Dread Mga Nobela at Kwento

Hidden Desire Cindy POV Hays! Ang sama talaga ng pakiramdam ko. Tatawagan ko na lang yung kapalit ko na nag ttraining hindi na lang muna ko ulit papasok. Malapit na din naman na ang date ng resignation ko. Hindi naman sa hindi ko na mahal ang bakulaw ko. Sadyang natatakot ako para sa kambal ko na baka masaktan sila. Pagkatapos kong tawagan ang kapalit ko,bumalik agad ako sa higaan. Mukhang lalagnatin ako eh. At saka parang pumipikit na ng kusa ang mga mata ko.

Naka ngiti kong pagbabanta dito. Nilingon ako nito ngunit ni kaunting emosyon o awa man lang ay wala akong makita sa mga mata nito. “Desperada..” wika nito at tuluyan na itong umalis. “DRAVEEEEEN!!” Malakas kong pag tawag sa pangalan nito. “Oh my god!” Daing ko ng makita ko ang napakaraming dugo. VESPERE SILSIA GREEN - FERREL

Hindi na niya nalaman pa ang mga sumunod na kaganapan. Masakit ang kanyang buong katawan nang siya ay magising kinabukasan. Hindi pa muna niya alam kung ano ang nangyari. Saka lang parang nakakita ng multo si Erica ng mapunang wala siyang damit. Tanging ang isang puting kumot lang ang nakabalabal sa kanyang nahubadang katawan. "Diyos ko, hindi!" Naibulalas niyang saad habang takot na takot.

Since FEAR has strong connections to government agencies and military personnel, it has a strong possibility that Archibald is backed up by them, kaya malakas ang loob niyang kalabanin ang Westside. FEAR, a military agency that solves complex and violent enemies the normal police cannot handle, mostly supernatural ones. Kagaya sa Westside Dragons, karamihan ng miyembro nito ay mga talisman users. Malaking organisasyon ang FEAR, marami silang koneksyon sa malalaking organisasyon sa labas at loob ng bansa. I hate to admit it, pero sila ang grupong kayang tapatan ang Westside. The two groups have been clashing for so many years, pero hanggang ngayon, wala pa ring nakadadaig sa bawat isa.

Humigpit ang pakiramdam sa kanyang dibdib, parang pinipiga ang kanyang puso, at biglang parang huminto ang kanyang mundo. “Kariel!” napabalikwas si Darrius mula sa pagkakatulog, habol ang hininga. Ang malamig na pawis sa kanyang noo ay nil wiped niya gamit ang kanyang mga palad. Tila naputol ang koneksyon sa panaginip, ngunit ang takot at lungkot ay nanatili sa kanyang dibdib. Halos hindi siya makahinga, parang naiwan sa kanyang isipan ang mga imahe nina Kariel at ng bata. Nakatitig siya sa kisame ng kanyang kwarto, tinatangkang bumalik sa realidad, ngunit ang bigat ng damdaming naramdaman niya sa panaginip ay hindi basta-basta nawawala.

Repleksyon Hindi maganda ang pakiramdam ko. Sapat na ang mga salitang iyon upang sumahin ang takot at kaduwagan na nararamdaman ko. Pakiramdam ko'y nahihilo at masusuka na ako anumang oras. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko, hindi makahinga ng maayos at nanginginig ang dalawang kamay. Hindi pa man ako nakakapasok sa loob ng pintuang iyon ay sunod sunod na ang rehistro sa utak ng mga posibleng mangyari nang oras na pumasok ako doon.

Na hindi rin malabong mangyari sa ngayong nandito si Apple? Damn! But why can't you show her your dark side? Why are you so afraid na matakot s'ya sa'yo? Are you getting insane, Drav? Shit! I'm fuckin' nervous with these thoughts that I have. "Drav! Ano na?! Ubos na ang fried chicken ko! Kapag naubos ko itong lahat huwag kang mag-aastang dragon d'yan na bigla na lang mambubuga ng apoy ha?! Ilang beses na kitang tinawag pero hindi ka lumalapit!"

nakangiti na wika ni Dylan, pinapagaan ang malungkot na atmospera ng paligid dahil pareho silang dalawa ni Aliyah na mabigat ang damdamin. "I don't know if I can do that knowing that someone is threatening me," matunong siyang ngumisi. "I am brave. Pero kayang talunin ng anxiety ko ang tapang na meron ako. At baka ma depress ako knowing I'm alone, no one beside me."

The blood. The screams. Even Torren. Parang may kumakalas sa isip ko mula sa realidad. Parang may bumubukas na lumang pinto sa loob ko na matagal nang nakasara. And behind it… was fear. Pure. Violent. Ancient fear. Lumuhod ako sa sahig habang nanginginig ang mga kamay ko. “Freya!” mabilis na lumapit si Torren.

Mababago rin namin ang buhay ng mga taong naimpluwensyahan ng druglord na ito at ng mga taong may matinding takot dito. Through the haze of gunfire and smoke, I saw him. The druglord. He stood amidst the chaos, his face a mask of desperate fury, his eyes burning with a cold, calculating rage. He was surrounded by his remaining men, a desperate last stand against the overwhelming force of our attack. But his eyes, I saw it, held a flicker of fear. The fear of a man who knew his reign of terror was about to end.