Don't Be Bothered Novels & Stories

Bagamat malayo siya, ramdam ko ang pagbabago sa boses niyang parang may paminsan-minsan ng matinding possessiveness. "Don’t worry, baby. Just remember you’re here for the job, okay?" sagot niya, mahinahon pero may halong titig na matalim. "Kung ganyan siya, just keep your distance. You don’t need to entertain him. I’m here, always."

"Ako ang kaharap mo, pero hindi mo naman ako matingnan dahil sa cellphone naka glue ang iyong mata. Why is that?" "Business matter and for the life of me, stop being a nuisance or I'll leave you here. I'm hungry, I'm tired and I have so many things to consider. Kaya please lang. Hayaan mo na si Bella at si Marvin, they're not your concern, right?" "Hmnn..right. " bahagyang ngumiti si Cherry. Seeing that I'm not interested about them.

Be considerate naman. “Then, huwag mong lapitan ang mga anak ko. Kung sa tingin mo ay naiistorbo ka, magkulong ka doon sa kuwarto mo para hindi mo sila nakikita at hindi ka naoobligang lapiptan sila kapag humabol sila sa akin. Iyon ba ang problema mo? Ha!”

Napayakap ako sa aking sarili at ramdam na ramdam pa rin ang panginginig. I should not be crying over petty shits. Not anymore.

Busy is me eh. Oops! Im not busy for doing nothing huh. 😚😚😚 Thanks for waiting! Lovemuch po! Dont forget to vote and comment!

Ayaw ko na mag-away kami nang dahil sa walang kwentang bagay, kaya naman hindi ako magpapadalos-dalos sa mga gagawin kong kilos. Sabi nga ng karamihan ay communication is the key. Lahat ng mga bagay ay may mga dahilan, kaya naman ay kung mananatili ka na mag konklusyon na hindi mo nilinaw ay maaaring magdulot ng hindi magandang pangyayari. You need to be responsible for the sake of your choice. If you don't want to regret what you did, stop being impulsive when making decisions. It is normal to feel bothered, but you need to figure out what makes you bothered. What everyone needed was assurance. If they don't want to give you that, then you better not stay with them and prioritize yourself f

frustrated na sabi ko. "Bago mo isipin ang mga mangyayari mamaya at kung ano ang magiging reaksyon nila isipin mo muna ang sarili mo. Dapat mag-enjoy ka na lang dahil kasama mo si Axel. Hindi ka naman niya yayain kung hindi mahalaga sa kanya ang araw na ito at gusto ka niya makasama. Huwag mo na isipin ang sasabihin ng ibang tao ang mahalaga ang nararamdaman ninyo. Stop over thinking," tugon niya at napatingin ako sa kanya. "Tama ka Nikka masyado akong nag-iisip ng mga bagay na hindi naman importante," nakangiti na sabi ko pagkalipas ng ilang minutong katahimikan.

Mas malapit. “Althea,” sabi nito, mas mahinahon. “Hindi mo kailangang mag-isa sa lahat.” Napahigpit ang hawak ko sa bag ko. “Stop.” Hindi ito huminto magsalita “You don’t have to be in control all the time.” “Stop.” “You’re allowed to feel things.” “Enough.” Napataas ang boses ko ng konti. “I don’t do that.”

Nawala ang mga alalahanin ko ng maamoy ko ang kanyang nakakahalinang amoy. "I'm worried really. Napakaraming mga katanungan ang pumapasok sa aking isipan," ani ko dito habang nakapikit na nakayakap sa kanya. "Kung may nangyari man sa kanya labas ka na doon, dapat nga siya ang lumayo sayo diba. Ako na ang bahala sa lahat just take it easy and don't think about them. Mag relax ka lang, huwag na huwag mo silang kokontakin pa. Block them if possible," maawtoridad na sabi nito.

“A-Anong… m-may pinaplano ka bang hindi ko alam?” Malakas siyang bumuntong hininga at hinilot ang sintido at animo’y pinapakalma ang sarili. Ramdam kong galit siya pero panatag pa rin ang loob ko dahil alam ko naman na hindi ako ang kinakagalitan niya. “Don’t mind me. For now, let’s just go home instead. You should rest. I know talking to Margaux made you stressed so…”