Donya Consolacion Monologue นิยาย & เรื่องราว

Sinadya ko pang palungkutin ang boses ko. "What's the meaning of this Donya Cristina? Tito Damian?" Binaling niya ang tingin sa mga ito. Malakas akong natawa sa kanya, nagkibit balikat habang tinitingnan ang aking kulay pulang mga kuko. Hinihintay kong magsalita ang matandang Donya pero walang salitang lumabas sa bibig nito. Pag-angat ko ng tingin nakita ko ang mga luhang nag-uunahan sa mga pisngi ng matanda. Drama!

Kahit ano pang protesta ko, mukhang hindi rin niya papansinin kaya hindi na lang ako umimik. Dumating ang dalawang babae. Kumain ako at uminom ng gamot. "Sabihin n'yo sa Don n'yo, huwag niyang istorbohin ang tulog ko,” malamig kong tugon. Binalot ko ang sarili ko ng kumot. Narinig ko ang pag-alis nila. Pagkasara ng pinto, tinanggal ko ang kumot—pero nanlaki ang mata ko nang makita si Kiann. Nakatayo sa may pintuan, madilim ang mga mata.

Sinundan naman ng tingin ni Anton ang dalaga. "I'm sorry, Amara. I hate my self now, I do." bulong na lamang niya sa hangin. Nang sumunod na araw, ay kakaiba, dahil ipinatawag siya ni Anton, hindi para tulungan siyang magensayo maglakad kundi para magpadala sa terrace na tanaw ang magandang hardin ni Donya Soledad. Nang araw na iyon ay wala ang ang matandang Donya at may inaasikaso. Umalis ulit si Donya Soledad may tatlong araw na. Mula ng umuwi sila ni Anton mula sa therapy session nito, naging maganda ang progreso ng binata at hindi pa niya ito naibabalita sa matanda.

Hindi iyon iyong mayabang niyang ngiti kundi isang malambot at tahimik na ngiti na bihira kong makita sa kanya. Marahan niyang ipinatong ang isang kamay niya sa tiyan ko habang hindi inaalis ang tingin sa akin. Kitang-kita ko ang saya sa mga mata niya na para bang iyon ang pinakamahalagang bagay sa buong mundo para sa kanya. "Don't worry." Mahina siyang natawa habang marahan niyang hinahaplos ang tiyan ko. Hindi niya alam na gising na gising ang isip ko at naririnig ko ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya.

"Naiintindihan ko po, pero hindi ba dapat na mas higit nilang alam ang kondisyon niyo? Bago pa maging huli ang lahat?" Tahimik si Consolacion, hindi na mababago ang pasiya niya. Ang ramdam iyon ni Ezekiel kaya nagpatuloy siya, "Alam ko po na mahirap ito para sa inyo… Ngunit malulungkot ang maiiwan niyo, 'La. Akala nila, maayos ang kalagayan mo rito, iyon pala…" "Naiintindihan ko ang gusto mong sabihin, pero ayoko lang silang makitang masaktan sa oras na malaman na hindi na ako magtatagal."

Kahit ang kamatayan niya’y hindi magiging kalutasan sa pangongonsensiya ng kanyang budhi na kanyang nararamdaman. Ah, bumabaliw ang mga huling pangyayaring naganap sa kanyang buhay! “AAAAHHHH!” “Huwag kang sumigaw!” Ganting sigaw ni Donya Cory sa inakala niyang pagsigaw ng asawa sa kanya.