Do You Remember Novels & Stories

Tumingin lang ito ulit sa'akin at ngumiti. Pinasok ko na sa loob ang kotse nang mag salita ito. "Babe, why I can't remember anything? This is our home, but I can't remember. Tell me, what happened?" tanong niya. "I will tell you everything babe later." sagot ko. Para hindi na siya mag-tanong pa nang kung ano-ano.

Pero nagulat at nagtataka ako dahil sa sinabi niya. "I-I don't remember my name .." Diyos ko, ano 'tong pinasok ko?

Pag-amin niya at bahagyang natawa. "You watch—what?" gulat kong tanong. Nagka-amnesia ba 'to? Ilang beses kayang may nangyari sa amin noon.

naiinis na saad ko sa kaniya. Hindi ko alam pero mas nako-curious ako sa sinabi niya. Bakit kailangang kong kalimutan kung ano ang ginawa ko na pilit ko ngang inaalala? Isa pa pwede naman niyang sabhin na sa akin kung may ginawa pa akong ibang kahihiyan para isang bagsakan na lang ng hiya hindi iyong pag-iisipin pa niya ako. "Like what I have said, don't force yourself to remember it. Maybe it's not necessary; that's why you forgot it. Just don't drink again, Kiddo."

tanong niya. “Okay lang naman ako, parang kanina lang ay magkasama tayo,” sagot ko na tumingin sa kanya ng may kahulugan. “Did you remember me?”paanas nitong tanong sa ‘kin. Ako naman ay medyo nagulat, ngunit hindi ko iyon ipinahalata sa kanya. “When?” nag-aalangan kong tugon. Sinusubukan kong magkunwaring hindi alam ang tinutukoy nitong sandali.

Si Mommy ang sumagot, nakita ko kung paano lumaki ang ngiti ng lalaki. Hindi naman siya bastos tingnan, pero nakakailang lang dahil hindi ko naman siya kilala. Pero bakit pakiramdam ko ay kilala niya ako. "You don't remember me?" biglang usal niya, bahagyang kumunot ang noo ko at binigyan siya nang nagtatanong na tingin.

nailing na tanong ko pagkaabot niya ng alak sa akin. "Gusto mo bang ipaalala ko kung kailan at kung ano ang nangyari noong nakalimutan mo?" natatawa na tanong niya. "No need, Bro. My memory is perfectly fine," sagot ko at tumawa naman siya.

Tumingin lang ito ulit sa'akin at ngumiti. Pinasok ko na sa loob ang kotse nang mag salita ito. "Babe, why I can't remember anything? This is our home, but I can't remember. Tell me, what happened?" tanong niya. "I will tell you everything babe later." sagot ko. Para hindi na siya mag-tanong pa nang kung ano-ano.

"Namiss ko ang boses mo, Sweetheart." Napakagat naman ako sa aking labi. Hindi ko alam ang sasabihin sa lalaki. "Ahmm.. sige na.. may gagawin na rin kase ako." Pagpapalusot ko dito. "Hmmm.. Wala ka na bang nakakalimutang sabihin sa akin, Sweetheart?" May himig na pagtatampo ang boses nito. Saglit naman akong napa-isip. Wala na naman akong nakakalimutang sabihin dito.

Paulit-ulit na bumabalik at umaalingawngaw ang boses ng estranghero. 'You're finally remembering.' 'You were supposed to disappear.' 'You weren't supposed to take the baby with you.' At higit sa lahat, ang tanong na parang patalim na bumaon sa dibdib niya— 'You really don't remember that night?'