Dito Lang Kami Sa Dilim の小説・ストーリー

Makaraan ang ilang segundo ng pagtakbo namin ay nakarating kami sa tahimik at medyo madilim na bahagi ng lugar. "Anong ginagawa natin dito?" taka kong tanong sa kasama ko at tiningnan ang paligid. Mga halaman at bulaklak lamang ang nandito at parang hindi napupuntahan ng ibang bampira. "Cenn, tatanungin kita." Napabalik ang mata ko sa kanya. Natagpuan kong nakatingin ito sa akin. "Mas gusto mo ba sa loob?"

Dito sa lugar na ito, wala nang makakakita sa amin. Pumasok kami sa isang maliit na daan papunta sa isang garage. Ang pinto ay mahirap makita, pero sanay na akong gumalaw sa dilim. Binuksan ko ito at tinulungan si Ella na pumasok. Naramdaman ko na ang tensyon sa paligid, pero hindi ko pinansin. Kung anuman ang mangyari, kami ni Ella lang ang importante.

Chapter 91 "Done, let's go!" Yung ang hudyat upang kumilos kami kaya lang pigla kaming napa mura ng biglang nawala ang tatlong babaeng kasama namin sa dilim. Habang papunta kami sa Gate ay agad itong bumukas dahilan upang naging alerto kaming lima, pero si Dark ay parang wala laman katakot-takot pumasok sa loob. Kaya agad kaming sumusunod doon.

hindi ko na matapos-tapos ang sasabihin ko maglapat na naman ang mga labi pero hindi ko na alam ang sunod na nangyare dahil bigla na lamang nandilim ang aking paligid. Pagmulat ng aking mga mata ay kaba ang lumukob sa akin. Dilim, bakit napakadilim?! Marahas akong napabangon sa aking hinihigaan. Sa pagkakaalam ko, buhay pa naman ako. Naririnig ko pa naman ang buhos ng ulan na nanggagaling sa kung saan. Pero, bakit napakadilim dito? Nasaang lupalop na ba ako ng Pilipinas? O'di kaya'y omigad! Agad na dumapo ang kanang kamay ko sa aking bibig. Nanlalaki ang mga mata. Wag mong sabihin na ang dyosang tulad ko ayㅡ

RHEA’S POV Dilím. Usok. Amoy ng pulbura at dugo. Mahigpit ang pagkakayakap ni Lucas sa akin habang umiikot ang mundo ko. Wala akong makita, pero ramdam ko ang pabilis na tibok ng dibdib niya sa likod ko. Para kaming dalawang kaluluwang nakakapit sa isa’t isa sa gitna ng gumuho naming realidad.

Naroon pa rin naman ang pakiramdam na hindi pa nagmamaliw pero hindi na kaganoon kalalim. "Evening nasa loob ba ang asawa ko?"bigla niyang tanong rito. "A-ah y-yes, sige pumasok kayo p-pauwi na rin naman ako."matipid na ngumiti ito at tuluyan gumilid upang makapasok sila.

Napakamanhid yata netong tao na to, di nya ba alam na mahal sya ng diwata. Huli kong nakita si Dhirma, kausap nya si Timmy. "Hoy, sumama kayong dalawa." walang tanong ay sumunod sila. Mabilis kaming tumalima papunta sa lugar nina Lucent at Frea. Nakakakilabot na ang lugar... Mistulang disyerto na ang paligid, patay na lahat ng may buhay doon. Delikado pag lumapit kami.. Lumulutang na si Lucent na tila nakabigti.

Naiinis akong naghanap ng masisilungan nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala akong mahanap na kahit na anong lugar upang sa ganoon ay masilungan ko. Ito ang tinatawag na Sitio Dilim dahil wala talagang kahit na anong ilaw dito. Hindi pa rin ito nararating ng elektrisidad kaya naman wala ring mga kabahayan dito.

"Chloe, anong nangyari sa mukha mo?" Umiling ako. Sinabi kong wala iyon. Napatingin si Jane nang masama kay Zane, at ganoon din si Monica. Niyakap ako ni Monica, marahang tinatapik ang balikat ko. "Sige, punta na tayo sa basement," magalang na sabi ni Zane sa kanila habang inaakay kami pababa. Mabilis siyang naglakad, kaya pagdating namin sa basement, nabuksan na niya ang pinto at binuksan ang ilaw.

CHAPTER FORTY-FIVE: THE WORST NIGHT OF ALL PART 2 Robert Ezekiel Mondragon’s Point of View Hindi ko alam kung ilang minuto o oras na kaming naglalakad sa dilim. Ang alam ko lang ay halos mamatay na ako sa sobrang lakas at bilis ng kalabog sa dibdib ko. Nasilaw ako sa ilaw ng paparating na pick-up truck. Bahagyang napapikit ako. How stupid of me to think they could help us.