Donya Consolacion Monologue นิยาย & เรื่องราว

Makakayanan ko ba ang konsensyang iyon? "Kumain ka na. Kami malalagot kay Donya kapag hindi ka kumain." Sabi ng tauhan ni Donya na muling nilapag ang pangatlong plato ng pagkain ngayong araw, pero ni isa doon ay wala akong ginalaw. At mukhang wala akong balak na kumain ulit. Muli akong iniwan ng tauhan ni Donya, at muling napatitig sa baril na nakalapag doon. Bigla kong naalala si Reid.

Ayaw kong maging usapan kami. Ngumiti lang si Mama. Kapagkuwa'y bumaling ito sa Donya. "Donya Melissa, kailangan na rin po naming magpaalam." Sa wakas ay sabi ni Mama. Nakahinga ako ng maayos dahil hindi na mas lalalim pa ang usapan tungkol sa aming tatlo habang malungkot naman ako dahil kailangan na ni Mama na umuwi. "Ah, ganoon ba, hindi na ba kayo magtatagal? Sayang naman," pakli ni Donya sa malungkot na tono.

mahinang bigkas ng Donya sa kanyang sarili at wala pa ring tigil sa pagbalik-balik sa Sala. "Tita!" Isang tinig ang bumasag sa katuliruan ng Donya. "Oh my, Cloudia," dramang wika ng Donya sa dalaga at madaling lumapit sa bagong dating na bisita at agad na yumakap rito. Niyakap din s'ya ni Cloudia. Pagkatapos ng drama ng Donya Gracia ay magkaharap na silang nag uusap ngayon sa sala.

marahang sabi ni Donya Remedios, punô ng katiyakan ang boses. Nanginig ang labi ni Ariana, at sa wakas, hindi na niya napigilan ang luha. Pumatak ito sa pisngi niya, ngunit agad ding pinunasan ni Donya Remedios gamit ang hinlalaki. “Ang dami mong tiniis. Ang dami mong kinaya,” bulong ni Donya Remedios. “Ngayon, hayaan mo naman ang sarili mong maging masaya.”

Ngumiti rin ang Donya sa kanya bago lumingon kay Lucas na nasa katapat nilang upuan katabi si Haniel. “Ikaw, iho? Kumusta ang pakiramdam mo? Do you need to go to the hospital?” ani ng Donya. “I’m okay, lola. It was a small accident. Nothing to worry about.” Ngumiti ito sa kanyang lola, bago tinapunan ng makahulugang tingin si Glayscent.

Kontento na siya na napangiti niya ito. “Ah no, hija. S–si Elena lahat ang naghanda ng mga ito.” Mababanaag ang alinlangan sa magandang mukha ni Donya Coloma. Bagay talaga ito at ang Daddy n’ya. Their future children would be as gorgeous as her. Oh, how silly of her! Nasa menopausal stage na nga pala ang Donya. “I see. Baka po tired kayo that's why you—”

paliwanag ko agad, bago pa tuluyang gumulong ang mga hinala sa isip nila. Pinagmasdan ako ni Donya Beatrice mula ulo hanggang paa—isang titig na sanay akong makita mula sa mga taong sanay humusga bago pa man makinig. May bahagyang kurba ang labi niya, hindi ngiti, hindi rin galit—isang ekspresyong nagsasabing may sinusukat siya. “Solana,” ulit niya, mabagal. “Bihira ang pangalang iyan.”

Masuyo kunwari ang haplos ng Donya sa buhok ni Elicia, pero sa ilalim ng mahinhing galaw, ramdam ni Elicia ang madiing diin—a warning na mas mabigat pa kaysa kanina. Hindi nagsasalita si Elicia. Hindi niya alam kung paano. Pero nang muling tumingin ang Donya sa kanya, may bulong itong halos hindi marinig ni Demon— “Sumubok ka lang magsumbong. Tingnan natin kung sino ang unang mawawala,” bulong ng Donya, nakasayad ang malamig na hininga sa tenga ni Elicia.

Nasa gitnang bahagi pa lang sila ng paikot na staircase. “Hindi ‘yan ang gusto kong marinig. Gusto kong malaman sa mismong bibig mo kung kumusta ba kayo. Kung may chance ba na magkasundo kayong muli na ituloy ang kasal, ang pagsasama at itigil ang nalalapit na annulment. Kung may napapansin kang pagbabago sa katawan niya, sa ugali niya mismo. Kung napapatibok niya bang muli ang puso mo nang mabilis. Ganung mga bagay ang gusto kong malaman at hindi ang araw-araw niyong pamumuhay, Geoffrey." mahaba at malinaw na litanya ni Don Gonzalo.

Isa pa, nandito kami sa pamamahay nila kaya dapat lang na maging maayos ang pakikiharap ko sa kanilang lahat. “Iha, Congratulations.” muling wika ni Donya Celestina. Ang katabi niyang si Don Amador ay narinig ko din ang mahina niyang pag congratulate sa akin. At sapat na iyun para kahit papaano, napangiti na din ako.