Dread Novels & Stories

Tumunog ang telepono ko. “Hello, mommy. Opo, nasa work po ako.” nakangiti ako habang kausap ko ang mommy ko. “Inom na po kayo ng gamit, my. One week lang po ako at uuwi na po ako diyan.” Binaba ko ang phone at bumuntong hininga muli. “Mommy mo?” tanong agad ni Sir Dio. “Ah, opo sir.” Sagot ko. “Mukhang masasayang itong araw na ito sa kalokohan ni Ino. Badtrip, kaya ayaw ko siyang iinvolved dito. Sakit sa ulo.” Reklamo niya.

ANG PAGTATAGPO Magkahalong lungkot at takot ang nadarama ni Alexa habang bitbit ang maleta habang tumatawid sa madilim na kalsada. Nalulungkot siyang lisanin ang lugar na kanyang kinalakihan, ngunit natatakot naman siyang manatili para maikasal sa kung sinong tao na hindi niya kilala. “Ayyyyyy!” bigla siyang napasigaw nang muntik na siyang mahagip nang dumaan na sasakyan.

Gumawa ako ng sarili kong mundo na para bang hindi ko naririnig ang kanilang mga harutan, hiyawan, kwentuhan, at bastusan. Meron pa palang mga ganito sa panahon ngayon? I mean, everything is digital now a days kaya parang outcast and rare na kung may makita man akong newspaper. I chose to solve the words under the 'across' section. There are six blank boxes and I mumbled the question, "Literary genre with an atmosphere of dread," Dread means 'to fear greatly' and is synonymous with the words anxiety, fear, panic or wait? Horror! Horror is a genre.

"Bakit parang ako lang ang stressed? Bakit parang ikaw wala man lang kaba na nadarama?" Bahagyang napatawa si Draven. Yung klase ng tawa na nakakapagpagaan ng pakiramdam. "Who told you that I'm not nervous?" Napataas ang isang kilay ko. "Really?" "To be completely honest with you, I'm absolutely terrified right now." Napakurap ako. Hindi ako agad nakasagot. Dahil sa dami ng taon naming magkasama, bihira kong marinig kay Draven ang salitang terrified.

Binitawan ko ang kamay ni Ethan at tumakbo papalapit kay Kendra nang sinasabunutan nito ang kanyang ulo. “Get out! Get out!!!” Sigaw niya ng paulit ulit. “Stay back! Don’t come, Sera…” utos ni Darius. Doon ko lamang na-realize kung anong nangyayari kay Kendra. Is she… Suffering from Dissociative Identity Disorder too, just like Darius? Napaatras ako nang makitang sobrang dilim na ng titig ni Kendra sa’kin na may nakakakilabot na ngiti.

“Kung gusto mo, okay lang sa akin. Hihintayin kita. Kasi future mo yun, at passion mo rin.” Napatingin si Zoey sa nobyo na halatang kinakabahan. “Hindi ka ba natatakot na baka lumayo tayo? Na baka may ibang pumasok sa buhay ko?” “Hindi ako natatakot. Alam kong hinding-hindi mo gagawin yun. Ang tanging kinatatakutan ko lang, baka mamiss kita nang sobra na hindi ko kayanin,” sagot ni Drexell na may halong lambing. Hinawakan niya ang kamay ng dalaga at hinalikan iyon. “Pero ayoko maging makasarili, kasi pangarap mo yun.”

Uh-oh, never in my wildest dream. ***

ani Ethan sa akin gamit ang matigas na ingles. Hindi ko alam pero may kung anong takot na lumukob sa akin nang makita ko siya ngayon sa gilid ko.

Bakit hindi niya ako kinikibo? Nang hindi ko na kaya ang labis na katahimikan ay tumikhim ako. Perp nyeta, hindi pa rin ako pinapansin! Tumikhim ulit ako pero parang wala lang siyang naririnig kasi busy siya sa pagtatype ng kung ano sa laptop niya. Pero bakit parang ang bilis naman ng daliri niya sa pagtitipa? Parang hindi na nga niya binabasa.

Nang hindi ko na siya makita ay saka lang ako nag drive pauwi. Nang makarating ako sa bahay ay dumiretso na ako sa kwarto para magbihis, hindi mawala sa isip ko ang magandang mukha ni Krisa. Naalala ko pa ng una kaming magkita ay naiinis siya sa akin kasi hindi ko daw siya pinapansin at kapag kinakausap niya ako ay hindi man lang ako sumasagot. Madaldal kasi siya habang ako naman ay tahimik pero kahit gano'n ay hindi niya ako tinigilan. At dahil sa kakulitan niya ay bumigay na din ako, nasanay na ako na siya madalas ang kasama at kausap ko maliban kay Blue at Aiden.