Dread นิยาย & เรื่องราว

The blood. The screams. Even Torren. Parang may kumakalas sa isip ko mula sa realidad. Parang may bumubukas na lumang pinto sa loob ko na matagal nang nakasara. And behind it… was fear. Pure. Violent. Ancient fear. Lumuhod ako sa sahig habang nanginginig ang mga kamay ko. “Freya!” mabilis na lumapit si Torren.

Mababago rin namin ang buhay ng mga taong naimpluwensyahan ng druglord na ito at ng mga taong may matinding takot dito. Through the haze of gunfire and smoke, I saw him. The druglord. He stood amidst the chaos, his face a mask of desperate fury, his eyes burning with a cold, calculating rage. He was surrounded by his remaining men, a desperate last stand against the overwhelming force of our attack. But his eyes, I saw it, held a flicker of fear. The fear of a man who knew his reign of terror was about to end.

Ang aking hiyas ay nagsisimula na namang bumaha, tila nagmamakaawa na mapuno ng kaniyang dambuhalang ari. Tumingin sa akin si Dik mula sa itaas. Ang kaniyang mga mata ay tuluyan nang naging kulay itim sa sobrang itim ng libog at bagsik. Kung mamamatay man kami sa loob ng limang minuto, sisiguraduhin niyang ito ang pinakamasarap, pinakamarahas, at pinakawild na limang minuto ng aming buhay. "Kung ito ang huling f-f-uck natin, Lysandra... sisiguraduhin kong dadaan ka muna sa langit bago tayo dinala ng nanay ko sa impiyerno," Dik growled.

As I looked at my hand, stained with crimson, a wave of dizziness washed over me, threatening to pull me into unconsciousness. "Fuck," I heard Reid mutter under his breath, his voice strained with panic and disbelief. "T-This can't be happening, right, Reid?" I pleaded, my voice trembling with fear. "Reid, you have to tell me this isn't real!" I demanded, my desperation turning into a frantic scream. Reid's grip on my hand tightened, but he remained silent, his expression a tumultuous mix of shock and horror. Tears streamed down my cheeks uncontrollably as I searched for answers, but none came. The silence that greeted my cries was suffocating, each unanswered plea driving me further into a

OHH D*MN! Nanigas ako sa kinatayuan ko. Hindi ako makagalaw ng makita ko kong sino ang nasa harapan ko ngaun. Napatingin ako sa baso ko at nakita kong wala ng halos itong laman. Unti unti kong inangat ang mata ko at don ko lang napagtantong na napunta lahat ng malamig kong inumin sa mukha nitong napapikit. Kinabahan kaagad ako ng namataan ko ang kamao nitong kamao. "WHAT THE F*CK!."

Danger are the one who will come and find us. END OF CHAPTER 23

Napangiwi siya sa sakit, pero hindi niya magawang sumigaw. Nanlilisik ang mga mata ni Darius...punong-puno ng galit, sakit, at kung anong madilim na emosyon na hindi niya na kayang intindihin. Something dangerous. Something unstable. Something that could snap anytime. At lalo siyang kinabahan. “Papatayin niya ako?” ulit ni Darius, tila natatawa pa, pero halata sa boses nito ang galit...yung galit na hindi na kontrolado, yung galit na handang sumabog anumang oras.

sabi nito na nakatingin kay shey kira dont get me wrong ha. hindi ko nais na mapalapit ka kay mr. dela fuentes kaya ako pumapayag na kaharap ka nya ay im just go with the flow. kung may gagawin naman siyang di maganda of course di lang basta ko mananahimik. dagdag pa nito. naintindihan ko naman ang sinabi ni sir dylan, ayaw nya lang siguro na mag isip ako ng di maganda.

“D*mn it!” Ngunit mula sa kaniyang kinatatayuan ay hindi napansin ni Dreyk ang isang pigura ng taong paroon sa puwesto niya’t siya ang pakay.

Kahit na malamig at madalas pa ay walang emosyon ang mukha ni Drake, hindi maipagkakaila ang takot na nakikita niya sa mga mata nito. Iyon ang unang beses na nakita niya ang ganung klaseng reaksyon kay Drake. Mukhang hindi ito sanay na makakita ng sugat o di kaya ng dugo. Takot nga ba ito? Who would have thought that a man this big is afraid of blood? Kahit na masaya siya sa nakikita niyang concern kay Drake, ayaw niya paring magpatuloy ito sa pag-aalala sa kanya kaya nginitian niya ang lalaki.