Donya Consolacion Monologue Novels & Stories

naka ngiting wika ni Donya Aurelia. Napa ngiwi naman ako sa sinabi nito, ito pa ang nag hiwa ng apple para sakin. “Ako na po niyan..” wika ko at kukunin ko na sana ang maliit na kutsilyo ng tinapik nito ang kamay ko. “Ako na.. ikaw sa susunod ha? Mag paalam ka at sabihin mo kung saan ka pupunta, nag aalala ang asawa mo sayo..” sermon ni Donya Aurelia.

Hindi dahil sa sakit, kundi sa hiya at pangako sa sarili na hindi siya bibigay. Pagkatapos ng hapunan, umupo ang Doña sa veranda. Sa labas, kita ang buwan sa gitna ng mga ulap. “Ang mga bagong mukha ay laging may lihim,” bulong niya habang nakatingin sa kawalan. “At minsan, sila rin ang nagiging dahilan ng kapahamakan.” Mula sa di kalayuan, pinagmamasdan siya ni Tiyang Rosa. “Doña Consuelo,” mahinahon nitong sabi, “bata pa si Amarra. Baka kailangan lang po ng panahon.”

"Fúck! I almost fúck her!” "Oh my God! I'm sorry! Naistorbo ko ba kayo, hijo?” ani Donya Rehina mula sa kabilang linya. "No, lola. It's not what you thin—" “Go ahead. Fúck her and give me a grandson or a granddaughter, hi—” "Lola!” "I'll end this call. Itetext ko na lang sa'yo kung ano ang importanteng sasabihin ko. Sige na. Ituloy niyo na ‘yan.” Tatawa-tawa pa si Donya Rehina sa kabilang linya.

"Mag-iingat ka roon ha? Huwag mong pabayaan ang iyong sarili." "Oho Itay, pangako!" Saka gumanti ng yakap si Olivia sa kaniyang Itay "Hindi niyo ba ako isasali sa inyong yakapan?" Naiiyak na tanong ni Consolacion sa kaniyang mag-ama ngunit hindi pa man nakasagot sina Ibrahim at Olivia ay yumakap na rin ito nang mahigpit sa kanilang dalawa at saka hamagulhul. Napatawa na lamang ang dalawa dahil sa kadramahan ni Consolacion.

mahabang sabi ng tiyo Manuel niya na hindi niya tinapos pakinggan dahil dali-dali na siyang tumakbo sa kanyang silid upang doon ibuhos lahat ng hinanakit at desperasyon sa kinasasadlakang sitwasyon. "Beshie, wala talaga din akong maitulong sa iyo, alam mo naman poorness din itong beshywapz mo, pero may alam akong paraan upang gumaan iyang pakiramdam mo," mungkahi pa sa kanya ni Donna ang kanyang kababatang kaibigan.

"Fúck! I almost fúck her!” "Oh my God! I'm sorry! Naistorbo ko ba kayo, hijo?” ani Donya Rehina mula sa kabilang linya. "No, lola. It's not what you thin—" “Go ahead. Fúck her and give me a grandson or a granddaughter, hi—” "Lola!” "I'll end this call. Itetext ko na lang sa'yo kung ano ang importanteng sasabihin ko. Sige na. Ituloy niyo na ‘yan.” Tatawa-tawa pa si Donya Rehina sa kabilang linya.

Humihingal ang katulong habang papalabas ng silid ng Donya na kasalukuyang nililinis nito kanina. Tumigil sandali ang Donya sa pag-iyak at umangat ng mukha upang tingnan ang katulong. “Pwede ba Luisita! Huwag mo akong bwesetin ngayon baka ikaw ang pagbuntungan ko ng galit!” Tumayo siya at naupo sa sofa. “Patawad Donya Sonia. P–pero kailangan mong mapanood ito. Si–si Senyorita Thrisia–”

“Pwede bang luwagan mo ng konti. Ang sikip sikip. Wala namang snow sa Pilipinas! Baka ma-suffocate ako niyan!” “Binibini, huwag ka pong magalaw.” Tumaas ang kilay ko. Aba itong bubwit na ito! “Eh hindi na nga ako makahinga!” “Ano bang kaguluhan ito, Hermina.” dinig ko ang boses ng Donya sa aking likod. Lumabas siya sa reflection ng salamin. Nakapasok na siya sa kwarto ko.

pagsisinungaling pa nito. “Ang katahimikan, Olivia,” sagot ni Donya, “ay hindi laging kapayapaan. Minsan, senyales ito na may sumisigaw na katotohanang pilit na itinatago.” makahulugang wika ng Donya. Naglakad ang Donya palayo, dala ang folder. “Ayusin mo ang sarili mo. Dahil kung masira ang pangalan ng Hermano sa mga bagay na hindi ko alam—ako mismo ang kikilos.”