Novel & Cerita Donya Consolacion Monologue

“Kung iyan ang iyong pasya, kung iyan ang iyong pinili... huwag kang umasa na ako ay magpapakita ng kahit katiting na awa. Pinili mo ang iyong kapalaran, Amara. At ngayon, makikita mo kung ano ang ibig sabihin ng kalabanin ang isang Donya Soledad Monteverde.” Bumaling siya sa kanyang mga tauhan at gumawa ng hudyat na sila ay aalis na. Bago siya tuluyang tumalikod, muli siyang nagsalita, ang kanyang mga salita ay parang sumpa na tumimo sa aking isipan.

Darling, everything will be fine," he reassured her. Dapat huminahon ito dahil daragdagan lamang iyon ng pag-iisip nito. At lalong mas lumalala pa ang sakit nito. "No! Dad! How can I handle this kind of situation? I need to get to Judas right now!" Monalisa pleaded with her father. Sa sandaling iyon ay ang pagdating naman ni Donya Allysa. "Stop it Ali! Hindi ako makakapayag na umalis ka at mapuntahan ang kriminal na Judas na iyon! Can't you see he destroying you!" Donya Allysa snapped her. Hinawakan pa nito ang magkabila niyang balikat at niyugyog siya.

Sinamaan ko siya nang tingin noong bigla niya akong tawanan. "Hindi gan'yan ang mundo ngayon beh. May karapatan siyang tumigil at mapagod dahil sa mga kilos na pinapakita mo sakanya at pati narin yung mga masasakit na sinasabi mo. Napagod siya, syempre hihinto siya. H'wag mo gamitin iyong kung gusto ka ni Khalil talaga edi hindi siya titigil, kung totoo yung pinapakita niya ay hindi siya titigil. Kahit sinong tao kapag napagod ay hihinto talaga Solene," sagot niya. Sumeryoso na ngayon ang mukha n'ya at seryoso rin ang pagkakasabi niya no'n.

dali-dali kong sabi, nagbabakasakaling hindi niya ako bigyan ng susi. Narinig ko ang mahinang tawa ni Mr. Salfuego. Tipong relaxed lang siya. "Don't worry, Ms. Salmonte... sasakay ka lang. Hindi ka magmamaneho," sabi niya, may hint ng amusement sa boses niya. Nakahinga ako ng maluwag. Buti na lang. Wala akong balak masangkot sa car accident today.

Gusto ko dipensahan ang aking sarili pero hindi ko alam kung paano. " Hahahaha!!!! At ano ang tawag mo sa ginawa mo? Nakipagtalik ka sa anak ko para makaahon sa kahirapan diba? Siguro iyan talaga ang Plano niyong mag ina-inahan. Gusto niyong makasungkit ng ma-pera!""" sigaw ng Donya. Bigla akong nanliit sa sinabi nito. " Hindi po totoo yan... Hindi ko alam ang sinasabi niyo." umiiyak na sagot ko dito

Of course. Selene always knew how to create disasters hayy, pero ngayon, may kasama siyang resbak. Kilan ba titigil ang mga ito? Nais ko lamang makapag pahinga ngayon pero mukhang hindi pahinga ang mang yayari sa akin kundi gyera. “Amanda.” Malamig at nakakabingi ang boses ni Donya Cecilia. “Sakto ang dating mo.”

Whatever happens, happens. Pagkapasok na pagkapasok ko sa loob, sumalubong agad sa akin ang mga Sandoval. The Don looked at me without any ounce of humor. Isang napakatapang at mapang-aping titig naman ang ibinato sa akin ni Donya Mercilita, habang si Kenji naman ay halatang gulat na gulat and at the same time... may labis na pag-aalala sa kanyang mga mata nang makita ako.

Nasabi na lamang ni Dianne sa sarili kung ano man ang sagot sa mga katanungan na iyon seguro Diyos na ang nakakaalam kung anumang dahilan. ''Pasensya ka na, jiha, kung hindi naging maganda ang pagtrato ko sayo noon.'' Pagpaumanhin ni Donya Consuelo kay Dianne. Kasalukuyan silang nasa bahay ng mga magulang ni DJ at nasa hapag-kainan ng hapunan. Nakita nya na sinsero ito sa paghingi sa kanya ng paumanhin. Anyway, sino ba naman sya para hindi tanggapin ang paumanhin nito? ''Huwag niyo na pong isipin po yon, Ma. Ang importante mabuti at maayos na po ang lahat,'' sagot niya.

magkakapanabay na sigaw nina Luke, Fitz at Drake. “Thanks God!” natatawa ring sambit ni Donya Conciana. “Akala ko eh kailangan ko pang gamitan ng pag-iyak para mapapayag ka, hija," biro niya. Naiiling na lamang si Don Gilberto sa narinig. Para sa kaniya, engrande man o hindi, basta masaya lang ang mga bata at malayo sa kapahamakan ay ayos na ayos na sa kaniya.

Masayang ngumiti si Donya Ellen, at sinabing, "Magandang lugar ito. Kung maaari akong manirahan dito magpakailanman, habang buhay akong magiging masaya. Kuntento na ako." Napabuntong-hininga na pinagmasdan ni Don Placido ang marangyang kapaligiran sa silid, at sinabing: "Oo, sino ba ang hindi maghahangad na manirahan sa gayong marangyang lugar, at may mga katulong na mag-aalaga sa iyo, upang talagang masiyahan ka sa buhay. Medyo gabi na, pero sa wakas nandito na." Kung tutuusin sa tono ni Don Placido, tila mananatili siya rito ng ilang sandali.