Do You Remember Novels & Stories

Paulit-ulit na bumabalik at umaalingawngaw ang boses ng estranghero. 'You're finally remembering.' 'You were supposed to disappear.' 'You weren't supposed to take the baby with you.' At higit sa lahat, ang tanong na parang patalim na bumaon sa dibdib niya— 'You really don't remember that night?'

"Why don't I remember?" Hindi agad sumagot si Mara. Hindi niya alam. Ngunit may isa pang tanong na mas gusto niyang itanong. "Did you know?" Tumingin si Adrian sa kanya. "Know what?" "That you're connected to them." Tahimik. "I don't." "Before the accident?" "I don't remember." "Adrian." May bigat sa boses niya. "I found your name." Hindi ito gumalaw.

"If you want to help me, why don't we start talking about what happened to our relationship before we got into an accident? Hindi ba mas maganda 'yon at baka bumalik lahat ng memory ko?" "Babalik pero sasakit?" "Hindi natin malalaman kung hindi susubukan." "I don't want to force your brain to remember everything. Kaya gusto ko dahan-dahan. If you remember the things that make you mad, will it help you to recover? Why don't we start with the good memories? Bakit gustong-gusto mong maalala lahat ng pangit?" Ngumuso ako at pinaglaruan ang daliri sa kamay.

Nakatitig ito sa akin. “Nang mabasa ko ang pangalan niyang Rona. Parang may narinig na akong Rona dati. Hindi ko lang alam kung saan. Pero parang pamilyar." sagot ko at napatulala sa kawalan. Muli ay parang may pumitik na naman sa aking noo. Kaya bahagya akong napapikit. “Don't force yourself to think about the things you can't remember, you will hurt even more"

Natatawang tanong ko pero napatigil den ng mas sumeryoso ang mukha nito. Isasara na nya sana yong pinto pero agad kung hinarang ang paa ko sabay hawak sa pintuan den. "Kwarto ko yan remember? Lutang ka ba?" Kunot noo kung tanong at pansin kung inilibot nito ang paningin sa paligid. Lutang nga talaga eh, nagka amnesia ba siya saglit huh? Ang weird nya. Lalagpasan niya lang sana ako pero agad akong humarang sa dadaanan nito. "Ayos ka lang?"

Ano na naman bang— Ang mga tanong ko sa aking sarili ay kaagad na nasagot ng sarili kong memorya. How can I forget? How can I be this stupid? Umawang ang bibig ko ngunit walang lumabas na salita roon. Should I play dead? “I heard you are allergic to seafood, Mortishia.”

Nakatingin lang ako sa pintuan niya habang may inaalala. “I still don’t remember what happened last last night,” nakangusong saad ko kaya naman mahina itong tumawa. “Too bad for you.” Sinamaan ko siya ng tingin. “Paano ba ako napunta sa kwarto mo? Can you help me recall it? Maybe answering my questions will do.” Kumibit-balikat ito. “Why recall it when we can do it again?” Namilog ang mata ko. “Gago ka ba?!”

Tinatanong ko pero nagtanong din. "Don't tell me you didn't remember?" Tumawa siya. Bumalik na naman ang mapaglaro at nakakainis na ngisi sa labi niya. Kung bakit ba kasi bumalik na naman kami sa topic na 'to? Bakit ko ba kasi naisip iyon? "No. I d-don't remember," tanggi ko. "Want me to make you remember?" "I don't want to. I was just asking because if you didn't use comdom, baka nahawa na ako sa sakit mo! Ewww!" Kailangan kong makabawi para mabura ang nakakainis niyang ngisi.

At hindi lang basta nakakaalam ng nakaraan namin… kundi tila mas alam pa nila ang damdamin kong pilit kong itinatanggi. Biglang nag-vibrate ang phone ko. Isang anonymous message: “He’s starting to remember. Are you ready when he finally does?” Napatigil ako. Sinong he? Si Gabriel? At remember… ano? Bakit parang ako ang hindi na nakakaalala ng kabuuan? Napatitig ako sa langit, sa gabing unti-unting nilalamon ng ulan. Kung may mga lihim siyang nakalimutan… May mga bagay rin ba akong piniling kalimutan?

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.