Don't Be Bothered Novels & Stories

Oh, demonyo talaga! “At tutal ay napagbigyan na kita, maaari bang h’wag mo akong abalahin sa tuwing nagta-trabaho ako? Whenever I’m inside this room, do not disturb me unless there’s an emergency. Are we clear?” Wala talagang puso…

, sambit ko at malakas ko siyang sinampal. I don't care kung sino siya. Ubos na ang pasensya ko. "Don't worry, practice lang 'yan. Kaya kabahan ka na.", huling bigkas ko.

Luckily, I still managed to entertain him. "Don't overthink and relax for now. Basta alalahanin mo `yung mga sinabi ko sa'yo. Huwag kang magpadala sa galit mo. Kailangan mo munang isantabi ito para magawa mo ng mabuti ang plano," paalala niya.

sagot ko, calm but firm. “Ha… so hindi ka naaapektuhan sa mga tingin namin dito?” she pressed, trying to provoke. “May ganun po ba sa mga tingin nyo? Hindi ko po kasi napapansin at wala po sa attention ko… respect lang po sana sa bawat isa, pero trabaho po ang aking priority,” sagot ko, ngumingiti politely. Doña Beatriz raised an eyebrow, subtle smirk forming. Hmph… she handles the tension well.

Inulit kong tumawag pero hindi pa rin siya makontak. Napabuga ako ng hangin. "What will I do there?" "You just have to say you don't remember at all. Wala ka naman talagang alam. Stick to the plans. Hindi ba 'yon ang sabi ni Madame? Wala kang maalala. Convince him everyday to have a surgery para hindi ka na magkaganito, Maam." Humalukipip ako at pinagmasdan ng mabuti si Betty na kumagat ulit ng mansanas.

Anong gagawin ko Charm Hindi ko magawang iwanan si Alexander. Kung ganoon bakit Hindi mo siya ipaglaban sa babaeng sinasabi mo. At ipaglaban pero Ammie ha.... pag alam mong Hindi masasaktan ka lang hayaan mo na Lang ito at Huwag mo nang ipilit Ang sarili mo. Para Hindi ka na masaktan pa. Sige na Ammie magpahinga ka na Kasi marami ka pang schedule para bukas. Baka Kasi malate Tayo sa mga taping mo para sa isang teleserye mo.

halos pabulong kong sabi. Halos mawalan ako ng lakas nang marinig ko ang ganong tono ng boses niya. Hindi ko na gugustuhing marinig pa iyong muli. Hinagis niya ang kamay kong nakapatong sa kamay niya na para bang nakahawak ito ng maruming bagay. Napatayo ito at napabuntong hininga. "No... And. Don't. Ever. Bother. To. Ask. Me. About. My. Personal. Life. Again. Understand?" sagot nito at nilakasan ang boses nang sabihin ang salitang 'understand'.

"May masama kang balak, ano?" "Tanggalin mo nga iyang eyeglasses mo. Hindi bagay sa party. Isa pa, magsusuot tayo ng maskara kaya panira lang iyan sa iyong aura." "Eh gusto ko eh. Malabo paningin ko." "Malabo nga dahil hanggang ngayon hindi mo pa nakikita ang Mr. Right mo!" "Outch. Ang sakit mong magsalita." "Totoo lang sinasabi ko."

Bye, almost-kilig night. "May problema ba?" tanong ko, pinilit kong gawing kalmado ang boses ko kahit may halong prangka. Brent didn’t even look at me. "Nothing you need to worry about." Cold. Walang emosyon. Walang effort. "Ganun na lang?" Umayos ako ng upo, lumingon ulit ako sa kanya. “Baka naman may nangyaring—" “Don’t overthink,” putol niya agad sa akin, hindi man lang ako pinatapos. “Just follow my lead.”

Sinaktan ka niya, kaya kalimutan mo na siya! Huminga ako nang malalim; pinilit kong kalimutan ang dapat ko nang kalimutan. Tama, I should not bother them anymore. Kahit sino pala talaga ay puwedeng pagtaksilan ako, kahit sobrang bait nila. At lahat ng iyon ay may kapalit. Umalis na ako sa lugar na iyon. Wala akong dinala na kahit ano, lalo na ang bigay nila sa akin.