Don't Be Bothered Novels & Stories

"Hindi mo naman sinadya na mangyari iyon—it happened for a reason, but you need a full careful, okay? If you need something na alam mong alanganin ka, tell me or ask manang for help." "Huwag kang mag-alala, simula ngayon susundin ko na mga sinabi mo. Saka, ayaw ko din maulit ang ganoong pangyayari; ayaw kong mag-alala kayo sa akin. Ayaw kong maging pabigat sa pamilya o kahit kanino." "You're not burden to other. Basta mag-iingat ka sa susunod nang walang may mapapahamak. Natatakot ako."

Naghahanap lang din ako ng dahilan para mapanatag ang loob ko na hindi niya sinasadyang umiwas sa akin? Why am I even bothered?

Wala rin naman kaming pag-uusapan at ayoko muna isipin ang tungkol sa amin ni Niu dahil bumibigat 'yung dibdib ko. I don't want to overthink myself; it's stressing me out big time. The only thing I allowed myself to think is about my happiness, just happy thoughts. Pagod na akong palaging iniisip ang mga problema sa paligid ko. I just want to live my life the way I want it to be. "Good morning, ma'am Claire," bati sa akin ni Donnie pagdating ko sa shop, binuksan niya ang glass door para sa akin.

What the fuck talaga, nadamay ko pa ang mga kaibigan ko dahil sa mga walang kwentang tao na mga iyon! "No bro, just relax okay? Baka mamaya maputol mo pa iyan nang wala sa oras. Pag-usapan na lang natin ulit ang bagay na ito. Tumahan ka na muna para makagawa tayo ng panibagong plano."

pahayag na reklamo ni Sofia na pinipigilan ang sarili na maiyak sa mga nangyayari sa buhay niya. "Kung iiyak ako mas sinasabi ko sa sarili ko na hindi ko na talaga magagawa ang mga pangarap ko. Hindi dapat ako panghinaan ng loob, kung gusto kong makaalis sa bahay na ito ay kailangan hindi ako sumuko. Kaya mo 'yan Sofia, i'm sure may ibang kumpanya na tatanggap sa akin because of my credentials and won't reject me just because of my height. Be positive lang Sofi---"

"I'll try to call Maureen, Sorry Rexx but please don't do anything na pwedeng makasira sa asawa mo." Hindi na ako sumagot, basta ko na lang pinatay ang tawag at mahigpit na napawak sa railings. Don't do anything? "Fuck..." Mahinang mura ko habang pinipigilan ko ang sariling wag makaramdam ng galit. Pero habang paulit-ulit na nag eecho sa pandinig ko ang sinabi ni Josh ay hindi ko na alam kung ano nga bang dapat kong maramdaman.

tanging nasabi ko. “Bakit parang hindi ka masaya na tumawag ako?” biro niya. “No, no. Medyo pagod lang. Galing trabaho,” iwas ko. “Don’t be too hard on yourself. You don’t have to work. You can just focus on Aiah if you want to,” alok niya. “It’s okay. I can manage. Hindi ako sanay na walang ginagawa,” pilit kong ngiti. “Basta, take care of yourself. Health first.”

“Balak mo ba akong pakainin ng sunog?” “Ay! Sorry. Magluluto na lang ulit ako-” “Hindi na kailangan. Oorder nalang ako.” “Pero-” “Pag may nag-doorbell, kunin mo ang inabot ng delivery man. Again, don't entertain them with a response. Just be silent and wait for them to go away.” Utos nito at saka umupo sa dining table.

Nagpasya kasi ang kapatid niya na huwag na muna magpakita kay Harper upang hindi patuloy na masaktan ang loob nito dahil sa hindi siya maalala ng nobya niya. "Harp, don't stress yourself about a lot of things. Hindi makakabuti sa’yo kung patuloy ka na mag-iisip ng ganito. Huwag ka mag-alala dahil babalik din ang lahat at magiging maayos din ang lahat sa'yo. Natural lang na makalimot ka dahil hindi biro ang pinagdaanan mo na aksidente, kaya bigyan mo ang sarili mo ng sapat na oras para matandaan ang lahat."

Tutal ay mayroon na siyang number ko ay magiging madali na lang ang pag-contact namin sa isa't isa. Habang pauwi ay iniisip ko pa rin ang nangyari kanina. I need to be more attentive to my surroundings. Hindi lang ako ang pwedeng mapahamak sa isang pagkakamali. Maaari ding may mapahamak na ibang tao gaya na lang ng nangyari kanina. "I said stop worrying about it," ani Iwatani. "I can't, okay? Kasalanan ko 'yong nangyari kanina so I can't stop thinking and worrying about it."