito. Ayoko. "Siguraduhin mo lang ah. Baka mawala ako." nakanguso kong tugon. Ngumiti siya saka hinalikan ako sa noo.

“If we don’t get him out now, we might not get another chance.” Tahimik ang lahat habang papasok kami sa makitid at maputik na daan ng kagubatan. Ang dilim sa paligid, kahit umaga pa. Dito nagtatakbo si Ramil nung takasan niya ang mga tauhan ni Don Vito nang malaglag siya sa ilog. Matinik at magaling din talaga si Ramil. Akala talaga namin ay wala na siya, buhay pa pala.

Isang matamis na ngiti na hindi ko kailangang itago sa dilim. ​

’ Tahimik lang siyang nakatingin sa amin saglit, parang sinusuri kung nagsasabi kami ng totoo… o kung may ibang dahilan. Tumikhim siya. “Ganun ba. Sige, pumasok muna kayo sa loob. Mahaba-haba pa ang biyahe papuntang San Felipe.” Kinabahan ako bigla. “Po? A-Aakyat kami sa loob?”

Bakit mo sinabi, “Kapag natatakot ka sa dilim, puntahan mo ako. Kapag nasa panganib ka, tawagan mo ako. Nandito lang ako palagi.” Naniwala ako. Ngunit nasaan ka nang gabing iyon? Takot na takot ako sa dilim, pero kinailangan kong magdamag sa loob ng malamig at madilim na banyo. Nang madulas ako, nang mahulog ako sa sahig, nanginginig ako sa takot. Hindi ko alam kung giniginaw lang ako o nanginginig dahil alam kong muli na namang nilamon ako ng kadiliman.

Mabuti na lang na madaldal si Bismuth kaya alam kong malapit lang sila sa’kin. Pagpasok kasi namin dito. Bumungad sa amin ang napakalamig at napakadilim na lugar. Ano namang pakulo ng mga ‘to at pinapasok kami ng walang nakikita? Diba ang kukuripot nila sa ilaw. “Babe…babe where are you?”

Parang may boses na nagsasabing magtago kami sa dilim para walang makakita sa amin. Baka magtaka lang ang mga taong makakita na nag-uusap kami. Baka magduda. Umatras siya kaya tuluyang nilamon ng dilim ang kaniyang pigura. Sinundan ko pa rin siya sa madilim na pasilyong iyon. “Nasa baba pa rin ba sila Tita Lian?” Mahina kong tanong. Tumalikod siya sa akin at mabagal na naglakad. Sa dulo ng pasilyo ay natatanaw ang terrace na may kaunting liwanag.

Sabay na kaming pumasok at pinaandar na niya ang sasakyan. "Malayo pa ba?" Madilim na at tantya ko ay parang pumasok kami sa isang masukal na bahagi ng daan. Walang kapit-bahay at walang tao, at purong damuhan at kakahuyan. Nakaramdam ako ng takot. Ang dilim nga naman ng mga daan.

Madamdamin nito at Lumuluha paliwanag sa kanya. "Habang inalalayan kita papasok dito, sa kwarto ay bigla mo na lang ako hinalikan. dahil pareho tayong may tama na ng alak ay may namagitan sa ating dalawa at ilang beses nating pinagsaluhan ang mainit na gabi.sa ating dalawa?! Saad pa ni Elina sa kanya habang lumuluha na ito.

"Ah, akala ko wala ka dito, ba't ang dilim yata?" "Di ko alam kung san ang switch insan, nakalimutan ko. Tinago mo ba?" Bigla ko naman siyang narinig na tumawa. Lumiwanag ang paligid at nakita ko siya na nasa tapat ng pintuan. "Nandito lang oh." sabay turo niya don sa gilid lang malapit sa may pintuan. "Hindi ka na pala takot sa dilim insan?" "Ah, oo nasanay ako don sa States eh, minsan kase yong daanan nila walang ilaw."