Dito Lang Kami Sa Dilim นิยาย & เรื่องราว

Pang uusisa n'ya habang nag dadrive. Hindi ko na s'ya, inimik. Matindi ang kabog ng dibdib ko ng dumating kami sa mansyon ng mga del Viero, sobrang dilim dito na animo ay walang tao. "Bakit ang dilim?" Tanong ni Damon ng pareho kaming makalabas ng Kotse.

Sa sandaling panahon na nakilala ko siya, alam kong komportable na ako sa kanya. “Teka, Liam... h-huwag mo ‘kong iwan. Takot ako sa dilim eh. Please... dito ka lang.” Humigpit pa lalo ang pagkakayakap ko sa kanya nang magsimula na akong umiyak. Ganoon katindi ang takot ko sa dilim na hindi ko alam kung saan at kailan nagsimula. Ganoon kagrabe ang takot ko na minsa’y hindi pa ako nakakahinga!

dagdag ko pa. They all gave me a nod. I motioned them to follow me, which they all did. Tahimik at walang nagsasalita ni isa sa amin. Tanging mga paghinga lamang namin ang aming naririnig. We quietly walk to where our destination is.

Aella's POV Hawak niya ang kamay ko habang hinihila ako sa gitna ng dilim, hindi ko alam kung paano kami napadpad sa sitwasyong ito. Dahil sa biglaang blackout at sa matinding pilit ni Zion, heto kami ngayon at pumapasok sa naglalakihang pinto ng kaniyang mansiyon.

Natatakot na talaga kasi ako sobrang dilim at wala na talaga akong makita pa. "Relax, love.. Malapit na tayo sa pupuntahan natin..." sagot niya. Hanggang sa maka alis kami sa madilim na bahagi at nagka ilaw na ang paligid. Hindi na ako muling natakot lalo ng makita ko na ang tinatahak naming daan. Papunta kaming Tagaytay ngayon. "love, are we going to the Tagaytay?" tanong ko. At tumango tango siya.

Hindi man lang nila masilayan kung ano ang nasa ilalim, dahil sa kadiliman nito. "Hindi maari! We're trapped," nagdidiinang ngipin na sinabi niya. Saka sila napaharap sa kanilang likura't namataan na ang papalapit ng mga naglalaway na halimaw. "Kanina, we're sightseeing lang, pero ngayo'y naging prey na tayo ng mga halimaw na wala tayong ideya na mayroon sa mundong 'to,

Turan ko naman rito. Nagpatuloy kami sa paglalakad. Hindi ko alam kung ilang oras na kaming naglalakad. The sun is about to set and I am afraid na maabutan kami ng dilim dito sa lugar na hindi kami pamilyar. Hindi ko alam na baka may mababangis na hayop rito o kaya naman mga bandido.

Dahil wala akong makita kundi dilim lamang,mas pinakinggan ko na lang ng mabuti ang mga nangyayari.sunod-sunod ang kalabog na naririnig ko na parang may kalaban si dimitro sa gitna ng kadiliman ng kwarto.gusto kong bumaba ng kama pero hindi ko magawa,paano ko iyon gagawin kung puro lang dilim ang nakikita ng mga mata ko.

Maya-maya pa ay nakaramdam ako ng kaonting kaba dahil unti-onting dumidilim ang paligid, wala ng liwanag, dahil wala ng ilaw sa daan na tinatahak namin. Napalunok ako ng matindi dahil sa kaba. Saan ba 'to patungo? Hihinto na sana ako para sabihing ayoko nang tumuloy dahil sa sobrang dilim nang nilalakaran namin, ngunit ilang saglit lang ay nakita ko na ang liwanag at rinig ko na ang ingay ng mga tao. Anong lugar ito?

Napayakap nalang ako sa sarili ko dahil sa takot sa dilim. Simula ng mawala si mommy at daddy ay naging matatakutin na ako sa dilim lalo na’t alalang-alala ko pa na sobrang dilim ng paligid ng magpunta kami sa ospital dahil madaling araw iyon. Napatingin ako sa isang parte ng may makita akong Liwanag, hindi ako nagdalawang isip na tumakbo papunta doon. Ngunit sa dulo ng Liwanag na iyon ay nakita ko ang scene na ayaw na ayaw ko ng balikan.